Nieuwe finalisten beste terras van Limburg bekend

Print

Afbeelding: John Peters

De finale van de strijd om het beste terras van Limburg is gestart. Vijftien genomineerde terrassen worden de komende dagen voorgesteld. Deze week wordt de winnaar bekendgemaakt.

De toppers zijn beoordeeld op:
Aankleding: stoelen, parasols, bloemen, planten, privacy, parking. 
Aanbod: grote en kleine kaart, is er ook aan vegetariërs en gasten met een voedselintolerantie gedacht? 
Dranken: warm en koud, zijn er verse sapjes, speciale bieren en wijnen verkrijgbaar? 
Verhouding prijskwaliteit: is dit in orde?
Faciliteiten: wifi, is het terras geschikt voor ouders met kleine kinderen, hondenbezitters, rolstoelers en e-bikes? 
Gastvrijheid/klantvriendelijkheid: hier is extra scherp op gelet. De bediening is immers hét visitekaartje van een terras. 

Cappuccino met stevige  witte mijter van De Busjop

Wie: De Busjop
Waar: Busschopsweg 9, Heythuysen

Bossen wakkeren de honger naar sprookjes en mysteries aan. De Busjop ligt aan de rand van een bos vol kruimels van allerlei mythes. Een prehistorisch grafveld, een ven met zwijgend water, een groot ritselend bos. Met als boei voor bangeriken en helden de uitspanning, die evenals grafveld en ven naar  een busjop of budsjop verwijzen.

De ruime kaart van De Busjop zegt echter niets over de herkomst van de naam van deze populaire stop van wandelaars, fietsers, automobilisten en ruiters. Ook binnen in het met zacht en licht hout gezellig gemaakte interieur wordt nergens vermeld dat we hier in het land van de bisschop zijn. En dat kan niemand anders zijn dan de patroonheilige van Heythuysen, Sint-Nicolaas, de meest populaire van alle mijterdragers.  

Riante parkeerplaats, een balk voor paarden en ook nog een reparatiekist voor lekke banden. Hard gewerkt wordt aan een oplaadpunt voor e-bikes, zegt de patron Zandbak, een speelgrasveld voor kinderen, en een tentje voor rugzakken en instrumenten van muzikanten. Zondags is er vaak een liveoptreden bij De Busjop.

We genieten van het getjilp van de vogels en de privacy: stoelen staan op fijne afstand van elkaar. "Als ze nou eens die drie bomen zouden kappen aan de rand van het terras, dan had je een onbelemmerd uitzicht op bos en zand­paden die naar het ven leiden", vindt Jacques. De natuur missen we op tafel: kaal met enkel een steen met tafelnummer en een uitgezakte kaars in een plastic bekertje. "Een bloemetje zou ook de door de zon gebleekte tafels opfleuren", vult Muriel aan. Een vriendelijke serveerster komt vragen wat we willen drinken, en brengt daarna de gevraagde kaart. "Omgekeerde volgorde", fluistert Muriel.

Ruime keuze, schappelijke prijzen. "Wel erg veel gerechten met spek." Dat wel, maar ze gaan er spaarzaam mee om. Sandwich De Busjop oogt indrukwekkend, maar dat komt vooral door de duimdikke boterhammen. Daartussen een paar schijfjes ei en tomaat, slablaadjes en enkele reepjes gegrild spek,met een dikke lik aceto balsamico. Verse jus is niet vers geperst en fantasieloos gepresenteerd in een kinderlimonadeglaasje. Cappuccino heeft een mooi stevig melkmijtertje gekregen.

Lure:  werelds op zijn Mestreechs

Wie: Stadscafé Lure
Waar: Grote Looierstr 7, Maastricht

Steden zijn gek op terrassen. Waar er een metertje stoep braak ligt of een plein hol klinkt, daar worden razendsnel terrasstoelen neergepoot. De afgelopen vijf jaar nam het aantal terrassen met zo’n 10 procent toe: in totaal telt Nederland nu circa 20.000 terrassen. Maastricht behoort tot de terrashoofdsteden van Nederland. Maar ga naar Venlo, Roermond, Weert, Heerlen of Sittard en je stuit daar ook op straten en pleinen waar het zien en gezien worden tot massavermaak is uitgegroeid.

