Het olijke trio van de Giro d'Italia

Print
Het olijke trio van de Giro d'Italia

Afbeelding: ANP

De renners zijn het er absoluut niet mee eens, want die zien al een week af, maar eigenlijk moet de Giro nog beginnen. Ook de rit naar Peschici in de zuidelijke regio Puglia gaf geen spanning in het eindklassement. Wel was er zowaar wat spektakel voor het publiek met een val bergop in de laatste kilometer van bijna-etappewinnaar Valerio Conti en voor het eerst waren gaven de favorieten wat grimassen prijs. Meer dan op de Etna in elk geval.

Tom Dumoulin voelde zich sterk aan het eind. “De hectische finale ging me goed af, maar ik reed eerder in de etappe lek, net voor de eerste klim. Dat was een heel slecht moment want ik moest bergop het gat met het peloton dichten”, zei hij na afloop. Het systeem Sunweb werkt dan als volgt: Laurens ten Dam en Wilco Kelderman blijven voorin om de boel in de gaten te houden, de anderen laten zich allemaal afzakken om hun kopman terug te brengen.

Aftellen naar morgen
Ok, de rit naar het schitterend aan de Adriatische zee gelegen Peschici was voor de renners dan wel zwaar, de wielerliefhebber snakt naar spektakel in de bergen na acht dagen relatief saaie etappes. Zondag dan, als de finish in de Abruzzen op Blockhaus ligt, een klim van eerste categorie. De klimmer die hier niet aanvalt kan beter inpakken, want die zal dinsdag in de tijdrit naar Montefalco op minuten worden gezet. Dumoulin: “In mijn hoofd probeerde ik vandaag ook wel af te tellen naar Blockhaus, maar als je dan vanuit de start volle bak moet koersen, vergeet ik dat onmiddellijk.”

Olijke trio
Ten Dam, Kelderman en Dumoulin vormen deze Giro een olijk trio. Wat ze in elk geval alledrie uitstralen is ontspanning, ook onmiddellijk na de rit. Ze dollen wat. Dumoulin: “Ik doe maar wat met dat uitfietsen op de Tacx. Daar zit totaal geen idee achter. Kijk, ik stop gewoon als Wilco ook stopt.”

Of Keldermans laconieke benadering van Blockhaus: “Ik weet helemaal niets over die klim. Of wacht, ik las gisteren ergens dat hij net zo lang is en evenveel hoogtemeters heeft als Alpe d'Huez. Nou, dan is het wel een pittige klim en worden er zeker weten verschillen worden gemaakt.” Ten Dam kijkt naar de aanwezige journalisten en plaagt: “Wat een luizenbaantje hebben jullie toch. En wij maar afzien.”

Ten Dam had pech
De hele week zijn de drie al goedgeluimd na de etappes. Behalve toen Sunweb het dagklassement won in de rit naar Terme Luigiane. Ten Dam riep vanaf de andere kant van de hekken naar Dumoulin: “We moeten naar het podium!” Waarop Dumoulin er een paar krachttermen uitblies. Toen bleek dat er maar vier renners hoefden te gaan, was er rust: daar hoeft een kopman niet bij te zijn. Ten Dam had pech, die stond al bij het podium.

Kans grijpen
Moraal van het verhaal: alles draait om energiesparen. Precies daarom zou Dumoulin nog liever in zijn remmen knijpen dan dat hij in de eerste week het roze had gepakt. Alle interviews en plichtplegingen zijn een verspilling van energie. Vanaf zondag gaat die vlieger niet meer op. Mocht de kans zich naar Blockhaus voordoen dan zal Dumoulin die met beide handen moeten grijpen. En anders dinsdag in de tijdrit wel.

De klim heeft overigens een Duitse naam omdat een legerofficier uit dat land op die locatie rond 1860 een fort bouwde om smokkelaars te bestrijden. Het fort, zo schrijft de Britse journalist Daniel Friebe in zijn boek Mountain High, ligt op 2140 meter. De renners gaan tot 1665 meter hoogte. De Italiaanse benaming is Maiella. Eddy Merckx won hier in 1967, Moreno Argentin in 1984, Stefano Garzelli in 2009. Het is maar dat u het weet.

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →