Nieuwe finalisten beste terras van Limburg bekend

Print

Afbeelding: Peter Schols

De finale van de strijd om het beste terras van Limburg is gestart. Vijftien genomineerde terrassen worden de komende dagen voorgesteld. Deze week wordt de winnaar bekendgemaakt.

De toppers zijn beoordeeld op:
Aankleding: stoelen, parasols, bloemen, planten, privacy, parking. 
Aanbod: grote en kleine kaart, is er ook aan vegetariërs en gasten met een voedselintolerantie gedacht? 
Dranken: warm en koud, zijn er verse sapjes, speciale bieren en wijnen verkrijgbaar? 
Verhouding prijskwaliteit: is dit in orde?
Faciliteiten: wifi, is het terras geschikt voor ouders met kleine kinderen, hondenbezitters, rolstoelers en e-bikes? 
Gastvrijheid/klantvriendelijkheid: hier is extra scherp op gelet. De bediening is immers hét visitekaartje van een terras. 

Oogstrelend panorama zonder boeiend bord

Wie: Gerardushoeve
Waar: Julianastraat 23, Epen

Maastricht klopt zichzelf al jaren ferm op de borst dat de Maasstad het balkon van Europa is. Of we dat maar even in onze oren willen knopen.

We hebben onze twijfels. Je hebt op de rive gauche en droite wel veel, dure, balkons maar ze zijn niet echt van Europese allure, die roodbruine en grijswitte vitrines met uitzicht op kerken en kroegen. Dan kun je beter de stad uitrijden. Waar volgens de Maastrichtenaren de boeren wonen in hun hoeves.

Van Europese allure is de parking van de Gerardushoeve in Epen: ruim en riant. Zodra je de auto en fiets verlaat of de wandelschoenen rust gunt, stap je het echte balkon van Europa op. Wat panorama Mesdag is voor de zeeminnaars, dat is het terras van de Gerardushoeve voor de liefhebbers van glooiend groen. Veelvormig en meertalig: Nederlands, Frans en Duits. Kerkjes, torentjes, hoeves, dorpjes, glinsterende beekjes en slingerende paden, die lak hebben aan grenzen. De vele laaglanders met een harde ‘g’ op het balkonterras wanen zich in Zwitserland, hier op 215 meter NAP.

Deze licht druilerige dag zoeken de gasten vooral de droge zitjes van het grote restaurant op of brengen een bezoek aan de Gastrotheque, een dure naam voor een winkel met allerlei streekproducten. Het door netjes gesnoeid groen omzoomd terras is vooral de lokvogel voor het ruime, professioneel geleide restaurant erachter.

Jacques glimt. Als groot kenner van de streekgebonden gastronomie waardeert hij de zorg van de Gerardushoeve voor ‘nat’ en ‘droog’ regio-lekkers. "Obers hebben wel meer glimlachjes voor je als je iets te eten bestelt", merkt Monique op. Jacques verdiept zich in de kaarten. "Mooi, die vele wijnen van druiven uit de buurt. Gaat goed bij Limburgse evergreens als zuurvlees, asperges, ham en forel. Ook de bierkaart mag er zijn. Alles is zeer netjes verzorgd, tot en met de toiletten toe." Monique vindt het "erg traditioneel". "Weinig spannends terwijl je met asperges zoveel meer kunt doen dan gekookt met ham, ei en botersaus serveren." Jacques knikt. "Klassiek is het zeker. Ook de inrichting met het fraaie kaarslicht. Maar de gast wil het nu eenmaal, en die is tegenwoordig koning in Europa, van balkon tot kelder."

Stil makende natuur en koffie

Wie: Bosbrasserie In de Sluis
Waar: Bosserheide 3E, Well

Sprakeloos zijn we als we oog in oog staan met Bosbrasserie In de Sluis, even buiten Well. Een terras, dat als een vogel met breed uitgespreide vleugels zweeft boven het water van het Reindersmeer.

Wonderlijk gezichtsbedrog door de lange reis naar Nationaal park de Maasduinen? Een wonder van bouwkundige durf is de Bosbrasserie zeer zeker. Bovenop de sluis, die als een stop het leeglopen van het Reindersmeer moest tegengaan, is een terras met educatief bezoekerscentrum gebouwd. Het brede eco- dak geeft het terras met brasserie in meerdere opzichten vleugels. Om stil van te worden. Dat worden we zeker als we het levendige, maar kleine bezoekerscentrum doorlopen en het zwevend terras oplopen.

