Dag 13: ‘Eens per vier jaar gaan de gordijntjes open'

Print
De verkiezingscampagnes zijn in volle gang. Er wordt dus weer veel beloofd. En ergernis gezaaid, want met het nakomen van beloftes zijn politici doorgaans minder scheutig. De Maastrichtse communicatieadviseur Paul ’t Lam zet zijn vraagtekens bij het nut van 'beloftevolle' verkiezingscampagnes.

Gewoontedierengedrag. Zo omschrijft ’t Lam verkiezingscampagnes.  "Eens per vier jaar gaan de gordijntjes open en heeft de politicus ineens alle tijd voor de kiezer. Daarna gaan de luiken dicht en doet hij vier jaar lang wat hij denkt dat goed is.”

Uit een enquête van De Limburger blijkt dat een overdonderend grote meerderheid van de kiezers (96%) het belangrijk vindt dat een raadslid zijn beloftes nakomt. Veel van die beloftes zijn echter gedaan in campagnetijd en alleen houdbaar als sprake zou zijn van een absolute meerderheid. ’t Lam verbaast zich erover dat politici in campagnes vaak de inhoudelijke kaart spelen.  "Terwijl je het moet winnen op de relatie. Natuurlijk is inhoud heel belangrijk. Maar als je als politicus niet wordt vertrouwd, hoef je niet eens aan de inhoud te beginnen.”

I can feel your pain
Het is onmogelijk om alle kiezers tevreden te stellen, weet ook ‘t Lam.  "Het gaat erom of je een besluit kunt uitleggen.” Ook als het niet in het straatje van de kiezer past. "Het ergste wat een kiezer kan overkomen is dat hij zich niet gehoord voelt.” De communicatieadviseur noemt als voorbeelden Bill Clinton en Pim Fortuyn. "Clinton zei tegen een vrouw die haar leed klaagde: I can feel your pain. Fortuyn had dat ook . Als dandy pur sang wist hij de harten van volkse Nederlanders te winnen.  Ze dachten echt niet dat hij alles zou oplossen, maar ze voelden zich begrepen.”

Dicht bij burger
Zeker op lokaal vlak willen kiezers een vertegenwoordiger die benaderbaar is. Bij wie hij met zijn problemen terecht kan. Dat is de enige belofte die telt, meent ’t Lam. "De belofte dat je zult proberen de problemen op te lossen.”  Daarmee kom je dichter bij de burger. "Natuurlijk mag dat niet doorslaan in ‘voor wat, hoort  wat’. Je mag niet alleen iets regelen voor iemand omdat hij op jou heeft gestemd.”, waarschuwt hij meteen. Als raadslid zit je er voor alle burgers.”

’t Lam zegt oprecht "diep en groot respect” te hebben voor "mensen die in de raad willen zitten.” Van raadsvergaderingen wordt hij "niet echt blij.” Vaak gaat het nergens over. Gehakketak en gekissebis, ellenlange betogen en elkaar vliegen afvangen. "De kiezer wil dat gedoe niet, hij wil dat er iets gedaan wordt.”

Dé kiezer
Dé kiezer, ’t Lam gebruikt de term zelf ook. "Maar hij bestaat niet. Zelfs kiezers die op dezelfde partij stemmen zullen het op punten niet met elkaar eens zijn. Het is onmogelijk om het iedereen naar de zin te maken. Hij bestaat niet, maar uiteindelijk dé kiezer wél altijd gelijk. Je zult mij dan ook nooit horen zeggen dat het gebrek aan vertrouwen in de politiek aan de burger ligt. Dan is de politicus er niet in geslaagd zijn boodschap over te brengen.”

Terug naar Wat beweegt Limburg