Trump-volgers misdroegen zich als 'een stelletje ongehoebelden'

Print
Trump-volgers misdroegen zich als 'een stelletje ongehoebelden'

Afbeelding: Jurian van den Camp

Twee gratis tickets. Die kreeg de Kerkraadse student Jurian van den Camp van twee wildvreemden aangeboden om Donald Trumps inauguratie van dichtbij mee te maken. „Het was een ongeorganiseerde boel met veel onfatsoenlijke mensen.”

Nee, hij is absoluut geen Trump-aanhanger. En toch staat Jurian van den Camp tijdens de inauguratie van de opvolger van Barack Obama doodleuk in een vak met genodigden. Via een daags ervoor toevallig in de schoot geworpen toegangsbewijs is hij live getuige van het eerste optreden van de nieuwe president. Met stijgende verbazing neemt de 20-jarige student European Studies niet alleen de toespraak, maar vooral ook het gedrag van zijn omstanders in zich op.

‘Een stelletje ongehoebelden’, omschrijft de Kerkradenaar de Trump-volgers die schreeuwend en krijsend om hem heen staan. Doordat de grote camerastellage vlak voor zijn neus staat, heeft Van den Camp geen zicht op de hoofdpersoon. „Maar met de vele schermen en het snoeiharde geluid kreeg je de sfeer goed mee.”

En die is wat de Limburger betreft verre van prettig. „Ik vond het een ongeorganiseerde boel met veel onfatsoenlijke mensen. Toen Hillary Clinton verscheen, werd ze uitgejoeld en hoorde je overal weer het lock her up, lock her up. Ze blijven hangen in oude leuzen en hebben blijkbaar geen behoefte om er samen iets van te maken. Die houding is me echt tegengevallen.”

Van den Camp voelt zich een vreemde eend in de bijt tussen de Make America Great Again-petjes. Met de handen in zijn zak luistert hij naar de speech. „Ik werd een beetje vreemd aangekeken, omdat ik niet zo enthousiast reageerde. Maar verder liet iedereen me met rust. Dat is wat je nu ziet in dit land: de twee kampen negeren elkaar volkomen, ze willen niets met elkaar te maken hebben. Het was speciaal om deze ceremonie, die natuurlijk vooral een show is, mee te maken. Maar ik had me er meer van voorgesteld.”

Ticket
De op het eerste oog kansloze missie om op deze dag in één van de invitation areas te kunnen staan, begint enkele maanden eerder. Na een studieperiode van vier maanden in Costa Rica reist Van den Camp door El Salvador, Mexico en de Verenigde Staten. In zijn agenda staat 20 januari al die tijd rood omcirkeld. De dag waarop de eerste vrouwelijke president van de VS de eed zal gaan afleggen, wil hij - gezien zijn grote interesse in de Amerikaanse politiek - niet missen. Alleen, om bij een senator of een afgevaardigde een ticket te kunnen aanvragen, heb je een Amerikaans e-mailadres nodig. En dat heeft hij niet.

Tot ontzetting van Van den Camp wordt Clinton opzijgezet door een blaffende vastgoedmagnaat die als een bulldozer iedereen op zijn weg richting Washington platwalst. Het verlangen om de inauguratie live mee te maken wordt alleen maar sterker. „Ik zeg niet dat Trump een goeie president wordt, maar het wordt wel een historische. Als je daar dan bij kunt zijn…”

Op goed geluk reist de Limburger daags voor de eedaflegging van Chicago naar Washington. In de trein, bomvol met Amerikanen die vanuit het hele land op weg zijn naar de hoofdstad om te protesteren, raakt de student aan de praat met zo’n beetje de enige Trumpian. „Een te zware zuiderling met een baard. Hij ging ook naar de inauguratie, had daarvoor twee tickets aangevraagd én ontvangen van een senator, en er slechts eentje nodig. Of ik misschien het andere wilde hebben. Na maanden te hebben geprobeerd een toegangsbewijs te bemachtigen, krijg je het een dag van tevoren gewoon van een vreemde aangeboden. Ik ben het totaal niet eens met Trumps denkbeelden, maar ik moest en zou dat ticket krijgen.”

Daarom knikt hij onophoudelijk beleefd ja tijdens de daaropvolgende lofzang op Trump. Enkele uren later staat de stomverbaasde Kerkradenaar op het station; de bagage in de ene, een stapeltje officiële documenten in de andere hand. Met als klapstuk het gedroomde papiertje - niet op naam - dat toegang biedt tot de Mall Standing - Area Silver.

Parade
Een dag later is Van den Camp ruim op tijd bij het Capitool. Het is veel minder druk dan hij had verwacht. De beveiliging is streng, maar omdat alleen al voor zijn vak vijftig toegangspoortjes zijn opgesteld, loopt het snel door. „Toen anderen in de rij hoorden dat ik uit Nederland kwam, was het eerste wat ze zeiden: het wordt tijd dat jullie betalen voor de militaire inzet. Ze zeggen gewoon alles na wat die man roept.”

Na afloop van het officiële gedeelte belandt de student in een felle tegendemonstratie. „Wie op weg was naar de parade werd bestookt met beledigingen. Aan de ene kant had je een groep die probeerde de weg te blokkeren door een menselijke ketting te vormen, aan de andere kant degenen die daar duidelijk niet van gediend waren. Het werd steeds grimmiger. De mensen reageren ongekend fel op elkaar. Dit zou wel eens het Amerika van Trump kunnen zijn.”

De jonge Kerkradenaar weet ondanks de protesten de route van de parade te bereiken. In de rij voor de beveiligingspoortjes drukt een man hem een ticket in de handen. Het is een toegangsbewijs voor de tribune, met afstand de beste plek om de parade te volgen. „Rare mensen, die Amerikanen.”

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →