Dit artikel is exclusief voor abonnees van De Limburger
Dit exclusieve artikel lezen? Doe het gratis >

Gul Guulke lust geen getreuzel

Dit artikel krijg je van ons cadeau

Interieur Afbeelding: Ray Simoen

RECENSIE - Wekelijks legt culinair verslaggever Ray Simoen een Limburgse eetgelegenheid op de grill. Brengt Guulke in Nederweert deze week zijn smaakpapillen op hol? Royaal gevulde borden, maar graag wat minder haast en meer culinair raffinement.

Wie niet veel heeft, moet zuinig zijn. En hard werken voor zijn kostje. Dat hoef je ze in Nederweert niet te vertellen. Daar weten ze alles van, daar op de zandgronden op de rand van de Peel, waar ze lang turf en droog brood aten. En, niet lullen maar poetsen, plus zorgen dat je niet bedot wordt. No nonsens. dat werk. Niet voor niks is Slumme Pier, dé held van Nederweert. Pier was een doorgewinterde turfsteker. Maar als je lang op de eenzame Peel bent, verlies je snel elk besef van tijd. Pier sloeg elke dag een pin in een blok turf. Na zeven pinnen wist hij dat het zondag was en zijn bazen hem niet konden tegenhouden naar de kerk te gaan.

Comfortabel
Een pin eerder, rijden wij Nederweert binnen. Carnavalsvereniging , de Pinmaekers is al begonnen met versieren. Aan een ovalen parkeerterrein in het centrum ligt Guulke met een groot terras ervoor. Haastige hongerlijders kunnen zowat direct naar hun bord rijden.

Zuinig op wat ze hebben verzameld zijn Nicole en Jos ‘van Joep van Guulke’ Linsen. Hun ruime eetgelegenheid is een verrassende uitstalkast van een grote hoeveelheid oude radio’s, die op elkaar zijn gestapeld, reclamebordjes van vergeten biermerken, oude foto’s in lijstjes en veel andere bric á brac. Comfortabele stoelen met ronde armleuningen staan aan grote tafels van donker, oud hout.

Erboven grote lampen met ronde metalen lampenkappen. De grote ramen geven de indruk dat je in een grote, gezellige serre zit. Even voelen we ons als marmotten, die langs wandjes van doorleefd steigerhout moeten om bij de bar te komen. Daar zal wel iemand zijn, die ons de weg wijst naar de tevoren per e-mail gereserveerde plaatsen. Een serveerster wijst snel een met mozaïek en huisvlijt belegd tafeltje. De wangen rood aangelopen door de vaart, waarmee ze het spitsuur van eters in goede banen probeert te leiden.

Het is even voor achten en Guulke zit aardig vol. Alle leeftijden achter goede gevulde borden of wachten tot de bediening de keuken uit ijlt met het bestelde.

Uitzicht
We bekijken de menukaart terwijl we genieten van het levendige uitzicht. De vlakke witte wijn en de rosé prosecco - de witte prosecco was op- met zijn zurige frambozen smaak en schrale mousse nemen we voor lief. Kortaf deelt de serveerster me mee dat het ‘amusement van vier culinaire verrassingen’, waar ik me thuis op had verheugd, niet geserveerd wordt. Ik had via de mail moeten aangeven dat ik dat wilde. Ik sputter nog tegen dat op de kaart tussen haakjes staat vermeld dat die reservering niet geldt op zaterdag. Maar de strenge blik van de overkant snoert me de mond.

Netjes gesneden
Snel worden de voorgerechten gebracht. Tijd om te vragen of we iets bij het voorgerecht willen, schiet er bij in. Andere monden wachten. Het plankje bruschetta’s met zalm en coppa ziet er uiterst verzorgd uit. Netjes in brunoise gesneden, ontvelde tomaat op de bruschetta, sierlijke nopjes mayonaise, beetje sla en een rode uienring. Smaak stelt teleur. Geen zacht geroosterd stokbrood, dat lichtjes met olijfolie ( en knoflook) is bestreken maar dunne, uitgedroogde, harde toastjes. De zalm is plakkerig, de coppa mist milde kruiding. Door deze vlakke smaken dringt de scherpe ui zich nadrukkelijk op.

Truffelsaus tegenvaller
De gegrilde biefstukjes vullen royaal het bord. Prachtig medium gebakken. Tegenvaller is de truffelsaus. Smaak armzalig en een zielig mopje. De ‘catch of the day’ is een mooie, sappige moot zalm en kabeljauw. Royale portie friet.

De keuken had kennelijk haast: de courgette schijfjes en stukjes paprika zijn amper gebakken, waardoor de vis in een meer van kooknat ligt. De chips van truffelaardappel daarentegen liggen zwart geblakerd op vis en biefstukjes. Erbij een mini bakje sla, dat overgoten is met een zoet smakende, waterige mayo dressing.

Een lust voor het oog zijn de desserts. Crème brulée met bolletjes ijs en een sierlijke kattentong voor de overkant. Voor mij op een plankje van leisteen een kubusje koek, bolletjes witte en choco ijs en gehalveerde druifjes. Jammer dat de crème brulée erg naar warme vanille smaakt en het koekje nogal klef is.

Komen we terug? Zeker, de kok is royaal, de ambiance ongedwongen en bediening vlot. Wat minder de voet op het gaspedaal in de keuken en meer raffinement bij de bereiding van de gerechten zouden welkom zijn .