Dollemansrit in Sotsji

Print

Afbeelding: Hans Straus

Het Formule 1-circus is dit weekend neergestreken in Sotsji voor de Grand Prix van Rusland. Onze verslaggever Hans Straus is er het hele weekend bij en brengt verslag uit.

Dat Sotsji een stad van contrasten is, lijkt een enorm cliché. Toch ontkom je niet aan die observatie als je een paar dagen doorbrengt in de voor de winterspelen van 2014 opgepoetste stad aan de Zwarte Zee. Je zintuigen kunnen er niet omheen.

Rijke Russen
De stad van een kleine 350.000 inwoners is dé vakantiebestemming voor welgestelde Russen en het thuis van de Russische Grand Prix die dit jaar voor de vierde keer wordt verreden.

Ingeklemd door de Zwarte Zee en het Kaukasusgebergte toont de Russische Rivièra, zoals de kuststad ook wel genoemd wordt,  zowel palmbomen als besneeuwde bergtoppen in een adembenemend panorama. Er rijden Ferrari’s rond – ook buiten het circuit – en dikke Mercedessen. Maar ook Lada’s en andere obscure Russische auto’s van ruim voor de val van de Berlijnse Muur.


'Lada very good'
Met een collega nam ik donderdagavond zo’n monument van Russische automobiliteit als taxi van het Sotchi Autodrom naar het hotel. Een ritje dat we al een paar keer gemaakt hebben, maar dat nog niet een keer tot een zelfde ritprijs heeft geleid. De prijzen varieerden tot nu toe van 200 tot 500 roebel. Dus van 3,20 tot 8 euro. Het enthousiasme van de chauffeurs hier maakt echter veel goed. "Real Russian taxi. Lada very good", was de uitdaging aan ons adres.

 

We namen de handschoen op en lieten ons in de uitgewoonde stoeltjes zakken. Een greep naar de veiligheidsgordel leverde een afkeurend gebrom op van de chauffeur. "No, no. No need." De manier waarop de goede man vervolgens de achtervolging inzette op het omringende, modernere verkeer deed ons ernstig twijfelen aan die uitspraak. De gordel alsnog omdoen terwijl de witte Lada – hangend op één oor in de bocht – over de brede lanen van Sotsji werd gejaagd, bleek echter ondoenlijk. Gelukkig bleven de deuren dicht en was de bestemming snel en zonder brokken bereikt.

Schaatsbaan
Kortom, een rit die we niet snel zullen vergeten. Net zo min als al die andere contrasten. De hypermoderne schaatsbaan van de winsterspelen waar tegenwoordig alleen nog maar getennist wordt. Of de opgelegde internationale allure (de Mercedes-en McDonalds-reclames knallen je tegemoet) van een stad waar geen mens meer dan twee woorden Engels spreekt. De als palmen vermomde gsm-masten.

En wat te denken van de fel verlichte bogen met daarop de namen van de deelnemende landen aan de Olympische Winterspelen van 2014? Een welkomstboodschap die hol klinkt in een stad die een keer per jaar wordt aangeharkt voor de Grand Prix. En verder ondanks de vele futuristische stadions en hotels een kwijnend bestaan leidt als toeristenstad voor de happy few.