Het sprookje van twee Hulsbergse travestieten

Print
Het sprookje van twee Hulsbergse travestieten

Afbeelding: Nicole Bolton en Ad Fransen

Een sprookje over twee travestieten op leeftijd. Dat is het leven van Stephanie en Esther uit Hulsberg.

Vrouw kunnen zijn wanneer zij dat willen. In vrouwenkleren lopen, ook als het geen carnaval is. Dat is wat Stefan (81) en Fons (68) alias Stephanie en Esther uit Hulsberg willen. Hoe raar de mensen in het dorp, de familie, ja zelfs de eigen kinderen dat ook vinden.

Fotografe Nicole Bolton uit Heerlen ontmoette de travestieten Stephanie en Esther twee jaar geleden in café De Haas in Voerendaal. „Ik zag ze samen aan de bar zitten en dacht: van die twee wil ik meer weten.” Dus vroeg ze hen op de man/vrouw af: „Hoe zit dat eigenlijk met jullie?”

Stephanie begon meteen te vertellen. Zei ook dat zij als Stefan vroeger mijnwerker was op de Oranje Nassau I in Heerlen. „Dat was voor mij het moment dat ik dacht: hier moet ik iets mee. Naar aanleiding van dat gesprek hebben we in het Nederlands Mijnmuseum in Heerlen de eerste fotoshoot gedaan met Stephanie in koempelkleren.”

Vreemdelingenlegioen
Die fotoshoot resulteerde uiteindelijk in een boek met foto’s en gesprekken die de oorspronkelijk uit Heerlen afkomstige auteur Ad Fransen voerde met de twee travestieten. Beiden waren ooit getrouwd met een vrouw en hebben kinderen. Stephanie was behalve mijnwerker ook militair. Zat zelfs in het Franse vreemdelingenlegioen. Esther was artiest en runde een discotheek. „Esther was argwanend, maar Stephanie vond het idee van een boek meteen prachtig. Zij is een echte diva. Vindt het leuk om in de aandacht te staan”, vertelt Nicole Bolton.

„Esther is thuis meestal Fons. Doet de inkopen, wast, strijkt en kookt. Stephanie kan niet koken. Fons noemt travestie zijn hobby en is vooral Esther als ze uitgaan of als ze als duo optreden. Stephanie begint de dag als vrouw. Zij heeft ’s morgens zoveel werk aan zichzelf. Ik heb die metamorfose van haar mogen fotograferen. Inclusief het inbrengen van de ‘kipfilets’, haar borsten. Stephanie vindt het chique om er mooi opgemaakt en goed gekleed als vrouw op te staan. Haar man-zijn geeft zij niet graag bloot.”

Toneelstuk
Ad Fransen was meteen enthousiast: „Toen ik naar hun verhaal luisterde, dacht ik dat ik in een toneelstuk terecht was gekomen. Ze zijn zó origineel, zo vrijmoedig, trekken zich van niets en niemand iets aan. Met name Stephanie. Fons is anders. Stephanie wil hem het liefst altijd als vrouw. ‘Fons is mijn Esther’, zegt ze, maar hij is alleen travestiet als hij dat wil.

Zij hebben elkaar in homobar Bodytalk in Heerlen ontmoet in de meest ongelukkige tijd van hun leven en zijn samen gelukkig nu. Zij zaten in de schuldsanering en vervolgens wonnen ze meer dan een ton in een loterij. Dat is toch echt een sprookje.” „Via deze twee mensen zijn wij in een verborgen wereld geraakt die je normaal niet betreedt. Ik heb heel veel respect voor Nicole, die als beginnend fotografe zo’n project aandurft. Knap.”