Vastelaovend & ik: Intens geluk en weemoed

Print
Vastelaovend & ik: Intens geluk en weemoed

Afbeelding: MGL

Ze gooit graag met confetti. En haar heksenpak ligt al maanden klaar. Als het straks eenmaal vastelaovend is, vindt ze het helemaal geweldig als een prins carnaval vanaf zijn praalwagen wat snoepjes in haar richting gooit. Daar verheugt ze zich al weken op.

In haar roze radio zit al sinds 1 januari een cd met liedjes van W-Dreej en Beppie Kraft. Als ze de kans krijgt, draait die ook op een bloedhete zomerdag. Ons hele huis is versierd met clowns, slingers en ballonnen. Dat krijg je met een zevenjarige carnavalsvierder in huis. Gelukkig maar. Ik ben blij dat onze dochter warm loopt voor de vastelaovend. Dat heeft ze van mij (sprak zij trots). De liefde voor carnaval is iets wat ik haar heel graag wil meegeven. En kom mij nou niet aanzetten met het gezeur dat het hier om een feest van zuipen en algehele dronkenschap gaat. 

Vastelaovend heeft voor mij helemaal niets met drank te maken. Ik drink geen alcohol. Nooit gedaan ook. Maar ik vier het feest mijn leven lang al met veel plezier. Voor mij is vastelaovend op stap gaan en een paar dagen optrekken met mensen die me dierbaar zijn. Al wordt dit wel anders ingevuld sinds we een dochter hebben. Voor die tijd zaten we weken voor de drie dolle dagen met onze vriendengroep bij elkaar om nieuwe pèkskes te maken en gingen we met carnaval van zaterdag tot en met aswoensdag lekker met z’n allen aan de zwier in verschillende zalen en kroegen. Met de komst van onze kleine dame is niet alleen de rest van ons leven compleet overhoop gegooid. Ook onze vastelaovend is anders geworden. Niet minder mooi. 

Maar anders. Was het eerst vooral stappen tot diep in de nacht, tegenwoordig beginnen we met een (kinder)optocht en eindigen we op het kinderbal waar onze dochter samen met kindjes van haar klas, van de judo en van het turnen vooral veel met confetti loopt te spelen. Wat chips, snoep en frisdrank maken het feest voor haar compleet. Wij amuseren ons even verderop zolang met de andere ouders. Hoogtepunt voor mij zal straks dat ene dansje weer zijn, samen met mijn dochter. Dan laat ik haar onder mijn armen door draaien. Net zoals mijn eigen moeder dat ooit met mij deed. Klinkt misschien gek, maar tijdens zo’n dansje met mijn dochter moet ik mijn best doen om niet vol te schieten. Weemoed, een soort heimwee naar wat ooit was, een beetje verdriet om wat niet meer is, maar ook een enorme bak geluk overspoelen me op zo’n moment. 

En dat allemaal tegelijkertijd. Eén moment. Zo klein. Zo kostbaar. Zo alles omvattend. Dát is vastelaovend.