'Ik heb maar één doel. Mezelf volstrekt overbodig maken'

Print
'Ik heb maar één doel. Mezelf volstrekt overbodig maken'

Afbeelding: Laurens Eggen

Een Syrische (33) vrouw die met haar gezin voor de oorlog is gevlucht, probeert in de gemeente Beesel een nieuw bestaan op te bouwen. Dat gaat met vallen en opstaan. Verslaggeefster Angela Janssens is haar taalbuddy. Ze beschrijft in deze blog, en in de serie Nieuwe Buren die in de krant verschijnt, wat zij en ‘haar’ Syrische meemaken. Vandaag: doe ik het wel goed als taalbuddy?

Wanneer doe je het als taalbuddy van een statushouder nou eigenlijk goed? Heeft ‘mijn’ Syrische er wel iets aan als ik met haar ga fietsen? Hoe leer je een analfabeet een nieuwe taal? Waar kan ik me mee bemoeien en waar moet ik vooral vanaf blijven? Allemaal vragen...ik weet het gewoon niet. Ben aan dit avontuur begonnen en doe eigenlijk maar wat. Puur op gevoel. Tot nu toe ben ik nog geen beren op de weg tegengekomen. Ik heb me nog niet ongemakkelijk gevoeld of zo. Maar als de professionals van Synthese alle vrijwilligers uitnodigen om eens van gedachten te wisselen over het werk dat we doen, merk ik dat ik er behoefte aan heb om eens te sparren met collega-helpers.

Tijdens de bijeenkomst blijkt al snel dat we met z’n allen het wiel aan het uitvinden zijn. In januari van 2016 is Synthese als professionele organisatie redelijk blanco begonnen met het begeleiden van Beeselse statushouders die nog helemaal moeten inburgeren. Daar worden ook vrijwilligers bij ingezet. De één probeert de mensen Nederlands te leren, zoals ik. Maar er zijn ook buddy’s die helpen bij praktische zaken zoals het inrichten van een woning. Immers: de nieuwe Beeselnaren krijgen, net als alle andere Nederlandse huurders, een leeg huis van de woningbouwcorporatie toegewezen. Soms moet er zelfs nog met de vorige bewoners onderhandeld worden over overname van - bijvoorbeeld - gordijnen of vloerbedekking. Voor elke Nederlander volstrekt normaal. Maar voor iemand die de taal niet spreekt en dit soort gewoontes niet kent, is het allemaal niet te doen.

Hoe dan ook; de gemeente Beesel leent elk gezin geld om dat nieuwe, lege huis in te richten. Maar mensen die een half jaar geleden nog in Syrië woonden, weten echt niet waar ze  ergens in de buurt van Beesel een koelkast voor een leuk prijsje op de kop kunnen tikken. Of een tweedehands stapelbed voor de kinderen. De reclamefolders die ze in hun gang vinden, kunnen ze doorgaans ook nog niet lezen. Vrijwilligers kunnen zo’n gezin dan meenemen naar - bijvoorbeeld - kringloopzaak Emmaus Feniks in Swalmen voor een leuke en betaalbare tweedehands inboedel, of naar de uitverkoop van een goedkope witgoedhandelaar, dan wel matrassenboer. Het komt ook best vaak voor dat vrijwilligers hun eigen zolders en die van vrienden en familie leegtrekken voor ‘hun’ gezin, merk ik. Eetkamerstoeltje hier, stapel borden daar. Zelf heb ik er ook een handje van om tassen vol spullen naar ‘mijn’ gezin te slepen. Het wordt niet echt aangeraden door de professionele begeleiders. De gezinnen moeten het tenslotte op eigen kracht zien te redden in hun nieuwe land. Dus moeten ze ook leren hoe ze rond kunnen komen van het geld dat tot hun beschikking staat. Ze zullen niet hun leven lang over een eigen vrijwilliger kunnen beschikken die allerlei spullen aandraagt. 

Uiteraard hebben de professionals een punt. We moeten allemaal veel leren als vrijwilligers. Een soort middenweg zoeken. Niet voor niets hebben we allemaal vragen. Vaak ook heel praktische. Zoals: „Mag ik met mijn gezin boodschappen gaan doen in Duitsland? Ik wil ze graag meenemen naar de goedkope winkels daar. Zelf rijd ik er eens per week naartoe. Ik neem mijn gezin met alle plezier mee. Maar ik weet niet of de mensen problemen krijgen met hun speciale identiteitsbewijs als ze de grens over gaan.” De medewerkers van Synthese geven waar mogelijk antwoord. Verder houden ze ons voor dat we onze gezinnen niet te veel uit handen moeten nemen. Als er paperassen van (overheids)instanties binnenkomen die ze niet begrijpen, is het belangrijk dat ze dit soort zaken toch zo veel mogelijk zelf oplossen. Het is beter dat de mensen uiteindelijk zelf de weg weten in het oerwoud van brieven en documenten waarmee ze bestookt worden. En de weg weten, betekent  niet per se dat ze alles zelf moeten lezen en snappen. Zelfstandig hulp kunnen zoeken bij een speciaal hulploket als ze er niet uit komen, is ook al prima. Uiteindelijk hebben wij buddy’s maar één doel, zo constateren we. Onszelf volstrekt overbodig maken.

Volg nieuws uit jouw gemeente via Facebook

De Limburger heeft voor alle 31 gemeenten een eigen Facebookgroep met het laatste plaatselijke nieuws.

> Neem een kijkje