Zeventig jaar hadden ze elkaar niet meer gezien, maar ze herkenden elkaar weer meteen

Print
 Zeventig jaar hadden ze elkaar niet meer gezien, maar ze herkenden elkaar weer meteen

Na dik zeventig jaar zien Jan (links) en Hans de Wildt Anna Dauven - toen nog Ackermans - terug Afbeelding: Harry Heuts

Zeventig jaar hadden ze elkaar niet meer gezien. Maar ze herkenden elkaar gisteren bij hun weerzien meteen: Anna Dauven en de ondervoede logeetjes van toen.

Nee, verdrietig waren ze niet toen hun vader hen in 1946 achterliet bij die wildvreemde mensen in Zuid-Limburg. De tranen kwamen pas een paar weken later, bij het vertrek: "Jantje had zich verstopt in een watervat”, weet Anna Dauven nog goed, "hij wilde niet naar huis.” 

Hongersnood
Jan de Wildt en zijn broer Hans kwamen na de oorlog naar Limburg om aan te sterken. Jan was toen zes, Hans vijf. In het net bevrijde Utrecht heerste nog steeds hongersnood. Ondervoede kinderen gingen daarom een paar weken het land in om weer wat op krachten te komen. Jan kwam in Berg en Terblijt terecht bij de familie Ackermans, Hans vond onderdak bij de familie Mourmans in Bemelen. 
Hans en zijn vrouw Clarajet hadden de voorbije jaren nog regelmatig contact met het gastgezin van toen. Jan en Tera verloren de familie Ackermans echter uit het oog: "Vlak na de oorlog was ik met mijn moeder nog één keer in Berg voor de begrafenis van mevrouw Ackermans, maar daarna was het over.” 

Hereniging 
Donderdag waren de broers en hun echtgenotes weer terug in Berg. Via via kwamen ze bij Anna terecht, die sinds haar huwelijk Dauven heet en een straat verderop woont. Jan herkende de buurt meteen toen hij Berg binnenreed. Een déjà vu: "Ik keek automatisch naar links, waar de boerderij van de familie Ackermans lag.” 

Broodmager
Anna Dauven, destijds 23, kan zich nog goed herinneren hoe de broertjes De Wildt destijds aankwamen: "De kapelaan stond plotseling aan de deur met een vader en twee broodmagere kereltjes aan de hand. Of de oudste een tijdje bij ons mocht blijven, vroeg de kapelaan. Voor de jongste had hij een adresje in Bemelen.”

Foto's
Ze heeft nog een paar foto’s van toen bewaard. Op een kiekje zit Jan parmantig op een oude ploeg. "Mijn broer Sjo was zijn grote vriend”, weet ze nog goed. "Jantje ging altijd met hem mee als hij het land op ging om te maaien, of als hij met de paarden naar de hoefsmid moest. Hij wilde ook per se klompjes hebben, net als mijn vader en Sjo.” 

Mooie meisjes
De familie Mourmans in Bemelen had twee tienerdochters. "Mooie meisjes”, zegt Anna Dauven. Daar hadden de broertjes De Wildt op dat moment echter geen oog voor. "En dat is maar goed ook”, zegt echtgenote Tera lachend, "want daardoor kregen wij later nog een kans om die jongens aan de haak te slaan.” 

Naar huis
Na de schoolvakanties gingen de broertjes weer terug naar huis. Het jaar daarop kwamen ze nog één keer voor een paar weken naar Berg en Bemelen, daarna was het leven ook in het westen weer redelijk genormaliseerd en hoefden ze niet meer ‘bijgevoederd’ te worden. Ze zijn inmiddels ver in de zeventig, maar denken allebei nog vaak terug aan die mooie tijd in Zuid- Limburg. "We hadden het hier inderdaad hartstikke goed”, zegt Jan, uit de grond van zijn hart. 
 

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →