Met een alaaf uit Zuid-Afrika

Print
Met een alaaf uit Zuid-Afrika

Noël Weltens en Nicole van der Venne, vanuit Zuid-Afrika speciaal voor vastelaovend teruggekeerd op het oude nest in Maastricht, hebben zich met hun vriendengroep als Vikingen uitgedost. Afbeelding: Harry Heuts

Carnaval is behalve een volksfeest ook een reünie. Limburgers die hun ‘thuisland’ verlaten hebben, worden er met vastelaovend als trekvogels weer heen getrokken. Vandaag de tweede aflevering van een korte serie. Over een stel uit Zuid- Afrika.

Het Vrijthof in Maastricht barst zowat uit z’n voegen. Het is zondagmiddag, even voor twaalven. Het volk bereidt zich voor op de traditionele start van devastelaovend. Het kanon staat gereed voor de saluutschoten, het Mooswief staat geduldig te wachten tot ze omhoog wordt getakeld in de mast waar ze blijft hangen, toezichthoudend patroonheilige en beschermheilige van de Mestreechter vastelaovend in één, tot carnavalsdinsdag, klokslag middernacht. Voor de kroegen die als kralen in een ketting rond het Vrijthof liggen, wordt al duchtig voorgeproefd. Daar vinden we ook Noël Weltens (49) en zijn vriendin Nicole van der Venne (46). Speciaal vanuit Zuid-Afrika overgekomen om vastelaovend te vieren in de stad waar hun wortels liggen, waar ze geboren en getogen zijn, waar ze ooit, lang geleden, met een chronisch vastelaovesvirus zijn besmet. Terwijl aan de overkant van het Vrijthof de kanonschoten daveren, zijn Noël en Nicole druk in gesprek - ‘Aan ’t awhoore’, volgens Noël - met de andere leden van hun grop, de vriendenclub waarmee ze elk jaar in Maastricht carnaval vieren. Ze hebben ook wat in te halen, want vorig jaar is het hun voor het eerst niet gelukt om erbij te zijn.

Niet gespaard
„We hadden op 1 februari net twee Niet gespaard „We hadden op 1 februari net twee restaurants overgenomen in Johannesburg, en het was echt niet te doen om zes dagen later hier op het Vrijthof te staan”, zegt Noël. „Het deed ons wel vreselijk pijn. Zeker omdat onze groep heel actief is op WhatsApp, zodat we continu getrakteerd werden op foto’s, video’s en andere sjaele zeiver uit Mestreech, wat het er nog eens extra inwreef... Ze hebben ons bepaald niet gespaard.” Maar dit jaar zijn ze er dus weer bij. Zoals in alle jaren - op vorig jaar na , dus - van hun reislustige leven. Want Noël en Nicole mogen dan volbloed Mestreechtenere zijn, het zijn ook allebei uitgesproken horecamensen, en dat werk heeft hun inmiddels de halve wereld laten zien. Een kwestie van kansen zien en die kansen ook grijpen.

WK voetbal
„Toen ik mijn studie aan de HotelWK voetbal „Toen ik mijn studie aan de Hotelschool had afgerond, ben ik voor anderhalf, twee jaar naar New York gegaan”, zegt Noël. „Werken, ervaring opdoen. Daarna ben ik weer teruggekomen naar Maastricht, waar ik Nicole leerde kennen. In 2008 kregen we de kans om naar ZuidAfrika te gaan, om daar tijdens het WK voetbal de ontvangst van de vips in de speelsteden en de stadions te regelen. In 2010 zijn we weer teruggegaan naar Maastricht. Even leek het erop dat we bij het WK in Brazilië hetzelfde werk konden gaan doen, maar dat ging uiteindelijk niet door.” Toen kwam het aanbod om een lodge bij het Krugerpark in Zuid-Afrika te gaan leiden. In Nederland was het inmiddels volop crisis, en in de horeca was nauwelijks fatsoenlijk werk te vinden. „Dus zijn we weer naar Zuid-Afrika gegaan, eerst naar die lodge, daarna een tijdje in Kaapstad, toen weer naar Johannesburg waar we met de leiding van drie restaurants werden belast. En daarvan hebben we er dus vorig jaar twee overgenomen.” Nicole: „We zijn nu dus zelfstandige ondernemers, In Zuid-Afrika.” En daar, vanuit Maastricht gezien aan het andere eind van de wereld, ligt hun toekomst, hebben ze inmiddels besloten.

Fanatiek
Maar goed, vandaag is het vasteFanatiek Maar goed, vandaag is het vastelaovend. In Mestreech. Waar anders? „Ik heb hier vastelaovend gevierd zolang ik me kan herinneren”’ zegt Noël. „Zelfs in de sneeuw, in 1969, net geen twee jaar oud. En ook later, toen ik in de horeca werkte, stortte ik me er volledig in. Ik had met die dagen altijd vrij.” Nicole niet, zegt ze. „Ik werkte in de Brittanique, een bekende vastelaoveskroeg in Maastricht, en ik moest met die dagen altijd aan de bak...” Mogen we hen als fanatieke vierders bestempelen? Daar hoeven ze niet lang over na te denken. Dat mag... Vroeger hebben ze samen bij twee zaate hermeniekes gespeeld. Maar de laatste jaren gaan ze telkens op stap - Noël: „En alle daog, hè!”- met een groep vrienden die inmiddels is uitgegroeid tot vijftien, twintig personen. „We spreken altijd een thema af”, zegt Nicole. „Wij doen daar vanuit ZuidAfrika via WhatsApp ook aan mee. Dan wordt tientallen ideeën geopperd en afgeschoten, en uiteindelijk wint toch het allereerste idee... Wij moeten het overigens niet hebben van de mooiste pèkskes. Wij zijn meer van de act, van de aw kloete.”

Vikingen
Dit jaar hebben ze zich uitgedost als Vikingen. Een beetje ruig. Het gezicht van Noël gaat half schuil achter een woeste baard. Het groepje roept herinneringen op aan de Vikingachtige piraten die in de stripverhalen van Asterix altijd vol goede moed de aanval kiezen en steeds weer zwemmend tussen de wrakstukken van hun schip eindigen. Wat óók een vorm van kater is... Nicole: „Weet je wat het mooiste is? Je bent een weekje hier, en in die tijd kom je iedereen van vroeger, alle vrienden, familie en kennissen, wel ergens tegen. Je hoeft ze dus niet één voor één af te gaan, iedereen thuis op te zoeken. Je hebt wel een reünie, maar dan in alle vrijheid. In de vrijheid van vastelaovend.” Op het Vrijthof is het Mooswief inmiddels naar haar hoge standplaats - hangplaats? - gehesen. De vastelaovend kan echt beginnen. Mét Noël en Nicole. Ze zijn er weer bij. Noël: „En ik hoop dat ik het nooit meer hoef te missen.”

Lees hier de eerste aflevering.