Dit artikel is exclusief voor abonnees van De Limburger
Dit exclusieve artikel lezen? Doe het gratis >

Mr. Sammi: royale borden, robuuste smaken

Dit artikel krijg je van ons cadeau

Mr. Sammi's bistro (links) en de keuken. Afbeelding: De Limburger

Wekelijks legt culinair verslaggever Ray Simoen een Limburgse eetgelegenheid op de grill. Brengt Mr. Sammi in Roermond deze week Simoens smaakpapillen op hol?

Als we de ruime parkeerplaats opdraaien, zien we in het donker een vrolijk spervuur van fonkelende lichtjes. Alsof de oude Roermondse elektriciteitscentrale - ECI - weer opgestart is. Gastvrij openen de glazen deuren van de nieuwe cultuurtempel zich voor liefhebbers van goede films en gerechten, die de ECI nu is.

Industrieel strak naast comfortabel warm
We slaan linksaf naar Mr. Sammi, het bistro- bar-restaurant van Michel Schlicher en Ankie Janssens, waarover al veel lovends geschreven is sinds de opening ervan in mei dit jaar. De knetterende vonken van de vroegere ECI lijken overgeslagen te zijn op het horecaduo. De ouders van de jongetjes Sam en Milan hebben met interieurdesigner Rambaldo Mr. Sammi een kosmopolitische uitstraling gegeven. Daarin gaan industrieel messing en staal en de aquamarijn geverfde lampen prachtig samen met leren stoelen, fluwelen  fauteuils, ruw houten bistrostoeltjes en het behang van relaxed hangende bananenbladeren. Industrieel strak naast comfortabel warm.

Gezellige drukte
Mr. Sammi heeft deze maand een ‘kerst-dress’ gekregen. Engelenhaar van lampjes en lichtjes, en glinsterende kerstballen in alle maten en kleuren lichten op . Zelfs in de ijzeren kooi, waar we onze jassen van de dame, die ons verwelkomt, moeten ophangen. De ballen rollen ons tegemoet. De gast merkt het niet op, is verrast van de begroeting; "Fijn dat u weer hier bent.” In het ruime restaurantdeel vinden we een tafel niet ver van dennen met feestlichtjes. Gezellige drukte van alle leeftijden door elkaar. Snel brengt de goedlachse Mick ons "alvast wat knabbelwerk”. Een schaaltje groene olijven met pit er nog in. Plus enkele dikke plakken brood met boter. Alsof we nog een bouwvakkersklus moeten opknappen. De overkant begint met een frisse Nieuw-Zeelandse Sauvignon, die feestelijker smaakt dan de vlakke Rueda, die Mick voor 5,75 euro in het glas doet.

'Dat wordt graven'
In een soepbord wordt de Poké bowl veggie voor de overkant gebracht. Verrassend want een bowl is een kom. "Een bowl was te klein. Daarom hebben we een soepbord gepakt. Daar kan alles in”, legt Mick vriendelijk uit. "Waarom dan geen grote kom gepakt?”, zegt de overkant gevat. "Prima idee,ik geef het door aan de kok”, klinkt het goedlachs. Het soepbord is rijk gevuld met quinoa, die mooi, fris op smaak is gebracht met koriander en plakjes gele biet. Boeiend tegenwicht bieden de zoute wakamé ( zeewier) het vette filmpje van de avocado. Een sneeuwsluier van rucola ligt over mijn steak tartaar (foto1). "Dat wordt graven”, merkt de overkant op.

Klef plakje filet americain
Eerst snoepen van het gepocheerd eitje, dat hoort bij deze klassieker. Ai, het ei loopt niet smeuïg uiteen over het rauwe vlees. De tartaar oogt en smaakt ook meer als een klef plakje filet americain. Niks van die licht robuuste rauwheid, die vers gemalen biefstuk heeft. Meer om op zo’n plak brood te smeren. Volsmaak is weer wel de wellustige vette, zoute ansjovismayonaise met een subtiele lik mosterd. "Zoals het hoort,”, zegt de overkant. "Zeker”, antwoord ik, terwijl ik vergeefs in de rucolasneeuw verder spit naar de kleine cornichons, die ook bij dit klassiek Franse gerecht horen.

Guitige flinters amandel
Als catch of the day serveren de Mr. Sammi koks kabeljauw (foto 2). Ruime portie zeevis, die met een prachtige sauce Hollandaise op tafel komt. Niet de beloofde friet maar couscous. "Jammer dat de kok zo zuinig met zijn perfect gemaakte saus is. Nu valt op dat de vis erg vet en net te lang is gebakken, zodat hij iets surfplankerigs krijgt”, vindt de overkant. De frisse witte wijn spoelt de vette mond prettig schoon. Mijn royale hertenbiefstuk (foto 3) is netjes saignant gebakken. Met guitige flinters amandel erop en een zalvende mopje ‘stoemp’ van wortel en knolselder. Erbij geserveerd wordt iets wat op paars engelenhaar lijkt maar te gaar gekookte rode kool blijkt. "Ach, het is bijna kerst, en de saus is vol van smaak, hoewel de kok niet te wild moet strooien met peperkoek en stroop in de saus.”
 
Komen we terug?
Na de thee biedt attente Mick ons twee frisse scroppino’s van het huis aan omdat hij ook vindt dat de saus bij de vis wel erg karig was.Komen we terug naar Mr. Sammi? Zeker! Ambiance is puik, de bediening allerhartelijkst en de gerechten royaal. "Mr. Sammi is een gastvrij baasje, die nog veel gasten krijgt, als hij zijn groeistuipjes te boven is en zijn gerechten met meer finesse bereidt.”