Dit artikel is exclusief voor abonnees van De Limburger
Dit exclusieve artikel lezen? Doe het gratis >

Recensie restaurant Chez l’Hêtre in Venlo: De Beuk is gul met klassiek lekkers

Dit artikel krijg je van ons cadeau

Qua ambiance scoort De Beuk in Venlo met negen een dikke voldoende. Afbeelding: De Limburger

RECENSIE - Wekelijks legt culinair verslaggever Ray Simoen een Limburgse eetgelegenheid op de grill. Brengt Restaurant Chez l’Hêtre aan de Parade in Venlo de smaakpapillen op hol? Een nieuw paradepaardje, dat gul is met vlees en vis, maar nog moet wennen aan de groenere tijden.

Limburgs hardste werkers zijn in het noorden te vinden. In het zuiden zitten de flierefluiters en potverteerders in het bronsgroen eikenhout te wachten tot de ober weer met bier komt. Zeggen ze in Venlo. "Dan moet er hier wel heel erg hard gewerkt worden”, fluistert de gast, terwijl hij de vele eetcafés en restaurants van de Parade telt, waar al die werkers hun mega-eetlust stillen. We passeren het kleine museum dat aan een van Venlo’s meest legendarische noeste werkers is gewijd: Jan Klaassens, de VVV’er, die jaren de motor was van het middenveld van Feyenoord en Oranje. Onverzettelijk en oerdegelijk.

Buitenwipper
Joyeuzer en zwieriger was de andere lokale legende, wiens voormalige restaurant we binnengaan. Philippe Mattioni bracht als patron-cuisinier van Chez Philippe Franse joie de vivre naar de stad. Entertainer en culinaire goochelaar tegelijk was deze Franse bon vivant, die van zijn restaurant een soort kermis maakte, met een paardencarrousel en reuzenbestek aan de wanden. Maar de carrousel is weg, evenals Philippe. Chez Philippe heet nu Chez l’Hêtre. Dat is Frans voor beuk en verwijst naar de nieuwe patron Nicky van de Beuken. Zwierig is allerminst de begroeting van een geblokte reus, die veel weg heeft van een nurkse ‘buitenwipper’ bij een nachtclub. Als we niet gereserveerd hebben, kunnen we beter vertrekken, luidt het bevel. "Bent u de veldwachter van dienst vanavond?”, knallen we terug. Met een grimlachje brengt de bink van gewapend beton ons naar een tafeltje in het restaurant.

Culinair boudoir
Een negligé-gordijn scheidt de lager gelegen ronde ruimte van de rest van het restaurant, waar bordjes met Franse straatnamen herinneren aan de vorige patron. Het voelt alsof je afdaalt naar een culinair boudoir. De ‘buitenwipper’ gaat, een slanke jongeman met een elegant strikje en een modieus wollen colbert met een dessin van slangenhuid komt. Door zijn ronde brilletje en achterover gekamd haar lijkt hij net Harold Lloyd, een Britse komiek uit de jaren ’20. We schrikken even van het blikken, nasale stemmetje, waarmee hij het huisaperitief adviseert. Allemaal de schuld van een hardnekkige verkoudheid, zegt ober Sjoerd. Goed voor een verkouden keel of om een lastige puber kind te kalmeren is het zoete huisaperitief met Cava.

Zoete wildmousse

Chef Nicky komt zelf vragen wat we willen eten. De gast gaat voor klassiek met vlees en vis. "Vegetarisch? Hebben we niet, gaan we wel proberen”, zegt de jonge Beuk stoer. In de Franse klassieke keuken voelt de chef zich opperbest, zo laat hij met zijn driegangenmenu voor de gast zien. "De eendenborst is fijnzinnig gerookt en de bijhorende rode kool mooi gemarineerd. Subtiel is ook de zachte crème van dragon”, meent de overkant. "Minpuntje is die erg zoete wildmousse met kruidkoek, waar de eend op rust.” Zijn tussengerecht van teder gebakken heilbot met een zalvige mousseline van bloemkool krijgt boeiend, crunchy tegenspel van beetgare romanesco en risotto met een vleugje koffie erin. "Jammer van die te zure limoncellosaus.” 

Klassieke fout
Zijn gezicht klaart op na enkele slokjes van door Sjoerd attent geadviseerde Gros Manseng. Als een sierlijke waaier liggen plakjes runderbiefstuk op zijn bord, dat door de goudgele loempia van aardappel, groene courgette met haricots verts en donkere oesterzwammen een kleurrijk, smaakvol palet vormt. "Fenomenaal, deze subtiel geconcentreerde wijnsaus erbij. Pluim voor de chef.” Mijn menu toont de klassieke fout van veel koks die vegetarisch willen serveren. Ze halen vlees en vis van het bord en leggen er wat groente voor in de plaats. Krullerige sla, wat ravioli , een paar dimsums met kaas en enkele kerstomaatjes plus een handje croutons voor de bite moeten verhullen dat de kok weinig kaas heeft gegeten van vegetarisch. Zuur in deze tijd waarin velen ook vleesloos willen feesten. Zuur ook als ook mijn veggy limoncellosaus erg citroenig smaakt.
Maar we willen niet zuur eindigen. We komen zeker terug. De bediening is erg aimabel en deskundig, de ambiance nadert die van Philippe. En, een beuk is ook niet in twee dagen een grote boom met veel takken geworden.