Vastelaovend & ik: Vlees noch vis

© Stefan Koopmans

Als het om vastelaovend vieren gaat, ben ik vlees noch vis. Ik vind het een leuk feest, maar die befaamde kriebels waarover provinciegenoten het hebben... ik voel ze niet.

Kitty Borghouts

Nooit gehad ook. Er was weliswaar een tijd dat ik drie dagen op stap ging, maar dan moet ik zeker zo’n dertig jaar terug in de tijd. Vastelaovend duurde slechts drie dagen. Op carnavalszaterdag - laat staan de dagen daarvoor - was er niemand die verkleed over straat ging. Er waren in hartje Venlo nog kroegen te vinden - met prachtige cartooneske schilderingen op de ruiten, waar vind je die nog? - waar je een rustig plekje kon opzoeken en je nog verstaanbaar kon maken. Met de fantastische Venlose leedjes op een aangenaam volume. Als ik het heel erg naar mijn zin had, en genoeg alcohol op had, zong ik af en toe zelfs uit volle borst mee. Het werd drukker en drukker, de aanloop langer en langer, de muziek ging harder en harder. En de kriebels bij mijn vrienden en bekenden namen evenredig toe. Maar bij mij niet.

Af en toe liet ik me nog overhalen om mee te gaan, naar de boétezitting, of naar de optocht, maar de feeststemming wilde maar niet landen. Ik zag vooral een benauwende drukte. Dat vermogen om voor even de boel de boel te laten, de controle los te laten, de uitbundigheid te omarmen, ik heb het niet. Ik ben een stille genieter, meer toeschouwer dan deelnemer. Aan de zijlijn staand, temidden van hen die dat speciale vasteloavesgen wél hebben, voelt dat ongemakkelijk. Als een buitenstaander. Zeker, ze zijn er best nog: cafés waar dat rustige plekje aan de bar te vinden is en ook kroegen waar de muziek aangenaam op conversatievolume staat. Maar als het niet de plekken zijn waar je je vrienden en bekenden gaat tegenkomen, zijn die plekken niet zo heel aantrekkelijk.

Ik heb me erbij neergelegd. Ik volg het allemaal met groot plezier op televisie en Facebook, ga deze dagen gewoon aan het werk en doe waar nodig verslag van al dat gefeest. Tot vreugde van mijn collega’s die zich wél volledig op het feesten willen storten, ofwel de boel ontvluchten door op vakantie te gaan. Zij zijn blij met dat ‘vlees noch vis-gevoel’ van mij. Ook dat is saamhorigheid.

Reageren? kitty.borghouts@delimburger.nl

Wil je alle Plus-artikelen lezen?

Dagelijks publiceren we meer dan 100 Plus-artikelen op onze site & app. Nieuws, achtergronden, analyses, reportages, interviews en columns. Word nu digitaal abonnee en kies voor een jaar lang korting of maandelijkse flexibiliteit.

Kies digitaal