Half Heibloem zocht naar Nicky

Print

Afbeelding: Wim Küsters

Jongen dood gevonden op Brunssummerheide. Met die kop begon het inmiddels al bijna 19 jaar durende mysterie rond de moord op Nicky Verstappen voor deze krant. In de loop der jaren werden er talloze verhalen geschreven over de dood van de jongen uit Heibloem en de zoektocht naar de dader. Hieronder een greep uit die verhalen. Te beginnen bij het begin:

De elfjarige Nicky Verstappen werd op dinsdag 11 augustus dood aangetroffen op de Brunssummerheide. De jongen uit Heibloem was sinds de ochtend van de dag ervoor vermist. Het lichaam van Nicky Verstappen werd rond 21:00 uur gevonden tijdens een massale zoekactie waaraan behalve politie en brandweer ook Afcent-militairen en vele inwoners van Heibloem meededen.

Misbruikt
Over de doodsoorzaak deed de politie in eerste instantie geen mededelingen, maar Heibloem deed dezelfde avond het verhaal al de ronde dat de jongen misbruikt en vermoord werd. Hij zou naakt zijn gevonden.  

Nicky Verstappen maakte deel uit van een groep Heibloemse kinderen die op de Brunssummerheide bij de verblijfsaccommodatie Heikop hun jaarlijkse zomerkamp had opgeslagen. Maandagochtend rond zes uur verliet hij op blote voeten het kamp na een onenigheid met enkele kele kameraadjes De leiders van het kamp de ouders van Nicky Verstappen, politie en stadswachten van de gemeente Brunssum zochten maandag vergeefs naar de jongen. Agenten met speurhonden de Mobiele Eenheid en militairen van het internationale Afcenthoofdkwartier hoofdkwartier in Brunssum zochten een dag later al de heide de af.

Massale zoektocht
Later op de dag werden ook terreinvoertuigen crossmotoren en een vliegtuig ingezet om het natuurgebied uit te kammen. Toen dat geen resultaat opleverde. riep de politie de hulp in van de tientallen vrijwilligers uit Heibloem hoofdzakelijk ouders van kampeergenootjes van Nicky Verstappen.

Voor die zoektocht naar Nicky Verstappen liep Heibloem massaal uit. Een verslaggever van De Limburger liep mee en tekende onderstaand verhaal op:

De weg naar de Heikop het parkeerterrein terrein aan de rand van de Brunssummerheide van waaruit de zoekactie wordt gecoördineerd staat vol met personenauto’s auto’s uit Heibloem "Ik denk inderdaad dat het halve dorp hier is" zegt Wim Verstappen, oom van Nicky. "Zo gaat dat bij ons. Als er echt iets is schiet iedereen te hulp." 

Tussen hoop en twijfel
Totdat op die dinsdagavond laat het lichaam van de jongen wordt gevonden hadden de vrijwilligers nog hoop. Al klinkt af en toe al twijfel door. "Nicky is geen avonturier. Hij schijt in zijn broek als hij hier alleen op de hei is. De een zegt dat hij is weggelopen, de ander dat hij is meegenomen. Liften doet hij niet, daar is hij te bang voor. Het zit fout als je al twee dagen niks meer van zo’n jongen hebt gehoord", denkt Verstappen dan al.

Dorpsgenote Anny Schoijen schiet vol als ze instructies krijgt voor de zoektocht. Let op kledingstukken en vers omgewoelde grond roept opperwachtmeester meester Henri Stoffelen van de marechaussee de vrijwilligers toe. "Wat luguber verzucht ze." Niettemin is ze vastberaden. Nicky heeft bij mijn zoontje in de klas gezeten. Toen andere dorpsbewoners bij ons aan de deur kwamen om te vragen of we meegingen naar Brunssum hoefden mijn man en ik niet lang na te denken.

De zoektocht is niet alleen geestelijk zwaar. Ook fysiek laat de actie zijn sporen achter. Het lange lint van mensen struint gewapend met stokken langzaam over de soms moeilijk begaanbare Brunssummerheide. Wie wat gevonden heeft moet ’halt’ of ’stop’ roepen. Dat gebeurt al vrij snel. Vrijwel meteen na het betreden van de bossen klinkt er een hard ’halt’ aan de linkerkant. Het blijkt vals alarm.

Urenlange zoektocht
Het mensenlint rukt verder op. Bij het opdoemen van een weids lavendelveld klinkt er ’stop’ van de rechterzijde. Opnieuw loos alarm en de mix van burgers en mannen in uniform zoekt verder. De temperatuur speelt menigeen parten. Een Heibloemse wordt het al na een kwartier te veel in de felle zon. Agent Jo Paes roept haar man en adviseert het stel ermee te stoppen. De anderen zoeken door. "Het zal je kind maar zijn", zegt de vader van twee in Brunssum kamperende zoons. "We zaten vanochtend nog in Friesland op vakantie. Maar toen ze ons belden zijn we meteen naar hier gekomen."

Politieman Paes heeft grote bewondering voor de Heibloemenaren die spontaan zijn komen zoeken naar hun dorpsgenootje. Dat de actie niet zo strak en gedisciplineerd verloopt als bij professionele speurders, maakt hem daarom wat minder uit. De geüniformeerde speurders houden tot het laatste moment alle opties open. We hebben ook wel eens meegemaakt dat vermiste kinderen ontzettend schrikken van de enorme ophef omtrent hun verdwijning zegt agent Leo Leegstede. Al die politie en zo. Uit angst voor een pak rammel van hun ongeruste ouders blijven ze dan liever nog even zitten waar ze zitten.

Vetrouwen neemt af
De Heibloemenaren geloven daar niet in. Naarmate de speurtocht tocht op z’n eind loopt reageren zij steeds mismoediger. De hoop vervliegt. Ook bij Peter Janssen die niet meer verwacht dat de vermissing van zijn achterneefje nog goed afloopt. "Het vertrouwen is nu wel weg."

Woorden die enkele uren later inderdaad bewaarheid blijken te worden.