Dag 10: Kunnen we niet iets doen voor Heerlen?

Print
Vanochtend was ik in Heerlen. Op een school in een wijk met een hoog aantal kinderen in armoede, die ik had benaderd. Heerlen scoort – wederom- hoog op de ranglijst, zo blijkt uit de CBS-cijfers. Op de school sprak ik met docenten en de directeur die graag wilden vertellen wat zij tegenkomen op school, maar nog liever willen benoemen wat zij doen om de gevolgen van armoede te minimaliseren.

Wat de leerkrachten hebben gezegd, komt binnenkort online. Kern van de boodschap was in ieder geval: goed onderwijs. Alleen dan, zo zeggen ze, kun je uitbreken uit de situatie.

Gisteren sprak ik met ouders die hetzelfde tegen me zeiden. ‘Maak je school af. Doe je best en doe vooral niet zo dom als ik’, zegt een alleenstaande moeder uit Echt tegen haar dochters. “Maar je merkt dat ze eigenlijk nu al – ze is 15 jaar – wil gaan werken zodat er meer geld is voor ons.”

Daarnaast heb ik de reacties uitgepluisd die via de sociale media en in mijn mailbak binnenkwamen de afgelopen dagen. Vooral p het bericht over de nieuwe CBS-cijfers kwamen veel reacties binnen”

Heerlen
Van Els Moolenaar-Walraven bijvoorbeeld, die wil weten of ‘we als Heerlenaren hier iets aan kunnen bijdragen in materiële zin. Zodat we weten dat de kinderen zelf er echt beter van worden. Ik zou dat namelijk best willen. Een kleinschalig project / goed doel zodat je weet waar je geld terecht komt en hoe het besteedt wordt. Bestaat zoiets eigenlijk in Heerlen?’

Frans Ringens schrijft: ‘Werkgelegenheid ,werkgelegenheid en nog eens werkgelegenheid. Een daadkrachtig bestuur met de juiste netwerken kan dit realiseren. Herindeling noodzakelijk. In het belang van de regio en de toekomst van de nieuwe generatie.’

Een dame mailde me vandaag: ‘ Ik lees het verhaal over kinderarmoede. Met tranen in mijn ogen ben inmiddels oma van twee heerlijke kleinzoons. Ik ben buiten dat ik goed doelen steun wat met alles wat met dierenleed te maken heeft, niet van het geld overmaken. Maar is er niet iets wat we kunnen doen en inzameling van speelgoed kleding fietsen noem maar op wat dan uitgedeeld kan worden? Net zoiets als de voedselbank maar dan voor kinderen?’

Prioriteiten
Ramona Scheenen stelt: ‘Prioriteiten stellen. Ik zie het heel vaak bij mij op kantoor.  Zodra ik de boel omgooi en onnodige luxe ga afnemen, dan deugt mijn werkwijze niet en zie ik ze na de 2de bijeenkomst niet meer terug. Ik ben van mening dat in Nederland "armoede" tussen je oren zit! (Een enkele uitzondering daargelaten ).’

Petra Zegers schrijft tot slot: ‘Tegenwoordig moet ook alles maar kunnen. Bij ons thuis met tien kinderen werd elk dubbeltje wel drie keer omgedraaid. Toch liepen we er netjes bij en aten drie keer per dag. We gingen naar de speeltuin en het bos in de vakantie. De eisen die mensen tegenwoordig stellen zijn erg hoog wees inventief en je komt een heel eind ook met weinig inkomen.’

Terug naar Wat beweegt Limburg