‘En nu mogen anderen het gaan proberen’ (interview)

© Peter Schols

© Peter Schols

© Peter Schols

© Peter Schols

thumbnail:
thumbnail:
thumbnail:
thumbnail:

Met zijn derde Limburgse titel trad Fer Naus (56) uit Herten vrijdag definitief toe tot de eregalerij van de buut. Het was een verdiende zege, daarover was iedereen het eens. En als het aan Fer Naus ligt, was het ook zijn laatste.

Guus Urlings

De Oranjerie in Roermond, vrijdagavond. In de gang beneden bij het artiestencafé staan de zeven finalisten van de Limburgse Buuttekampioenschappen 2017 te wachten op de dingen die komen gaan. Zenuwachtig? Nee, hoor... Maar de gezichten staan strak, en er wordt hier en daar opvallend aan kleding gefrunnikt, op zoek naar pluisjes die er niet zijn. „Derde, met 61 punten: Ger Frenken!”, klinkt het vanaf het podium. De zesvoudige kampioen uit Roggel is de eerste die aan de oplopende spanning ontsnapt. Brons, deze keer. „Op de tweede plaats, met 81 punten: Henrie van Geneijgen uit Swartbroek!” Terwijl de gelukkige winnaar van het zilver juichend naar het podium loopt, gaat er een geroezemoes door de zaal. Het publiek weet al wie nummer één wordt. De applausmeter heeft tijdens zijn act als kapitein van een cruiseschip niet gelogen... De winnaar zelf? Die staart naar het podium, schudt een poging tot felicitatie van een collega van zich af. Alsof hij het pas écht gelooft als zijn naam geklonken heeft. „Eerste, en Limburgs kampioen, met 96 punten: Fer Naus!” Hij slaat de handen voor het gezicht, alsof de boodschap nog goed tot hem door moet dringen, en dan gaan de armen omhoog, juichend, met gebalde vuisten.

KampioenZaterdagochtend, bij de kampioen thuis in Herten. Vlaai, koffie, familie en collega’s uit het buuttewereldje rond de tafel. Toch maar eens vragen: was hij nou écht tot op het laatste moment niet zeker van zijn overwinning? „Ja, echt. Als je zelf meedoet, krijg je maar weinig mee van wat er verder op het podium gebeurt. Je mist hele stukken als je je aan het voorbereiden bent op je eigen optreden, en ook weer als je bij aan het komen bent ná je optreden. Ik wist dat ik het goed gedaan had, maar ik hoorde ook bij anderen de zaal soms flink tekeergaan, dus... Je moet nooit te vroeg juichen.” Maar tóen hij eenmaal van zichzelf mocht juichen, toen gingen ook alle remmen los. Terwijl het toch al zijn derde zege was. Went zoiets dan niet? „Deze overwinning was toch weer bijzonder. De eerste, in 2011, was heel speciaal omdat het na jaren van ‘net niet’ eindelijk lukte. Bij de tweede, in 2013, had ik niet echt een overwinningsgevoel. Ik had evenveel punten als de nummer twee, en er waren nogal wat opmerkingen van mensen die vonden dat ik de titel eigenlijk niet verdiende. Heel vervelend. Ik heb me dat ook aangetrokken. En dan nu deze derde titel, volgens iedereen terecht. Dat betekent heel veel voor me. Ik heb twee jaar aan deze buut gesleuteld, alles gedaan wat ik kon doen om de act te laten slagen. En als het dan lukt...” Niets meer te bewijzen, dus. En wat nu? Op voor titel numlimburgensia numlimburgensia mer vier, nummer vijf? „Nee. Ik vind het mooi geweest. Ik stap uit de arena. Ik stop niet met de buut - er spelen alweer wat ideetjes door mijn hoofd - maar wel met de wedstrijd. Nu mogen anderen het gaan proberen.” Lees ook: De winnende buut van Fer Naus (video)StoppenNa drie titels stoppen? Het is een afspraak, noem het een gentlemen’s agreement, in het groepje bevriende buutteredners waarvan naast Fer Naus onder anderen Gilbert Petit uit Ulestraten en Hub Stassen uit Voerendaal - allebei eveneens drievoudig winnaar - deel uitmaken. Naus: „Hoe je het ook wendt of keert: als je na drie titels nog steeds niet genoeg hebt, dan blokkeer je het podium voor nieuw talent. Ik heb dat zelf lang genoeg ondervonden. Dan was ik goed, maar dan was er altijd, jaar in, jaar uit, wel weer een Ger Frenken of een Pierre van Helden die nog iets beter was. Dat is uitermate frustrerend. Wat mij betreft mag de LVKA (zie kader, red.) daar wel eens naar kijken. Het mag niet zo zijn dat nieuw talent uiteindelijk afhaakt omdat de oude garde niet wil wijken.” Maar heeft nieuw talent dan geen uitdaging nodig om beter te worden, iemand om tegenaan te boksen? „Competitie is goed als je de lat voor jezelf hoger wilt leggen, een naam wilt opbouwen en optredens wilt scoren. Maar na drie titels heb je dat echt niet meer nodig. Dan moet je een stap opzij durven doen, anderen dezelfde kans gunnen.”

Meer lezen?

Nieuwe actie: Één jaar toegang tot alle Plus-artikelen voor slechts 1,04 per week. Daarmee lees je dagelijks meer dan 100 nieuwe Plus-artikelen op onze site & app. Of kies voor een van onze andere abonnementen.

Ik word digitaal abonnee