‘Het rare is dat je van een hond vriendelijker wordt en tegelijk fascistischer’

Print
‘Het rare is dat je van een hond vriendelijker wordt en tegelijk fascistischer’

Afbeelding: Jean-Pierre Jans

Columnist Leon Verdonschot schrijft over wat hij meemaakt, ziet en observeert tussen Amsterdam en Maastricht. Het goede leven met een vleugje rock-’n-roll.

COLUMN - Toen ik vanochtend vroeg met mijn hond ging wandelen, trof ik in mijn straat naast de vertrouwde slagroompatronen (half uitgaand Amsterdam zit aan het lachgas, het bewijsmateriaal ligt na ieder weekend massaal voor mijn deur) ook nog wat verregende vuurwerkresten. 

Dit was het eerste jaar dat ik met oud en nieuw thuis was, in het centrum van Amsterdam. Het was ook voor het eerst dat ik oud en nieuw vierde met mijn hond. Ik probeerde met een dekentje over haar hoofd en de muziek hard Maxi, mijn boxer, wijs te maken dat het buiten mijn huis niet klonk als een oorlogsgebied, maar ze trapte er niet in. Ruim voor twaalf uur verhuisde ze naar de badkamer. 

Toen ik een jaar of zes was, vroeg mijn moeder me op oudejaarsavond om nog even sigaretten voor haar te halen. Vlak bij onze flat in Geleen hing een automaat waar je die uit kon trekken. Roxy Dual, het wisselgeld zat in het pakje. Toen ik terugliep met het pakje in mijn hand, kwam een man me tegemoet die met rotjes naar me begon te gooien. Ik rende in paniek weg en hoorde een luid geschreeuw. Het was mijn moeder, die hem achterna zat. Ik leerde toen drie dingen: dat mijn moeder er altijd voor me zou zijn, dat ik op vechtsport moest en dat ik een hekel heb aan vuurwerk. 

Nog steeds. Maxi ook, voelde ik. Ik heb haar pas een jaar. Ze komt uit het asiel van Hengelo. Daar zeiden ze dat ze extreem lief is. Dat is ongetwijfeld de dierenasielvariant op ‘van oud vrouwtje geweest, altijd binnen gestaan’, maar in dit geval was het waar. Het rare is dat je van een hond vriendelijker wordt en tegelijk fascistischer. Het komt er tegenwoordig op neer dat ik iedereen die lief tegen mijn hond doet aardig vind, en iedereen die vies of afkeurend kijkt stom. Een genuanceerd wereldbeeld is dat niet, maar de wereld is al ingewikkeld genoeg. 

De ochtend na oud en nieuw liep ik met Maxi door mijn buurt, de Wallen. Vroeger waren de Wallen berucht omdat geen mens zich er veilig kon vertonen, nu zijn ze berucht omdat er zich volgens Amsterdammers te veel mensen vertonen. Amsterdammers klagen graag, weet ik sinds ik hier woon. In die zin lijken ze op Limburgers. 

Maar zo rustig als deze ochtend had ik de Wallen nog nooit gezien. Alle ramen waren dicht, er liep zelfs nauwelijks een verdwaalde toerist. Ik liep met Maxi een steegje in en botste bijna tegen een dronken man. Hij stond te pissen tegen een muurtje, schrok van ons en liep door. Al pissend. Het zag er belachelijk uit; een man die zijn eigen straal volgt. Maar tegelijk ook wel knap. 

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →