‘De nummer-1 friture ligt in Stein, niet in Amsterdam’

Print
‘De nummer-1 friture ligt in Stein, niet in Amsterdam’

Afbeelding: Jean-Pierre Jans

COLUMN - Waar ik veel zin aan had na drie weken in het buitenland: friet. Sinds ik in de Randstad woon, mis ik de friture. Amsterdam kent vele snackbars, maar een snackbar is geen friture.

Dat ze friet patat noemen, daar kom ik nog wel overheen. Dat sommige snackbars bij een friet speciaal vragen of er curry of ketchup op moet, vind ik al lastiger. Maar dat vanaf Eindhoven de frietbakjes een plastic scheidingswand hebben tussen de friet en de saus, dat is onvergeeflijk. Die speciaal moet eroverheen, niet ernaast. En dat ik dat vervolgens zélf kan doen, is geen argument. Ik kan immers alles zelfs doen. Ik kan ook vragen om een zak ongebakken voorgesneden aardappelen, en ze thuis zelf bakken.

Vlakbij mijn huis, op het Damrak, staan elke dag lange rijen toeristen voor een snackbar die heel slim ‘Voted No. 1 Holland Fries’ op de gevel heeft staan. Wanneer die verkiezingen precies plaatsvonden en door wie: geen idee. Geen toerist zal het ooit hebben gevraagd. Het zijn Vlaamse frieten. Goed gedaan, maar ik word er niet opgewonden van. Ik ken ook geen enkele Limburger die enthousiast is over die vlaaien-keten rond stations, die claimt Limburgse vlaaien te verkopen. Daar trap je alleen in als je die nooit werkelijk hebt gegeten. Zo is het ook met frieten.

De Voted No. 1-friture ligt niet op het Damrak in Amsterdam, maar in Stein. Wanneer die verkiezingen precies plaatsvonden en door wie, daar ben ik volledig transparant over: in deze krant, deze ochtend, door mij. Jo Paulissen is de naam, en zijn gelijknamige friture bestaat al sinds 1970. Jo Paulissen is een beer van een kerel, aan wie niemand ooit gevraagd zal hebben of hij zelf houdt van wat hij bereidt. In een hoekje van zijn friture hangt dan ook een bordje met de tekst ‘Never trust a thin cook’. Op de pui staat een fantastisch motto: ‘Uw friture met koksallure’.

Ik heb er wel eens vrienden uit het noorden van het land mee naar toe genomen, en die schoten in de lach toen ze dat motto lazen. Maar niet voor lang, want als ergens het verschil tussen een friture en een snackbar duidelijk wordt, is het in Stein. Niet alleen omdat alles wat Paulissen serveert deugt (ook aan friet kun je nog opvallend veel verknallen, weet iedereen die wel eens ’s nachts in een willekeurige stad binnenwandelde bij de enige snackbar die nog open was), maar ook omdat hij het werkelijk servéért. Op een bord, met bestek. En een glimlach. Ik heb een diepe zwak voor iedereen die trots is op zijn ambacht, wat dat ambacht ook is. De wereld is verloren zonder beroepseer. In Stein staan al 48 jaar een man apetrots te zijn op zijn frieten. Dat is van een grote schoonheid. Zijn vraag bij het afruimen is altijd dezelfde: “Heeft het gesmaakt, heren?” Mijn antwoord zal ook nooit veranderen. “Uitstekend!” 

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →