Het werd weer vastelaovend

Print

De stad ligt in puin, maar het leven gaat verder. Jocus-vorst Toën Schrijnen Venlo hangt de mantel om de schouders van de eerste naoorlogse prins Hans I. Afbeelding: Archief Jocus

Venlo krijgt vanavond weer een nieuwe prins carnaval. Zo is de stad het gewend, twee weken voor vastelaovend. Het is dit jaar ook zeventig jaar geleden dat de door oorlog zwaar getroffen stad weer een prins kreeg. Niet omdat Jocus dat zo graag wilde, de stad drong er bij het gezelschap op aan.

Hoe vastelaovend in Venlo na de oorlog weer ontwaakte. Weej hadde gemeind genne carnaval te viere, maar os ideeje zien veranderd. ’T publiek wilt bliekbaar waal de viering. De keurig getypte zinnen zijn te lezen in het archief van het Venlose carnavalsgezelschap Jocus en komen uit de notulen van de bestuursvergadering van 8 oktober 1945. De stad lag in puin, maar het leven ging door. Enkele maanden eerder was op 8 augustus het Jocus-bestuur al eens bij elkaar gekomen. Daar werd de ambitie uitgesproken om het carnavalsgezelschap weer te laten herleven. ‘Maar niet direct als organisator van het carnaval. Stap voor stap zullen we bekijken wanneer de werkzaamheden voor dat doel weer opgepakt gaan worden’, zegt vorst en voorzitter Toën Schrijnen dan. 
Jocus houdt zich bezig met het opbouwen van de vereniging en de zoektocht naar werkende leden. En met de organisatie van de oranje- en bevrijdingsfeesten in de stad. 

Tweede Wereldoorlog
Maar dat is dus allemaal buiten de Venlonaar gerekend. Stad in puin of niet, carnaval moet gevierd worden zo is de publieke opinie. Dat het feest zo diep in de Venlonaar zit, mag best opmerkelijk worden genoemd want in feite doet de georganiseerde vastelaovend pas in 1936 zijn intrede in de stad. Als tegenwicht voor al die Venlonaren die naar Duitsland trekken waar wel carnaval wordt gevierd. Vier prinsen zijn er uitgeroepen wanneer Jocus-vorst Schrijnen in de krant van 10 januari 1940 bekendmaakt dat ‘wegens de tijdsomstandigheden geen carnaval wordt gevierd’. Die tijdsomstandigheid is de Tweede Wereldoorlog die in september 1939 is uitgebroken. Na de Duitse bezetting gaat Jocus ondergronds, de sporadische vergaderingen worden genoteerd in een schriftje, gevierd wordt er bar weinig. 

Prins Carnaval
Tot 1946. De brieven en reacties van Venlonaren die aandringen op een carnavalsfeest overtuigen het Jocus-bestuur. ‘We zien allemaol weer zo’n bietje veur de vastelaovend euver gehaold’, noteert secretaris Ververgaert in de notulen. In 1946 trekt al een optocht, een jaar later is er ook een prins. Hans Franssen, de broer van prins Wiel I die in 1939 de laatste vooroorlogse prins was. „Gek genoeg staat de optocht door de puinstad mij niet meer voor de geest. Waarschijnlijk omdat we het puin heel normaal vonden”, herinnert de toen 90-jarige oud-prins Hans I zich in een interview met deze krant uit 2005. „Ik weet nog dat het tien graden vroor en dat mijn broer Theo mij in de optocht het leven redde. Over de Beekstraat hingen elektriciteitsdraden. Die had ik staande op de wagen niet zien aankomen. Theo, die als nar onder mij zat, trok mij net op tijd omlaag.” Zo had en hield Venlo zijn naoorlogse prins carnaval en kreeg vastelaovend weer vaste voet op Venlose bodem.