Mijn foto's (zie ook album hierboven)  zijn genomen in het laatste weekeinde van december 1982 wat eveneens mijn laatste dienst als arts-assistent in dit ziekenhuis betekende.

Het is overigens waar dat met name verstokte Venlonaren het vaak een ramp vonden dat – doorgaans na een niet goed verlopende thuisbevalling – hun kind tegen alle verwachting in alsnog in Tegelen ter wereld werd gebracht en dit dus voor altijd in hun paspoort vermeld zou blijven staan. Bij ‘enorm geestelijk leed’ en een spontane donatie van 25 gulden in de afdelingskas van de verloskamer, kon er echter wel eens een oogje worden dichtgeknepen door de dienstdoende arts en werd op het geboortebewijs alsnog “geboren te Venlo” ingevuld waarmee de gelukkige vader aangifte bij de gemeente Venlo kon doen. Ik hoop wel dat deze ‘valsheid in geschrifte’ inmiddels verjaard is.

Paul Tjen


 

Ik heb van 1974 tot en met 1983 op het laboratorium in het Willibrord ziekenhuis gewerkt als analiste. Op 23 november 1983 zijn we verhuisd naar het St. Maartens Gasthuis in Venlo.

(zie meer foto's hierboven in het album)

M. Jenniskens
Venlo

 

 

 

 

 


Dit zijn mijn herinneringen aan het Tegelse St. Willibrordziekenhuis in Tegelen.

Het was mei 1969
Mijn broertje Leo van 7 jaar werd ziek en het bleek heel ernstig te zijn Hij had leukemie. Hij werd opgenomen in het St. Willibrordziekenhuis en kwam onder behandeling van Dr. Geerlings, een vrouwelijke kinderarts.

Mijn zusje was 11 en ik was 13.Onze ouders gingen iedere dag op bezoek, en mijn zusje en ik samen met mijn ouders op zaterdag en zondag.Als onze ouders s avonds gingen kwam oma vaak oppassen en dat vonden wij heel leuk. In het weekend gingen we mee op bezoek en wat ik me ervan herinner is een ziekenhuis met een heel mooi mozaiek aan de buitenkant.Binnen was het kil en echt ziekenhuisachtig.

Leo was door zijn ziekte gevoelig voor bacterieen en virussen en lag daarom geïsoleerd.Er was een lange gang( rechts van de hoofdingang 2 de etage)met daaraan allemaal kamers met een glazen wand ervoor.. Door een soort van huistelefoon konden we met hem praten; lijfelijk contact was niet mogelijk. Heel af en toe: ik geloof 1 x per week mochten mijn ouders bij hem aan bed komen.  Hij kreeg heel enge onderzoeken en mijn moeder en vader mochten daar niet bij zijn. De gewone bezoektijden daar moesten ze het mee doen. Dat moet vreselijk zijn geweest voor z on kleine jongen.

Ik vond 't vreselijk dat we niet bij hem mochten, en we zagen hem heel stil en mager worden. Op een dag mocht hij naar huis. En paar weken ging het beter, toen kwam er na een bloedonderzoek een telefoontje van Dr. Geerlings, dat hij weer naar t ziekenhuis moest voor opname.

We hadden net zoals bij veel mensen de telefoon in de gang en hij zat op de trap te luisteren. Toen hij hoorde dat hij weer opgenomen moest worden heeft hij nog heel lang in de gang op de grond liggen huilen. Hij was ontroostbaar. Ik zie het beeld nog zo voor me. Dus toen kwam hij weer op die enge afdeling waar niemand bij hem mocht komen. Daar is hij op zaterdag 11 oktober overleden. Een hele zwarte dag ins ons leven die er nog lang voor zorgde dat er veel verdriet was bij ons thuis.

Hij lag ergens in een hele kille witte ruimte opgebaard en ik weet nog dat ik het vreselijk vond dat we hem daar achter moesten laten. Jarenlang als ik er langs reed keek ik nog precies naar de plek in het ziekenhuis waar hij had gelegen en was overleden.  De afdeling rechts naast de hoofdingang de 2de etage.

