MIJN VERHAAL 2017: Dood na een vechtpartij met hangjongeren

Print
MIJN VERHAAL 2017: Dood na een vechtpartij met hangjongeren

Bloemen op de plek waar Willem Evers de confrontatie aanging met hangjongeren. Afbeelding: Harry Heuts

2017 was voor onze redactie het jaar van kleine en grote nieuwsgebeurtenissen in de regio. Onze verslaggevers blikken terug op hún verhaal van het jaar. En geven u een kijkje in de achterkant van het nieuws.

OVERLIJDEN WILLEM EVERS

In de avond van 3 augustus zijgt Willem Evers ineen op straat, vlak bij zijn woning in de Valkenburgse wijk Broekhem-Noord. Even van tevoren heeft hij hangjongeren aangesproken op hun gedrag.

Een trucker, die de overlast van de hangjeugd in zijn buurtje zat is, stapt op een zomeravond op enkele jongens af om hen aan te spreken op hun gedrag. Feit. Het ontaardt in een vechtpartij. Enkele uren later is de 65-jarige Willem Evers dood. Feit.

Maar dan wordt het diffuus. Uit autopsie zal blijken dat Evers een hartkwaal had. Er wordt beweerd dat hij op de jongeren is afgestapt met een schep in z’n handen en de agressie deels zelf heeft uitgelokt.

"Ik proefde de suggestie dat hij niet slachtoffer was van een knokploeg maar van zijn eigen hartkwaal. Alsof eerst gevochten was op Mars waarna op Jupiter een lijk werd gevonden”, reageert columnist Gerard Kessels in deze krant. Hij vindt dat de maatschappelijke orde zo geschokt is dat snelle actie vereist is. "Volgens het uitgangspunt: je was erbij dus je bent erbij.”

Snelle actie is vereist volgens het uitgangs-punt: je was erbij dus je bent erbij 
Columnist Gerard Kessels

Het is veel mensen uit het hart gegrepen. De dood van Willem Evers, uitgerekend op de verjaardag van zoon Jordy, laat weinigen onberoerd. Zeker zijn leeftijdsgenoten niet. Want welke oudere heeft niet al een grote bek gekregen van de jeugd? Misschien is dat de reden dat deze zaak zoveel emoties oproept: het kan iedereen overkomen.

Ingezonden brief
Maar het is slechts één kant van het verhaal. Als ik enkele dagen later een reportage maak over de dood van Willem Evers komt er al snel een ingezonden brief. ‘Met veel plezier heb ik zeventien jaar in de Valkenburgse wijk Broekhem gewoond. Natuurlijk liepen er jongerengroepjes rond. Nooit iets gemerkt van intimidatie, bedreiging of erger.
Bovengenoemd artikel vond ik suggestief, onnodig stigmatiserend en schadelijk voor de buurt en alle betrokkenen.’

Ik hou er een dubbel gevoel aan over. Alsof de media het schuld zijn dat het juist daar gebeurt en niet tien kilometer verderop. Maar ik besef tegelijkertijd dat overlast subjectief is. De advocaten van de jongeren op hun beurt zijn niet blij met de publieke veroordeling. En dan zijn er nog de ouders. Want je zult het maar thuis krijgen. Je zoon van 15 of 17 die beschuldigd wordt van zware mishandeling met de dood tot gevolg.

De familie Evers wordt aan de kerstdis geconfronteerd met het fysieke gemis van een vader, een echtgenoot. Maar ook bij de families van de jonge verdachten zal met weinig vreugde worden teruggeblikt op het afgelopen jaar. En op wat nog komen gaat. Een rechtszaak. Jeugddetentie. En voor altijd het stigma: dat crapuul dat een weerloze man heeft dood gemept. Die wetenschap alleen al moet loodzwaar zijn.