Vluchteling bracht Rieu succes

© MGL/Familie Rieu-Kochmann

Of hij nu in Berlijn op het water dobberde of daar eind jaren twintig in het park zat, grammofoonplaten en platenspeler waren bij Edgar Kochmann nooit ver weg. Op de grote foto is hij de man in het midden, naast hem in badkleding zijn broer Heinz. De ande

Of hij nu in Berlijn op het water dobberde of daar eind jaren twintig in het park zat, grammofoonplaten en platenspeler waren bij Edgar Kochmann nooit ver weg. Op de grote foto is hij de man in het midden, naast hem in badkleding zijn broer Heinz. De ande© Familie Rieu-Kochmann

thumbnail:
thumbnail: Of hij nu in Berlijn op het water dobberde of daar eind jaren twintig in het park zat, grammofoonplaten en platenspeler waren bij Edgar Kochmann nooit ver weg. Op de grote foto is hij de man in het midden, naast hem in badkleding zijn broer Heinz. De ande

Ze vindt dat ze een statement moet maken. Marjorie Rieu- Kochmann ergert zich aan het in dit land over één kam scheren van vluchtelingen. Haar joodse vader moest vluchten uit Duitsland en kreeg de kans om hier in Limburg een nieuw bestaan op te bouwen.

Caspar Cillekens en Ruud Maas

Wat is er toch met Maastricht aan de hand? Marjorie Rieu- Kochmann (69) kan het maar niet begrijpen. Waarom is de PVV de grootste politieke partij in haar geboorteplaats? Waarom zet een deel van de Limburgse bevolking zich zo af tegen vluchtelingen?

Aan deze krant schrijft ze: ‘Dankzij een vluchteling kan André Rieu nu al dertig jaar lang wereldwijd miljoenen mensen gelukkig maken met zijn muziek.’

De vluchteling op wie zij doelt is haar vader Edgar, een in 1936 uit Berlijn naar Maastricht gevluchte Duitse jood. Het enige wat hij kon meenemen was zijn collectie grammofoonplaten, die André vele jaren later zou inspireren.

Marjorie doet haar verhaal in Huis de Torentjes, het kasteel waar zij en André wonen. Ze heeft lang nagedacht over dit statement. „Ik ga niet op de barricaden staan en schop niet tegen schenen. Ik wil alleen een pleidooi houden voor vluchtelingen. Ik heb niets met mensen die zeggen dat alle vluchtelingen niet deugen. Ik voel al twee jaar dat ik iets moet doen. Ik kan me zo kwaad maken over hoe er over vluchtelingen wordt gedacht.”

Misschien klom Marjorie nu in de pen omdat ze opnieuw de brief leest die haar vader tijdens zijn onderduiktijd schreef. Hij wilde hem na de bevrijding sturen aan zijn eveneens gevluchte vrienden. „In de getypte brief van veertien kantjes vertelt hij onder meer hoe moedige Maastrichtenaren hun levens riskeerden om hem aan onderduikadressen te helpen.”

Lees het complete artikel in de krant van vandaag.

Al abonnee? klik hier om naar de digitale krant te gaan.

Nog geen abonnee en verder lezen?Probeer de digitale krant dan 4 weken gratis!

Probeer nu

Meer lezen?

Nieuwe actie: Één jaar toegang tot alle Plus-artikelen voor slechts 1,04 per week. Daarmee lees je dagelijks meer dan 100 nieuwe Plus-artikelen op onze site & app. Of kies voor een van onze andere abonnementen.

Ik word digitaal abonnee