Dit artikel is exclusief voor abonnees van De Limburger
Dit exclusieve artikel lezen? Doe het gratis >

De zus van kunstenaar Hans houdt haar mond niet, op zijn verzoek

Hans en Bernie Hansen wonen al veertig jaar samen. Zonder dat ze het helemaal door lijkt te hebben is de zus van grote waarde voor het werk van haar broer. Afbeelding: PARRENDOCS

Filmmaker Tamino Parren heeft een korte documentaire gemaakt over kunstenaar Hans Hansen (83) uit Maastricht. Hij is dol op interieurs en ziet zijn schilderijen als versiering ervan. Opvallend detail: hij woont al veertig jaar met zijn zus Bernie (80), die hem – weliswaar met liefde – van ongezouten kritiek voorziet.

Bernie (80) wijst rustig zittend op een stoel voor een schilderij naar het door haar broer Hans (83) gemaakte doek. "Dat blaadje bij het kleine knopje, dat moet je iets duidelijker doen. Want het hangt nou... ja, het hangt nou in de lucht.” Een moment rust. "En ik vind die bruine blaadjes niet mooi.” Hans knikt en kijkt goed naar zijn schilderij. "Ik haal het weg. Je hebt gelijk.” 

Commentaar
Het is een treffende scène in de documentaire De Spiegel van de Kunstenaar van filmmaker Tamino Parren (29). Die spiegel, dat is dus Bernie, Hans’ zus met wie hij al ruim veertig jaar samenwoont. Dat is zo gekomen omdat broer en zus ooit, vooral voor de gein, afspraken dat als ze beiden vijftig waren en nog steeds niet getrouwd, ze bij elkaar zouden intrekken. Dat moment kwam al eerder, toen ze rond de veertig waren. Veel meer komen we in de film niet te weten over of dat altijd goed gaat en hoe het is om zo samen te wonen. Wel is duidelijk dat Bernie van groot belang is om het werk van Hans goed dan wel af te keuren. "Ze geeft goed commentaar hoor, pas op. En dat is ongezouten, die houdt haar mond niet.” 

Hansen ademt kunst, kun je zeggen. Maar met de poeha die er soms mee is gemoeid, heeft hij weinig op. "Ik ben nou eenmaal gek op interieur en daar horen ook schilderijen bij. Mijn schilderijen zijn in de eerste plaats gewoon versieringen van interieur. Al die verhalen van al die zielenpeuteraars die zo nodig in hun schilderijen hun individueelste emoties moeten weergeven, dat is niet zo voor mij. Een bloem is mooi. Waarom? Mooi van kleur. Klaar. Dat is toch genoeg?”

Prikkelen
Tamino Parren kende Hansen al een tijd. "Hij was ooit de leraar van mijn vader op de Kunstacademie. Ze hebben contact gehouden en via mijn vader heb ik Hans een paar jaar geleden ontmoet. Al vlug kreeg ik het idee om een documentaire over deze, toch grappige man te maken. Bijzonder vind ik de omgeving waarin ze wonen, een herenhuis vol kunst. Het ademt de sfeer van een etalage, totaal uitgekristalliseerd wat op welke plek het beste tot zijn recht komt. Het lijkt steriel, terwijl Hans en Bernie ontzettend hartelijk zijn.” Al stond Bernie niet direct te springen om mee te werken. "Zij voelt zich geen kunstenares en leek zich af te vragen wat ze eigenlijk van doen heeft met het werk van haar broer. Nou, ze is van veel groter belang dan ze zelf denkt.”

Een dag vertoefde Parren in het gezelschap van de broer en zus, erna volgde een week montage. Aan het eind van de film is het verhaal van Bernie en Hans nog niet uitverteld. Een bewuste keus, stelt Parren: "Ik sluit niet uit dat ik ooit een langere versie maak, maar ik vind dat een korte docu moet prikkelen. We moeten voor eventjes voyeur zijn. Ik vind het goed als je als kijker met bepaalde vragen achterblijft.”

Maandag om 17.17, 19.17 en 22.17 uur en dinsdag om 16.30 uur te zien op L1.