Als donkere treurwilgen staan de ingeklapte parasols deze morgen op het ruime terras, waar somber zwart en grijs overheersen. Past allemaal goed bij de imposante betonnen sluiswanden en het duistere, zwijgende meer. Wat minder van die architecturale strengheid hadden we prettiger gevonden. "Niet eens een bloemetje op tafel, of een zacht kussentje voor de harde stoelzittingen", meent Nina.

We worden er eerder stil dan vrolijk van, terwijl de natuur daar alle aanleiding toe geeft. Snel presenteert een attente serveerster ons de kaart met in het Duits, Engels en Nederlands drankjes, zoete en hartige hapjes en gerechten. "Interessant, een hamburger van Galloway rund. Doen die runderen ook wat terug voor het gratis mogen afgrazen van de Maasoevers", fluistert Nina. Jacques is ook ingenomen met de aandacht voor het Limburgse streekeigene zoals de boterham Maasduinen en de Bosbrasserrie lunch met Limburgs mosterdsoepje.

Vlot is de bediening wel, maar hapert als er doorgevraagd wordt over gerechten. "Maar top is haar advies over de wandelingen die we kunnen maken", sust Jacques. Onder een royale laag gelei proberen enkele aardbeitjes het vlaaigebak op te fleuren. De koffie van de Bosbrasserie hoeft echt niet zo sterk als sluismuren te zijn, maar enige pit mag hij toch wel hebben. En ook de bij de koffie geserveerde slagroom was een traktatie geweest, zonder de klonters, die Jacques er in aantreft. "Stil", maant Nino. "Daar strijkt een fraaie vogel over het water. Net een sprookje."

Chillen in de stal van dame Daatje

Wie: Huyskamer Daatjeshoeve
Waar: Heugterbroekweg 34, Nederweert

Wat een verwend wicht moet dat geweest zijn. Mevrouw Daatje had geen trek om te verhuizen naar de hoeve, die haar man, de rijke industrieel Waltje Gruthuysen in 1941 voor haar liet bouwen tussen Weert en Nederweert. Een liefdescadeau nog wel. Maar toen was de Daatjeshoeve niet het juweel dat het nu is.

Foto’s van noeste boeren en kloeke trekpaarden in de nu tot koele chill room omgebouwde stal tonen dat de Daatjeshoeve geen paradijs was voor rijke, verveelde dames. Gevaarlijk was het ook. Een kleine expositie van verwrongen oorlogstuig in een andere stal vertelt het verhaal van een streek waar hard werd gevochten voor de bevrijding.

‘Madame Daatje’ zou zich nu beter op haar gemak voelen in Huyskamer Daatjeshoeve. Met een riante parking voor auto’s en fietsen, zelfs een oplaadpunt voor e-bikers, die in het afwisselende maar soms winderige Weerter land rond crossen. Ze kunnen meteen terecht bij een houten keetje aan de entree, waar ijsbolletjes geschept worden.

De ruime binnenplaats is goed gevuld met tafels en stoelen zonder dat je buren op je lip zitten. Netjes en rustgevend na een ferme trip. Zeker met zo’n gastvrije parasol boven je - de zon heeft vrij spel op de binnenplaats - en zeker met zo’n vriendelijke serveerster, die als een vrolijke pony komt aanhuppelen. "Was haar cheffin maar zo ontspannen", mompel ik als die ‘onze’ serveerster ineens bitchy komt toefluisteren.

Uitgebreide kaart. "Fraai, dat 3-gangen keuzemenu van 32.50 euro, maar is dit niet wat duur voor de oase voor fietsende passanten, die de Daatjeshoeve wil zijn?", zegt Jacques. "Prima kaart met krachtvoer voor de hard fietsende bezoeker. Worstplankje, kaasassortiment en zelfs tuinboonsoep", zegt Muriel. Zij en Jacques ploegen zich met genoegen door hun royale uitsmijter. Met mijn koffie met twee chocobonbons, - wat plakkerige - brownie en een zoete likeur groet ik dame Daatje, die al dit lekkers moet missen.

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →