Tifosi eren hun helden tijdens deze Giro

Print
Tifosi eren hun helden tijdens deze Giro

Filippo Pozzato Afbeelding: ANP

Deze honderdste Giro is eigenlijk een grote verering van helden uit het verleden en heden.

Een finish in de geboortestad van Vincenzo Nibali, een start in het geboortedorp van Gino Bartali en van Fausto Coppi. Een grote ode aan Marco Pantani op de klim naar Oropa, waar de Piraat zichzelf in 1999 toegang verschafte tot het heldendom door lek te rijden en alsnog te winnen. Vanochtend was het peloton een minuut stil voor de vorige maand overleden Michele Scarponi.

Massa's mensen
Wat opvalt: overal weten massa's mensen hun weg te vinden naar Messina, Ponte a Ema, Castellania, Oropa en Mortirolo. Elke etappe opnieuw staan er tientallen verwijzingen naar Pantani, Scarponi en Wouter Weylandt. Tifosi eren hun helden. Dood, levend, uit het verleden, in het heden. Tom Dumoulin weet daar inmiddels alles van. "Het respect voor de roze trui is groot en de Italianen zijn heel enthousiast. Maar dan ook echt heel enthousiast.” Fans van zich af moeten slaan hoeft hij nog niet, “maar ze komen soms wel dichtbij."

Plakplaatjes
De vergevingsgezindheid is groot. Pantani was een valsspelende junk in de ogen van een calvinist, maar een heilige in de ogen van de de tifosi. En hij was, ondanks de dope, een van de beste klimmers aller tijden. Daarom snap ik zo weinig van de verering van Filippo Pozzato. En juist de man met meer plakplaatjes op zijn lijf dan moedervlekken krijgt deze Giro meer 'vai's' toegeworpen dan wie dan ook.

Terwijl hij al jaren geen platte prijs meer rijdt. Pippo liep op de rustdag in Boario Terme rond met een veel te jonge meid aan zijn arm. De meeste renners rusten tijdens een rustdag, Pozzatto paradeert liever. Hij zag eruit als de uitsmijter van een slechtlopende nachtclub in een dorp dat drijft op vergane glorie, net zo vergaan als zijn carrière. Italianen vergeven graag en dat is mooi. Maar soms denk ik, mag het ietsje minder?