Petra gaat met haar zwaaiheup de droom van Ali Baba achterna

Print
Petra gaat met haar zwaaiheup de droom van Ali Baba achterna

Petra Mansour. Afbeelding: Maartje van Berkel

Haar man is Tunesiër, haar schoonzonen zijn Albanees en Marokkaans. Het gezin van Petra Mansour (51) is een smeltkroes van culturen. Als kind droomde ze van Ali Baba. Nu geeft ze buikdanslessen.

"In 2009 heb ik het huis waar ik als kind zo’n héérlijke jeugd heb gehad, terug kunnen kopen. Dat was, weet ik nu, een belangrijk keerpunt in m’n leven. Mijn opa had er ooit een timmerbedrijf en mijn ouders runden er tot 1985 autogarage Brentjens, maar rond mijn 19de werden de zaak, het huis en de gebouwen verkocht.

Maar plotseling, in 2009, stond ik als vrouw van 44 jaar weer boven op de badkamer. Het regende en op het natte platte dak zag ik honderden luchtbellen, iets waar ik als kind altijd heel blij van werd. Opeens voelde ik in elke vezel van m’n lijf dat het goed was, dat ik weer thuis was. En dat gevoel is er nu, zeventien jaar later, nog steeds. 

We waren thuis met vier meiden en werden traditioneel, maar o zo warm opgevoed. Op zondag mochten we van m’n vader door de grote garage fietsen en in de woonkamer draaide hij dan Duitse liedjes van Heino. In de keuken rook het altijd naar rundvleessoep met balletjes en ’s zomers naar vers brood met aardbeien. M’n ouders hebben altijd keihard moeten werken in de zaak en mijn tweelingzusje en ik zijn deels door tante Jo, de buurvrouw opgevoed. Zo ging dat in ondernemersgezinnen. 

Van tante Jo leerde ik dat je niet ‘waat?’ moest zeggen, maar ‘waat bleef’? En dat fluiten op je vingers niet netjes was. Ik ben de jongste van een eeneiige tweeling en tot een jaar of 17 waren Ingrid en ik nogal typische dorpsmeisjes uit Merum. Het jaar erna ging m’n zus op vakantie in Spanje, leerde een Spanjaard kennen en op haar 19de emigreerde ze om met Ursi te trouwen. 

Twee jaar later was ik met een kennis in Tunesië en op het strand van Sousse leerde ik Youssef kennen, die zich heel Europees voorstelde als Joe. Hij sprak behalve Arabisch ook Frans, Engels en Duits, werkte op een advocatenkantoor en had een zomerbaantje bij de waterski’s. Hij waarschuwde me - heel beschermend maar ook heel slim - dat ik niet met iedereen zo vrij moest praten. Ik was ook toen al een spontane flapuit. Zo iemand die eerst doet en dan pas nadenkt. Enfin, we werden verliefd, met kerstmis 1987 is Joe naar Nederland gekomen en in 1988 waren we het eerste buitenlandse echtpaar dat in het toenmalige gemeentehuis van Herten werd getrouwd. Joe’s diploma’s werden hier niet erkend en toen hij ging solliciteren zei ik heel wijs: zoek een baan in de koeltechniek."

 

 

Lees het complete artikel in de krant van vandaag.

Al abonnee? klik hier om naar de digitale krant te gaan.

Nog geen abonnee en verder lezen?
Probeer de digitale krant dan 4 weken gratis!

Probeer nu

 

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen voor nog geen 1,50 per week.

Bekijk de aanbieding →