De laatste keer 2 weken geleden.
Vorige week is mijn vader overleden en toen ik jullie oproep zag heb ik dit opgeschreven, omdat het zo n impact heeft gehad op ons leven.

Marjan Koch


1979. Er stond een oproep in de krant! Herintreders gezocht(verpleegkundigen die er langer uit zijn kunnen ook reageren) U kunt reageren voor beide ziekenhuizen,Venlo of Tegelen. Al snel kreeg ik een oproep voor een gesprek, en werd aangenomen,samen met 9 anderen.

We kregen samen een introductie van een paar dagen om e.e.a. weer op te frissen en werden daarna op een afdeling geïntroduceerd.

Mijn keuze was Tegelen en ik kwam samen met Iekje Wiersma op A5 terecht,met als ik het goed heb 2 vrouwen a.h.hoofd,waarvan het subhoofd Gerrie Huizinga heette en het hoofd ook vrijgezel was,maar ik kom niet op de naam meer. Samen hebben we er met plezier gewerkt tot a.d.verhuizing naar Venlo,waar ikzelf nog gewerkt heb tot 1998.

Als hoofd hadden we daar Boudewijn Jacobs en subhoofd was Jack Peerbooms.Jammer dat de ziekenverzorgsters niet meer welkom waren,ze moesten ergens anders werk zoeken omdat ze ziekenverzorgers waren.Ze hadden altijd hetzelfde werk als wij gedaan en werden toen afgedankt.

Een paar foto's stuur ik mee (zie fotoalbum hierboven)

Ed en Margot Noordhuis


Wát leuk het artikel in uw dagblad over het St. Willibrord ziekenhuis in Tegelen.

Op de voorpagina stond links op de foto verpleegster Gerda Bömers, de jongste zus van mijn moeder, die er jarenlang heeft gewerkt.

En já..de waarheid komt nu naar boven…óók ik ben als Venlose jông in Tegelen geboren! Ik zei vroeger als grapje wel eens tegen mijn moeder ‘’ mam… wie heb geej mich det aan kinne doon?..’’ Waarop ik dan van moeder met guitige oogjes het antwoord kreeg: ‘’Jungske det waas maar veur efkus, weej hebbe de iérste bus truuk nao Venlo genaome’’ hahahaha.

 

Wij kinderen Deenen zijn er overigens allemaal geboren omdat er in die tijd volgens moeder in het Venlose St. Jozef ziekenhuis geen kraamafdeling was. Ik heb deze pech overigens met vele leeftijdgenoten moeten delen totdat Tegelen inééns bij Venlo kwam…Enig chauvinisme mag toch wel he hahahaha. En om deze flauwekul af te maken…Ik heb liever ‘’ kalde hand’’ dán ‘’kaaj heng’’…Zo nú stop ik ermee.

Alleen het verhaal was een beetje onduidelijk. Omdat het over het afscheid (de sloop) van Martinushof gaat.Er stond als ik het goed gelezen heb dat de Venlose/Blerickse kinderen er vanaf 1964 geboren werden. Welnu mijn broer is er inderdaad in 1964 geboren…Maar ook wij, mijn jongste zus in 1959 en ikzelf in 1960.

En in dit geval zijn wij alle drie in het oude St. Willibrord ziekenhuis geboren. Dat ligt achter het Martinushof en is nu bejaardenhuis ‘’het Peske’’. Dus het Martinushof dat nu gesloopt gaat worden was eigenlijk het ‘’nieuwe’’ St. Willibrord ziekenhuis. En het oude waar wij geboren zijn staat er nog!

Overigens heel erg dubbel…Mijn moeder overleed op 3 maart 2004 in het Martinushof met vanaf haar kamer uitzicht op de plek waar zij ons het leven gaf.

Gé Deenen Venlo


Ik was 38 jaar (nu 76) toen ik naar lang sukkelen en twee curettages. Ik werd na de operatie toen ik een beetje bij was naar een twee persoonskamer gebracht.

Tegen etenstijd .. het was die dag Naamfeest van Sint Willibrord kreeg Mevrouw X een feestmaaltijd. Mevrouw kwam uit bed en ging aan het tafeltje zitten. Ik kon toekijken … had nog een infuus. Of het bord niet goed op tafel stond?????Het bord kiepte om en de haan en frites vloog rond.

