Blog: Verbonden door Emrah Bassan

Print
Blog: Verbonden door Emrah Bassan

Emrah Bassan Afbeelding: Ermindo Armino

Fortuna Sittard is op trainingskamp. Lees hieronder een blog van onze verslaggever Ron Langeveld.

Plaatjesrestaurants, ik vind het een gruwel. Van die eetgelegenheden in toeristenoorden die met geplastificeerde schreeuwerige foto’s hun gerechten aan de man brengen. Maar oh wat was ik blij dat ik in Kartepe, waar Fortuna boven op een berg op trainingskamp is, een plaatjesrestaurant vond. Met een menukaart in ieder geval waarop foto’s van de gerechten afgebeeld stonden.

Geen Engels
De lokale bevolking beneden aan de berg spreekt namelijk geen woord Engels. Ook in de winkels en restaurants niet. Pogingen om in het dorp iets te eten te krijgen strandden vruchteloos in wederzijdse goede bedoelingen. Tot ik in een haarspeldbocht bergop restaurant Sakli Vadi vond. Gericht op toeristen uit het Midden-Oosten die hier veel verblijven, en met een vriendelijk eigenaar Haci Bora die een paar woorden Engels machtig is.

'Which club?'
Wat ik hier in mijn eentje in Turkije kwam doen, wilde hij weten. Ik vertelde over mijn werk en het trainingskamp boven op de berg. “Which club?” Fortuna Sittard deed niet meteen een belletje rinkelen. Al meende hij zich als volger van diverse Europese competities te herinneren dat hij wel eens iets van de groengele club gezien had. “I know them a little”, zei hij. Ik probeerde of de naam van de Turkse Fortuna-eigenaar Isitan Gün zijn geheugen wellicht op gang kon helpen, maar die zei hem niets.

Band
“My club: Galatasaray”, liet hij trots weten. Wat mij herinnerde aan de Turkse balkunstenaar Emrah Bassan, die in de tweede helft van vorig seizoen door Galatasaray werd uitgeleend aan Fortuna Sittard. Emrah Bassan?, klonk het verbaasd. Jazeker, die kende hij wel. Dat hij bij Fortuna terecht was gekomen, wist hij dan weer niet. Maar dat maakte niet uit. Wij hadden een band. Hier in het verre Turkije waren Haci Bora en ik door Emrah Bassan aan elkaar geklonken.

Toen ik klaar was met eten vroeg hij: “See you tomorrow?” Ik zei ja. Niet vanwege Bassan overigens, maar vooral vanwege de plaatjes op de menukaart.

Lees ook de vorige blogs van Ron Langeveld:

Fortuna heeft zich goed verstopt in Turkije

Waar is de wifi? Daar is de wifi!