Interview: handbalcoach Gabrie Rietbroek gaat nu écht met pensioen

© De Limburger/Bas Quaedvlieg

De laatste klappers met trainingsstof en dozen vol handbal-shirts gooit hij deze week weg. Dat heeft hij zijn vrouw beloofd. Na bijna een leven lang handbal is het echt welletjes, zegt Gabrie Rietbroek (72). Maar indutten weigert de Gelener te doen. Zo gaat hij een nieuwe cursus Italiaans volgen, helpt hij vluchtelingen met de Nederlandse taal en kan hij zich enorm opwinden over hufterig gedrag in de maatschappij. "We moeten elkaar durven corrigeren."

Frank Buschmann en Patrick Delait

U nam medio 2013 bij Lions afscheid als coach. Dat was uw laatste klus, heette het. Tot u begin dit jaar ineens opdook bij Sporting Nelo in België. U kon het toch niet laten?"Ik was inderdaad klaar met het trainerschap. Wel vond ik dat ik iets moest blijven doen voor het handbal, de sport die me zoveel vreugde heeft gebracht. Daarom ben ik in het bestuur van de Stichting Platform Limburg Handbal 2.0 gegaan. In december belde de voorzitter van Nelo (Neerpelt, red.). ‘Gabrie, ge móét komen, ge krijgt een standbeeld, we zitten in de problemen.’ Ik wilde het doen, maar alleen als mijn zoon Martijn mee mocht komen om mij te assisteren en op voorwaarde dat ik per 1 juni kon weggaan. Het doel van de club was het halen van de BENE-League, dat is in die drieënhalve maand gelukt. Maar ik vond het vooral leuk om nog eens wat met mijn zoon te doen. Dat gebeurt op mijn leeftijd niet zo vaak meer. Martijn wil geen trainer worden, maar dit zag hij zitten, ook om mij een beetje te ontlasten. Zaten we samen drie kwartier in de auto naar Neerpelt en drie kwartier op weg naar huis. Even alle tijd om rustig te praten. Over hoe het met hem gaat, met mij, de kleinkinderen, maar ook over de grote levensvraagstukken."

Wat vond uw vrouw ervan dat u weer als trainer aan de slag ging?"Ik heb een fantastische vrouw. Ze heeft altijd gezegd: als jij je daarbij prettig voelt, dan is het goed. Zij heeft de opvoeding van onze twee kinderen grotendeels alleen gedaan, want ik was bijna elke avond in de sporthal. Meestal ging ze alleen naar verjaardagen en bruiloften. Ik heb best wel last van schuldgevoelens dat ik in al die jaren vaak weg ben geweest, zeker toen de kinderen klein waren. Maar ieder jaar gingen we met z’n allen om tafel zitten en vroeg ik: wat vinden jullie ervan? Is het goed dat ik doorga? Telkens was het goed."

Lees het complete artikel in de krant van vandaag.

Al abonnee? klik hier om naar de digitale krant te gaan.

Nog geen abonnee en verder lezen?Probeer de digitale krant dan 4 weken gratis!

Probeer nu