Toch zijn er in steden nog terrasluwe plekjes te vinden, waar je niet aangestaard wordt door tientallen oogverblindende zonnebrillen. Lure aan de lommerrijke Grote Looiersstraat is er zo een, net buiten het zicht en gehoor van de terras pelgrimsoorden, Onze Lieve Vrouweplein en Vrijthof. Tussen de uitgespreide armen van de straat is een terras gemaakt. Vlakbij staat stadsschrijver Fons Olterdissen in brons te dromen, platanen kijken over zijn schouder mee. De rust wordt af en toe verstoord door een auto die over de kinderkopjes klettert.

Veel studenten uit de nabije universiteit komen er bij van examens en colleges. De kaart verraadt het internationaal gezelschap dat er graag komt borrelen, babbelen en flirten. Keuze genoeg voor elke student en gast van buiten. Wijnen zijn aan de prijs, doorzakken is er dus niet bij. Gerechten worden in een koeterwaals van Nederlands en Engels aangeprezen. Lokaal zullen ze ook leren eten, de Lure-gangers van ‘everywhere’, daarom Mestreechs zoervleisj en boulets á la Liégeoise naar het recept van Lily, ‘mam’ van de Lure-baas.

"Helaas hebben ze weinig fantasie getoond toen ze hun bier inkochten. Maastricht heeft enkele aardige eigen stadsbieren, en diverse winkels met veel spannende nieuwe biersmaken", meent Jacques. Na een wat bitchy en aanstellerig begin draait de serveerster bij. Ze geeft helder uitleg bij het frisdrankje Wostok, dat Jacques op haar advies probeert. Het blijkt mierzoet spul te zijn met veel überhippe uitstraling en een erg povere smaak. "Jammer dat de serveerster enkel de schouders ophaalde toen Jacques antwoordde dat hij het niet bijster lekker vond", vindt Monique. "Ja dat zou Lure nog wat meer allure geven", grapt Jacques.

Tante Jet niet zo vlot, wel erg gul

Wie: Tante Jet aan de Maas
Waar: Veerweg 7, Blitterswyck

De ‘grande dame’ van de Limburgse terrassen zal Tante Jet aan de Maas zichzelf nooit noemen. Haar bezuuk wil ze verwennen met gulle schotels en een riant uitzicht op het pontje dat de Maas over glijdt naar de ­andere oever. Voor chique spatjes heeft ze geen tijd. Toch wordt ze wel in alle gidsjes tot een van dé ­terrastoppers van Nederland gekroond.

Maar tante Jet wordt een dagje ouder, zo merken we deze morgen. Ze heeft ook de handjes vol, met een voor- en een zijterras, plus nog een overdekte veranda en een gezellig maar groot binnen­restaurant met veel prachtige nostalgica. Geen parasol staat uit, ondanks de uitbundig stralende zon. Tafels krijgen pas een poetsdoekje als het terras is volgelopen. En obers op leeftijd lopen wat onhandig op en neer tussen de tafels, die er wat kaal, zonder bloemetje, bij staan.

Gul is de Tante wel met ­menukaarten. Jacques telt er maar liefst drie. "Een met á la carte gerechten, een bistro- en een lunchkaart. En dezelfde soep is op de ene kaart duurder dan op de andere. Beetje verwarrend allemaal. Maak  gewoon één goede kaart." We gunnen Tante Jet de tijd  in haar keuken. En ondanks de slappe melkkraag op de cappuccino en de drankjes, die viltjesloos op tafel worden gezet, genieten we van het riante uitzicht met glinsterend ­water en plezierbootjes waarop mensen zwaaien naar de campinggasten, de buren van de Tante.

Na een tijdje komen de lunchgerechten. Jacques is verrukt over de uitsmijter Tante Jet (8,50 euro). "Als je deze op hebt, zwem je met gemak twee keer  op en neer naar de overkant. Mooie prijs-kwaliteitsverhouding." Nina’s tosti oogt en smaakt als de peddel van een kinderkano. "Droog en weinig feestelijk." Mijn ‘lunchbord’ is weer echt Tante Jet: gul en smaakvol, met bolletje kouwe sjottel, kroket, ei, ham, kaas en een kwartet boterhammen. Dat we erg lang moeten wachten totdat we kunnen afrekenen, valt ons niet zwaar. Mooie tijd om uit te buiken.

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →