'Drie vingers boven de sneeuw redden mijn leven'

Print
'Drie vingers boven de sneeuw redden mijn leven'

Foto ter illustratie Afbeelding: iStock

Tienduizenden Nederlanders gaan deze dagen weer op wintersport. Zoals elk jaar liggen lawines op de loer. Hoe gevaarlijk dát is, blijkt uit het bloedstollende verhaal van Ralf Verschuur. ,,Onder die lawine dacht ik: dit houdt mijn borstkas niet.''

Het is alweer wat jaren geleden, maar Ralf Verschuur (32) uit Veenendaal kan nog steeds mensen op verjaardagen laten huiveren met het bijna-doodverhaal over die dag dat hij door een lawine werd verzwolgen. Hij was in Oostenrijk, op een zonnige middag in Obergurgl. 

Je probeert de sneeuw nog uit je gezicht te halen, maar je voelt al: dit gaat niet goed - Ralf Verschuur

,,Ik snowboardde toen nog. M'n zwager en ik gingen naar een helling off-piste van zo'n honderd meter breed, eigenlijk tussen de gewone pistes in. Ik wilde door die hele mooi verse sneeuw, zonder sporen. In die tijd dacht ik echt nóóit aan het gevaar van lawines. Nooit. Maar het moment dat ik van het randje afging en op die helling gleed, brak álles. Meteen zag ik om me heen allemaal scheuren overdwars in dat pak sneeuw schieten. Het hele plateau ging glijden. Ik had gelijk door dat het fout was. Alles onder je board schuift. En je kan niet terug, hè.'' 


Ralf Verschuur in het jaar dat hij onder een lawine belandde 

In plaats van glijden, 'surfte' Verschuur op de kolkende sneeuwmassa. ,,Het enige wat ik kon doen was 'op mijn benen blijven staan'. Niet vallen. Nee, ik was niet direct in paniek. Ik kende die youtube-filmpjes wel van skiërs die vóór de lawine uit skiën. Ik dacht wel: ik moet hier uit, ik keek ook links en rechts of ik eruit kon. Maar ik zat precies in het midden van dat hele glijdende pak. En echt sturen gaat ook niet lekker meer, want alles beweegt.'' 


Een dag na het incident maakte Ralf zelf een foto van de sneeuwlaag waar hij onder werd begraven.  

Verschuur wist enige tijd op de been te blijven, tot de helling iets afvlakte en de sneeuw voor hem zich in brokken ophoopte. Verschuur viel en belandde op zijn rug. De sneeuwmassa raasde over hem heen. ,,Dat board aan je voeten haakt zich als een anker in de sneeuw. Je zit gewoon vast. Dat was het moment dat ik wel bang werd. Zeker toen de eerste sneeuw m'n gezicht ging bedekken. Je probeert met je arm nog sneeuw uit je gezicht weg te halen, maar je voelt: dit gaat niet goed. Je doet alles om niet onder die sneeuw terecht te komen maar daar is geen houden aan.''

De sneeuwlawine begroef Verschuur in enkele tellen. ,,Mensen denken misschien: ach, sneeuw, dat schuif je zo weg. Maar die sneeuw blijft komen hè. De massa wordt steeds zwaarder. Die onderlaag gaat steeds harder drukken. Zo erg dat ik op een gegeven moment dacht: houdt mijn borstkas het wel? Je krijgt echt gigantische druk op je hele lichaam. Het voelt alsof je in een betonnen mal zit. Ik kon niks bewegen, zelfs mijn vingers niet.'' 

Het was alsof ik in een betonnen mal zat. Ik kon zelfs mijn vingers niet bewegen

Gelukkig wist Verschuur nog wel wat onder en boven was. Zijn gespartel had ervoor gezorgd dat aan het eind van zijn gestrekte arm nog net drie vingers boven de sneeuw uitstaken. Langs zijn arm ontstond een kleine luchtschacht. ,,Net toen ik begon te stikken. Door een beetje te wrikken kon ik net langs m'n arm wat ademen. Ik weet nog precies dat gevoel toen verse zuurstof m'n longen binnenstroomde.'' 

Verschuur lag op zijn rug. Dóór het pak sneeuw zag hij toch wat flauw zonlicht. Maar zichzelf uitgraven? ,,Onmogelijk! Ik raakte in een soort slaaproes. Al héb ik nog een keer iets van help geroepen.''  


Obergurgl 

De drie vingers boven de sneeuw werden zijn redding. Zijn zwager, die hem in de lawine had zien verdwijnen, vond hem na een kwartier en ging graven als een gek. ,,Dat was echt verschrikkelijk, want door zijn gegraaf kwam er sneeuw door mijn luchttunneltje. Ik stikte nog bijna. Ik hoestte en proestte en kon eigenlijk niet anders doen dan het inslikken.'' 

Inmiddels waren ook Verschuurs vader en enkele andere personen naar het 'sneeuwgraf' gekomen. Redelijk snel kregen ze zijn hoofd vrij waarna het nog drie kwartier duurde voordat hij echt was bevrijd. Wonder boven wonder zonder verwondingen. ,,Toen ze mij m'n zonnebril teruggaven, vroeg ik: heb je m'n muts ook? Werden ze nog een beetje boos: hoe kun je je druk maken om je muts?'' 

Verschuur kwam veilig de helling af. De Veenendaler hield er geen nachtmerries aan over. Nog steeds gaat hij met plezier op wintersport. ,,Ik ben zelfs de volgende dag weer gaan snowboarden. Ik heb gewoon veel geluk gehad. Als ik voorover was gevallen bijvoorbeeld, in plaats van op mijn rug, was ik er niet meer geweest. En ik heb natuurlijk geleerd dat ik niet meer zomaar off piste ga skiën. Want vóór dit verhaal, had ik echt nooit gedacht dat dit kon gebeuren.''

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →