Dag 9: Geen geld voor een beugel

Print
Dag 9: Geen geld voor een beugel

Afbeelding: De Limburger

Leila (48 jaar) uit Blerick is een alleenstaande moeder met vier kinderen van 25, 18, 14 en 9 jaar. De jongste drie wonen bij haar. De oudste is het huis al uit. De vrouw leeft al jaren in armoede. Praten wil ze wel -graag zelfs- maar niet met haar echte naam. Veel mensen vertellen liever anoniem hun verhaal. Uit schaamte, maar ook uit angst voor negatieve reacties.

“Elke maandag krijgt ik 80 euro op mijn rekening gestort door de bewindvoerder. Die beheert mijn bijstandsuitkering en huur- en zorgtoeslagen en betaalt daarvan mijn vaste lasten en mijn schulden. Soms mag ik van de kinderbijslag een gedeelte houden om er kleren van te kopen voor de kinderen en soms mag ik ook het vakantiegeld houden.

Ik heb een schuld van 24.000 euro. Ik had een naaiatelier, maar dat ging uiteindelijk failliet. Dat had ook te maken met mijn ex, die zo agressief was dat ik met de kinderen voor hem ben gevlucht. Toen is alles ingestort. In die maanden dat we zaten ondergedoken, heb ik geen enkele rekening kunnen betalen. In eerste instantie kwam ik in totaal met een schuld van 15.000 euro te zitten, maar de bewindvoerder die ik toen kreeg, heeft alles nog erger gemaakt. Hij bleek nooit mijn rekeningen te betalen waardoor mijn schuld is opgelopen naar 24.000 euro.

Brood
Toen ik net onder bewind stond, had ik echt helemaal niets. Nog geen brood om de kinderen mee naar school te geven. Soms kreeg ik dan een euro van mijn zus waar ik brood van kocht, maar dan kon ik ze geen fruit meegeven. Er zijn ochtenden geweest dat ik dacht ‘Wat kan ik ze geven?’ Wij zijn ook nog nooit op vakantie geweest. Nooit. We zijn wel eens gaan wandelen bij de Maas, maar dan kon ik de kinderen nooit een ijsje geven. De jongste heeft er wel vaak om gezeurd. Dan breekt je moederhart.

Ik vind het belangrijk dat mijn de kinderen gewoon mee kunnen doen, dus heb ik met de bewindvoerder afgesproken dat die het schoolgeld betaalt en kleine schoolreisjes. Maar een tijd terug kon mijn dochter mee op schoolreis naar Engeland voor 300 euro en dat kan dan natuurlijk niet. Mijn jongste dochter heeft laatst voor het eerst een kinderfeestje kunnen geven. Dat was de allereerste keer.

Kledingbank
Mijn zoon merkt dat we weinig geld hebben omdat hij geen beugel krijgt, terwijl hij er wel een nodig heeft. Maar ik kan het niet betalen. Net als dat hij misschien wel een bril nodig heeft omdat hij zoveel klaagt over hoofdpijn. Ik laat zijn ogen niet testen want geld voor een bril heb ik niet. Hij wil ook graag nieuwe kleren. Ik krijg hem echt niet meer in kleren van de kledingbank. Hij is veertien, wat wil je? Gelukkig heb ik een vriendin met een oudere zoon waar mijn zoon de kleding van krijgt. Mijn dochtertje had op school een koptelefoon nodig en omdat ze daar overblijven moet ze ook elke dag een lunchpakket mee. Zo’n koptelefoon kan ik niet a la minute aanschaffen. Ze hebben ook allemaal een telefoon, maar niet de nieuwste.

Stress
Natuurlijk beseffen ze het, behalve de jongste dan. Die weet niet beter. Voor haar is dit normaal. Maar de oudste beseft het wel. Zij heeft altijd hard meegeholpen om rond te kunnen komen. Dan had ze een bijbaantje en van het geld dat ze daarmee verdiende, deed ze dan ook boodschappen of kocht ze nieuwe schoenen voor haar broertje. Mijn dochters zijn er heel zelfstandig door geworden. Die regelen alles zelf, al was dat wel anders een paar jaar terug. Toen had mijn dochter het er wel moeilijk mee, maar durfde ze dat niet tegen mij  te zeggen. De school wist het wel. Mijn zoon vindt het wel lastig, maar die kropt het allemaal op. En ze merken het aan mij. Ik ben veel gespannen en gestrest door dit allemaal. Elke dag ben ik bezig met geld en met uitrekenen hoeveel er nog overblijft. Als mijn dochter dan een kapotte schoen heeft, word ik heel nerveus. Nieuwe schoenen kan ik niet betalen. De kinderen merken die stress ook. Zeker mijn zoon. Die is zo gevoelig. In het begin sloot hij zich heel erg af. Nu gaat het beter.

Parijs
Door de situatie zijn we heel hecht met elkaar. We zijn een warm gezin waarin we voor elkaar zorgen. Vrienden van de kinderen komen graag bij ons, zeggen ze. Ik denk ook dat de kinderen er sterker uitkomen. Mijn dochters zijn nu al heel zelfstandig en regelen alles zelf. Soms denk ik wel dat mijn kinderen wereldvreemder zijn dan hun leeftijdsgenoten. Ze lopen iets achter met alles. Als je ze zou vragen wat de hoofdstad van Frankrijk is, zouden ze zomaar Berlijn kunnen zeggen. Dat komt omdat we nooit ergens zijn geweest. Nog nooit in een andere land, waar ze zien dat het er anders is dan hier. Ze weten dat er pretparken zijn, maar ze zijn er nog nooit geweest. Dus wat het echt is, weten ze niet. Pas hebben de kinderen voor het eerst de zee gezien, moet je nagaan, mijn dochter is 18 jaar.

Ik ben redelijk open. Op school weten ze ervan en via de school krijgen we ook hulp. Ze verwijzen ons door naar stichting Leergeld bijvoorbeeld, of naar het Jeugdsportfonds. Zo hebben we bijvoorbeeld allemaal een fiets gekregen. Voor ons is dat echt een luxe. We hebben geen auto, en de kinderen moeten toch naar school. Een paar maanden terug ben ik gestopt met roken. Ik kon het niet meer betalen. Ik stond met 5 euro in mijn hand en moest kiezen; of sigaretten of eten voor de kinderen. Toen dacht ik ‘waar ben ik mee bezig?’

Roken
Veel mensen in armoede roken ja. Het is belangrijk als je stress hebt. Het zou fijn zijn als er meer bekendheid zou komen over armoede in Nederland. Er is veel onbegrip.  Kijk je ziet het niet aan mij. Ik heb alles in huis wat ik nodig heb. Maar alles wat je hier ziet, echt alles, heb ik gekregen. En dat zeggen mensen ook wel ‘ze heeft alles maar ze gaat wel naar de Voedselbank. Ik heb gelukkig een redelijk groot netwerk van familie en vrienden. Daardoor krijgen we best veel. Als ik een dag geen eten kan betalen, kunnen we bij mijn zus terecht. Kleren krijgen we van kennissen.

Mij is het overkomen. Door een ex die alles kapot heeft gemaakt en later door een bewindvoerder die het nog erger heeft gemaakt door mijn geld voor zichzelf te houden. Maar dit leven wil ik natuurlijk niet voor mijn kinderen.  Die moeten het beter hebben dan ik. Ik blijf ook tegen ze zeggen  ‘maak je school af zodat je later een goede baan krijgt’. En blijf ook niet in dit kringetje hangen maar zorg dat je mensen om je heen hebt die in een betere situatie zitten. Mensen aan wie je je kunt optrekken. Als je alleen met mensen omgaat die net als wij het financieel niet breed hebben, kom je niet verder. Deze mensen weten het vaak ook niet meer.”  

Terug naar Wat beweegt Limburg