Ik moest dus vreselijk lachen om de hele situatie.

Zag de ravage .. vouwde haar handen en riep…. Kraaide die haan nog toen hij vloog? De non zei weer niet zo hard lachen dit is niet goed voor u.. maar tja. Anders haal ik een emmer water en gooi dat over u uit…om af te koelen.
En dat was zo ook daarna.Al die voorafgaande ellende was voorbij. Inmiddels hoor ik bij de ouderen en geniet nog volop van het leven.

 Dag, dag Gre, 


47 jaar geleden ben ik als echt Tegels meisje geboren in het ziekenhuis van Tegelen. In mijn eerste 4 jaar ben ik vaak ziek geweest en heb ik heel vaak in het ziekenhuis gelegen. Op deze foto zal ik ongeveer 1 jaar zijn en lag ik weer eens in het ziekenhuis.

Ik kan me nog herinneren dat ik vanuit mijn bedje met een telefoon contact moest maken met mijn zus, omdat zij niet bij op de kamer mocht komen. Zij stond dan aan de andere kant van de raam naar mij te kijken.

Silvia aan den Boom - Linssen

 


Ik heb er gewerkt in de periode 1979-1983 als kok. Heb er leuke/goede herinneringen aan over gehouden. Zoals dat ik daar mijn vrouw (Marleen) heb leren kennen en dat we nu al 34 jaar getrouwd zijn.

Zelf ben ik nog steeds in dienst van het ziekenhuis (vieCuri) werk nu niet meer in de keuken. Mijn vrouw en ik hebben nog steeds contact met collega's uit deze periode. We zien de collega's nog regelmatig, praten nog wel eens over vroeger, o.a. over de Zusters van liefde.

Er was een grote vrijheid, er kon veel, er mocht veel, fijne tijd.

(zie ook fotoalbum hierboven)

Jan Olofsen & Marleen Olofsen


Mirjam lag al een maand in het ziekenhuis. In de zevende maand, kwam de vroedvrouw erachter, dat we een tweeling zouden krijgen. Ze moest in het ziekenhuis blijven en plat blijven liggen, omdat de tweeling anders te klein zou blijven. Dat was toen regel bij elke tweeling. Mijn moeder was bij ons in huis, zodat zij kon zorgen voor Imke (3 jaar). Eten klaar maken en haar naar school kon brengen. Zelf werkte ik in Breda en ging elke dag op en neer met de trein.

Op zaterdag 22 mei 1982 's morgens om 5 uur maakte mijn moeder mij wakker. De telefoon was al een paar keer gegaan en juist op dat moment ging de telefoon voor de zoveelste keer. Ik rende naar beneden en nam de telefoon op. Het ziekenhuis. Ze hadden al verschillende keren gebeld, en of ik de geboorte nog mee wilde maken, want dan moest ik snel zijn. Aangekleed en op de fiets richting Tegelen. Nog nooit zo snel in Tegelen geweest. Het was 05.20 uur, toen ik naar binnen rende.

Bij de balie riep ik 'de verloskamer?' 'Tweede etage', zei de dienstdoende zuster. De trappen op gerend en daar stond ik bij de verloskamer. Links verloskamer 1 en rechts verloskamer 2. Waar zou ze liggen? Links of rechts? Eerst maar links. Ik duwde de deur open. Verpleegsters en arts keken mij vragend aan en tussen de gespreide benen door, zag ik een wanhopig, verbaasd, rood aangelopen gezicht … dat ik niet kende. Met een 'sorry', deed ik de deur achter mij dicht. Rechter deur … gelukkig daar lag ze. 'Nou meneer Coopmans dat is niets te vroeg', zei een van de verpleegsters. 'Verkeerde deur', zei ik nog en met een laatste zucht en pers, werd om 05.25 uur Sjoerd (6 pond) geboren. 10 Minuten later gevolgd door zijn zus Femke (5 pond).

Ik hoop dat in kamer 1, alles is goed gekomen.

Mirjam en Wil Coopmans
Blerick