Niemand kan Joeri Verlinden nog wat maken

Print
Niemand kan Joeri Verlinden nog wat maken

Afbeelding: Jeroen Kuit

Joeri Verlinden (29) is nog lang niet klaar met zwemmen. Slepende blessures veranderen daar niets aan. Zijn sociale leven, vriendin Kelly en ouders: iedereen moet mee in de olympische droom. De vlinderslagspecialist (36 nationale titels) uit Melick weet dat hij als topsporter egoïstisch moet zijn en schaamt zich daar niet voor.

Het grote Zaterdaginterview:

Jouw naam dook in 1996 voor het eerst op in deze krant. Toen was je acht jaar en zwom je ‘opmerkelijk snel’. Is zwemmen 21 jaar later nog steeds zo leuk als toen?
„Dat plezier is nog altijd even groot. De gedrevenheid ook. Ik zwom altijd tegen jongens van een paar jaar ouder. In die wedstrijd werd ik zesde, op zich uniek, maar ik was niet te genieten. Woest was ik. Helemaal omdat mijn broer daar Nederlands kampioen werd. Maar ik besefte wel dat ik in deze sport wel eens ver zou kunnen komen.”

Toch was zwemmen niet je eerste keuze.
„Ik wilde veel liever judoën, maar dat mocht niet. Ik ben geboren met een afwijking aan de rechternier; die is verwijderd toen ik drie maanden oud was. Alle contactsporten  waren uitgesloten. Ik heb talloze keren aan de arts gevraagd of het tóch mocht. Maar één harde  klap op mijn nier en ik had  de rest van mijn leven aan het dialyseapparaat gelegen. Judo was als de verboden vrucht, ik wilde iets wat niet mocht. En ik stoeide zo graag, vooral met mijn drie jaar oudere broer Sander.”

Je hield wel van een broederstrijd?
„Enorm. Ik snapte de eerste jaren dat hij harder zwom natuurlijk, maar ik zag hem als een richtpunt, Ik moest hem hoe dan ook voorbij, ik wilde sneller zijn. Die drive heb ik altijd gehad. Toen ik 14  jaar was versloeg ik hem op de vlinderslag, eindelijk.”

Je ouders waren zwemleraar. Je broer zwom. Jij zwom. Het was 24-7 zwemmen in huize Verlinden?
„Alles stond in het teken van zwemmen. Er was een periode bij PSV dat de wekker om 4.47 uur ging en ik om 6.30 uur in het water lag. Elke dag reden mijn ouders me van Melick naar Eindhoven en weer terug. Ik vind vroeg opstaan verschrikkelijk, dus ik was onaanspreekbaar.”

 

Lees het complete artikel in de krant van vandaag.

Al abonnee? klik hier om naar de digitale krant te gaan.

Nog geen abonnee en verder lezen?
Probeer de digitale krant dan 4 weken gratis!

Probeer nu