Maxi de hond reageert niet zoals in de YouTube-filmpjes

Print
Maxi de hond reageert niet zoals in de YouTube-filmpjes

Afbeelding: De Limburger/Jean Pierre Jans

COLUMN - Drie weken had mijn hond in een dierenpension gezeten, voor het eerst. Het pension had een paar foto’s gestuurd van Maxi, in de modder spelend met een andere hond. Ze zag er ontzettend smerig en ontzettend gelukkig uit.

Mijn vriendin en ik kwamen de receptieruimte binnen samen met een moeder en een dochter en hun hond. Het was ook voor hen de eerste keer dat ze hun hond tijdens hun vakantie onderbrachten in een pension. Het meisje van het pension zei dat de hond voor een Mechelse herder heel erg blij was. Het leek me een compliment voor deze hond, en tegelijk een subtiele sneer naar andere Mechelse herders. Het meisje kondigde aan dat ze de hond nu naar de kennels ging brengen.

“Ik vind het toch zo erg,” zei de vrouw. Haar dochter wees naar hun hond en zei: “Het is voor ons erger dan voor haar.” Ze gaven de hond een afscheidsknuffel, en toen liep de Mechelse herder kwispelend met het meisje van het pension mee. De vrouw wapperde met haar hand voor haar gezicht, en zei nog een keer: “Ik vind het zo erg.” Er stonden tranen in haar ogen. Ze leek zich er een beetje voor te generen. Ik probeerde zo begripvol mogelijk te kijken, om maar duidelijk te maken dat ik er niks gênants aan vond. De vrouw draaide zich om naar het informatiebord aan de muur, om te doen alsof ze las wat daar op stond. Het waren de verblijfprijzen voor andere dieren. Een hamster kostte 4 euro per dag, een muis 3 euro, een gerbil 5 euro. Ik vroeg me af wat een gerbil is. 

“Jullie komen je hond ophalen?” vroeg de vrouw. Ik knikte. Na een paar minuten ging de deur open, en Maxi kwam binnen. Ze was enthousiast, maar ook weer niet heel enthousiast. Ik ken youtube- en instagram-filmpjes van honden die worden herenigd met hun eigenaars, en zo uitzinnig reageren dat je wel een hart van steen moet hebben om niet ontroerd te raken. Nu kwamen die eigenaren dan ook vaak terug van een levensgevaarlijke missie in een ver buitenland van een paar jaar, en niet een luie vakantie van een paar weken, maar toch.

Maxi begroette mijn vriendin en mij even, en vervolgens de vrouw en haar dochter iets minder enthousiast. “Was je nou een beetje teleurgesteld, of leek dat maar zo?”, vroeg mijn vriendin in de auto, terwijl Maxi al sliep op de achterbank. Ik gaf toe: een beetje. Het was belachelijk, ik wist het. Maar op een dag moet je je gewoon verzoenen met je eigen belachelijkheid. Dus nu ik toch bezig was: niet alleen teleurgesteld, ook beledigd: die twee vrouwen kregen dezelfde begroeting. Wat hadden die nou ooit voor Maxi gedaan? “Maxi is een hónd, hè,” zei mijn vriendin. Het was vast bedoeld om mijn verwachtingen naar beneden bij te stellen. Maar volgens mij was het feit dat Maxi een hond is precies de reden dat ik meer had verwacht.