'Hippies, ik vind ze vaak schattig, maar alleen op afstand'

Print
'Hippies, ik vind ze vaak schattig, maar alleen op afstand'

Afbeelding: De Limburger/Jean-Pierre Jans

COLUMN - Wanneer ik mensen vertelde dat ik op vakantie ging naar La Gomera, leidde dat tot drie vragen. Wáár? Wat is daar te zien? En: wat ga je daar doen? (Het mooiste en groenste Canarische eiland/ Bomen en bergen/ Niks) Ik zit er nu.

Veel mensen zijn hier verder niet: er woont bijna niemand op La Gomera (ooit het hoofdkwartier van de Bagwan-sekte), en toeristen trekt het eiland nauwelijks. De toeristen die hier al komen, zijn voor een groot deel Duitse hippies. Ze kleden zich in rafelige, muf ruikende doeken en lappen, en zien er soms uit alsof ze niet uit Hair, maar uit de set van Mad Max zijn komen wandelen. Dit soort hippies ken ik alleen van metro-ingangen in Berlijn. Net voor de zon in de zee zakt, verzamelen ze zich hier op het strand, en kijken ze samen naar de zonsondergang. Ze voeren sjamanistische rituelen uit, knuffelen elkaar en spelen met hun dreadlocks. Uren laten zitten ze er nog steeds. Hippies hebben nooit haast.

Ik heb een rare verhouding met hippies: ik vind ze vaak schattig, maar alleen op afstand. Zo gauw ik werkelijk luíster naar het geluid van die didgeridoo, weet ik weer waarom ik dat het achterlijkste instrument uit de geschiedenis van de muziek vindt: hoe hard iemand er ook op blaast, het klinkt nog steeds of hij zijn neus snuit. En wat onvermijdelijk gaat opvallen als je lang naar hippies kíjkt, is het feit dat ze niets uitvoeren. Ik heb een afkeer van luiheid - wat momenteel hypocriet is, want niemand is hier op La Gomera luier dan ik zelf. En toch vind ik dat die Duitse hippie die met een kartonnen bordje om geld bedelt voor de veerboot terug naar Tenerife maar gewoon moet gaan werken voor zijn ticket.

Gisteren wist één hippie me niettemin te ontroeren: ik zat op een terras te lezen, hoorde hem op het strand voor de derde keer No Woman, No Cry inzetten op zijn gitaar, en toen ik opkeek van mijn boek zag ik dat hij gezelschap had gekregen van een zwaar spastische man in een rolstoel, en het nummer voor hém speelde omdat de man er van opleefde en meezong. Vier minuten lang was ik zelf ook een hippie.

Er is nog een andere categorie, kleinere bezoekers op La Gomera: Duitse wandel-stellen. Ze nemen hun wandelingen net zo serieus als de hippies hun ontspanning. Vanochtend zat een wandelaar naast me in de ontbijtzaal. Hij had zijn wandelkleding al aan. Ik zag hem vier eieren pakken, vier bananen, drie bakken yoghurt met fruit en een stapel toast. Ronduit systematisch begon hij ze één voor een op te eten. Toen hij voorbij de helft was, realiseerde ik me pas dat hij niet alvast voor zijn vrouw had opgeschept, maar dat dit allemaal voor hemzelf was. Hij was hier alleen. Of misschien aanvankelijk met zijn vrouw, maar had hij die inmiddels ook opgegeten.

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →