Dag 22: 'Ik wist dat ik thuis niet om geld kon vragen'

Print
Dag 22: 'Ik wist dat ik thuis niet om geld kon vragen'

Afbeelding: De Limburger

Kyran (21 jaar) uit Reuver besefte als kind al snel dat er thuis geen geld was. Op school zag hij dat andere kinderen mooiere schoenen hadden dan hij. Dat zij wel mee konden doen aan rages, en hij niet. “Ik vond het niet zo heel erg. Ik had liever eten dan een paar nieuwe schoenen.”

"Vanaf mijn twaalfde ben ik gaan werken als afwasser. Na school en elk weekend. Ik had toen meer geld dan al mijn vriendjes. Ik betaalde alles zelf. Een kaartje voor de bus, zwemuitjes, leuke dingen. Ik wist dat ik dat thuis niet aan mijn moeder kon vragen. Het geld was er toch niet. Waarom zou ik nog het vragen?

Soms werd ik geconfronteerd met onze situatie. Ik weet nog dat ik bij Jong Nederland zat en een van de begeleiders zei dat ik niet meer mocht komen omdat de contributie niet was betaald. Daar was ik toen echt verdrietig over. Toen leerde ik dat geld belangrijker was dan het plezier van een kind.

Spanning
Thuis voelde ik de spanning van mijn moeder. Ik had er soms hoofdpijn van. Ik was daarom veel buiten. De confrontatie wilde ik niet aan. Als kind heb ik vaak gedacht ‘wat kan ik doen?’ We spraken er niet echt over thuis. Ik wilde mijn verdriet of teleurstelling ook wegstoppen, want ik wilde niet dat mijn moeder daar weer verdrietig van zou worden.

Op school en met vrienden sprak ik niet echt over thuis. Wel met mijn buurjongen die in dezelfde situatie zat. Wij begrepen elkaar. Als mijn vrienden voorstelden om wat te gaan doen dat geld kostte, zei ik bijvoorbeeld ‘ik kan niet want oma komt’. Ik wilde niet zeggen dat er geen geld was.

Meubels
Vrienden die bij ons kwamen, zagen het wel. Dat we geen flat screen hadden, dat de meubels niet bij elkaar pasten. Met sommige vrienden, die in dezelfde situatie zaten, deden we wel eens ‘domme dingen’. Dingen stelen in de winkel. Of een fiets. Wij wilden ook spullen hebben. Net als anderen. Dat dreef ons.

Met mijn buurjongen heb ik met kerstmis een echte kerstboom gestolen. Het kopen van een kerstboom was bij ons altijd gedoe. Dan was er geen geld of moest mijn moeder geld lenen. Dan gingen we ’s avonds op pad met een zaag en zaagden we twee bomen af. Mijn moeder was toen wel heel boos op me. Maar ik wilde haar zo graag een echte boom geven.

Zwart
Ik wilde graag kok worden. Maar we hadden geen geld voor boeken. Toen waren die regelingen nog niet als nu. Of we wisten er niet van. Er was ook geen geld voor de bus. Als ik naar school wilde, moest ik met de fiets of met de bus of trein. Ik heb veel zwart gereden toen. Het heeft me veel boetes opgeleverd. Op een gegeven moment zag het niet meer zitten. Het gedoe om op school te komen, het gedoe van nooit boeken hebben. Ik ben toen met school gestopt.

Door de boetes van het zwart rijden, heb ik al meer dan 6000 euro schuld. Ik kon de boetes niet betalen en de aanmaningen ook niet. Ik betaal die schuld nu af. Daarom ben ik destijds maar gaan werken. Jammer, want ik vond die koksopleiding leuk.

Ik ben anders opgegroeid dan kinderen waar meer geld was thuis. Ik heb veel jonger een verantwoordelijkheidsgevoel gekregen. Ik ben misschien ook sterker dan iemand die thuis maar alles kreeg. Ik weet dat als je iets wilt, je er moeite voor moet doen.

Volwassen
Maar ik heb ook niet echt een kind kunnen zijn, denk ik. Ik ben te vroeg volwassen geworden. Ik hielp al vroeg mee thuis, wilde ik zelf, maar eigenlijk zou een kind dat nog helemaal niet moeten doen. Maar tekort ben ik niets gekomen. Zo voelt dat niet.

Ik had als kind graag gewild dat iemand op school met mij hierover had gespraat. Een op een. Iemand die aan mij had gevraagd wat het betekent om in armoede op te groeien. En het was ook beter geweest als armoede in de klas bespreekbaar was geweest. Het had misschien voor meer begrip kunnen zorgen, al ben ik nooit gepest geweest. Maar het is natuurlijk wel een taboe.

Geld is nu belangrijk voor mij. Het maakt niet gelukkiger, maar maakt het leven wel gemakkelijker. Die zorgen van elke dag zijn er dan niet.”

Kyran is niet zijn echte naam. Hij wil nog steeds niet dat iedereen het weet.

Terug naar Wat beweegt Limburg