Vastelaovend & ik: Traditie

Print
Vastelaovend & ik: Traditie

Afbeelding: Stefan Koopmans

Laat ik eerst mijn nederige excuses aanbieden aan mijn ‘neefjes’ Marc en Roy. Ik zie ze gemiddeld één keer per jaar.

Op carnavalszaterdag, laat op de avond. De plek kan ik precies aanwijzen. Neem de achteringang van café De Zoes in Helden. Loop door de klapdeur en duw je door de menigte tot je rechts bij de bar menigte tot je rechts bij de bar bent. Dit is traditiegetrouw de stek van ’t Klef en Koo, mijn vriendengroep die jarenlang in Helden en Panningen meedeed aan de optocht. Mijn neven en hun vrienden staan meestal vijf meter verderop. Ik kom ze tegen als ik met mijn tamboerijn een ronde door de zaal ‘huppel’. We kletsen als zij naar de bar lopen waar de zus van ‘Kleffer’ en oud-vorst John, pilsjes tapt. Het is een traditie. Je kunt de avond al jaren tevoren zo uittekenen. Saai? Nee. Het blijft een van de hoogtepunten van mijn carnaval. 

Maar niet dit jaar. En dat heeft niks te maken met de grote verbouwing die De Zoes heeft ondergaan. Ik weet niet eens of de bar afgelopen zaterdag nog op dezelfde plek stond. Want ik was er niet. Voor het eerst in twintig jaar heb ik weekenddienst tijdens carnaval. En hoe leuk ik die zaterdagavond ook vind, ik wil niet op cola hossen terwijl ik elk moment opgeroepen kan worden. Zo sneuvelde dit weekend nog een traditie: optocht kijken in Helden. Het is me niet gelukt. Ik mocht als verslaggever naar de stoet van Weert. Veel groter dan die van Helden. En ja, ook mooier. Maar het is toch niet ‘mijn’ carnaval. 

Gelukkig heb ik vandaag vrij en kan ik wél mijn eigen carnavalsding doen. Naar de optocht in mijn woonplaats Thorn en na afloop met vrienden naar de zaal. Pekske aan, tamboerijn om de nek en pilsje in de hand. Maar ook dat voelt anders dan anders. Want voor het tweede jaar op rij doen we met vriendengroep Oos Marie niet mee aan de optocht in Thorn. Stiekem, heel stiekem, voelt het ook wel lekker dat deze traditie is gesneuveld. Als ’s zaterdags de Boètegewoeëne Boètezitting op de radio klinkt, slaat normaal gesproken bij mij de optochtstress toe. Nog ‘even’ dat schroefje vastzetten. 

Wie heeft de ballonnen? Doet de muziekinstallatie het? Zijn de pekskes klaar? Sommige tradities zijn mooi, maar stress tijdens carnaval hoort daar wat mij betreft niet bij. Maar tradities zijn hardnekkig. Dus zit ik volgend jaar waarschijnlijk weer gewoon in mijn carnvalsstramien. Misschien zelfs mét optocht in Thorn.