Herinneringen aan het Lanakerveld

Print
Herinneringen aan het Lanakerveld

Afbeelding: J.Vos

COLUMN - ‘Een zogenaamde zonneweide ter grootte van zo’n 15 voetbalvelden tussen Oud-Caberg en Smeermaas moet de komende 25 jaar gaan bijdragen aan het doel van de gemeente Maastricht om in 2030 een klimaatneutrale stad te zijn’, zo meldt de krant.

Arm Lanakerveld. Wat eens een mooi agrarisch natuurgebied was is verworden tot een industrieterrein met her en der een stukje groen.

Natuur opgeofferd voor technische vooruitgang, het blijft een vreemde gedachte.

Hoe het ook loopt, voor mij is het Lanakerveld onverbrekelijk verbonden met mijn jeugdjaren die ik doorbracht aan de Jan Rosierlaan in Smeermaas. Onze tuin grensde aan het veld met de eindeloze akkers en in de verte Maastricht.

Midden tussen de akkers van het Lanakerveld lag een klein bosje, voor ons kinderen een ideaal speelterrein waar we tijdens schoolvakanties hele dagen ongestoord konden ravotten. Dan struinden we door de holle wegen van het Lanakerveld en liepen af en toe zelfs tot aan Oud-Caberg, voor óns als dorpskinderen de voorpost van de grote stad. Van industrie was nauwelijks sprake, alleen rubberfabriek de Carideng grensde aan het Lanakerveld. Af en toe klauterden we over de afrastering van de fabriek om een enkele afgekeurde rubber voetbal te ‘pikken’. Enkele jaren later werd een begin gemaakt met de aanleg van het spoorlijntje tussen Lanaken en Maastricht: ‘een regelrechte ‘indringer’ en -wat wij toen niet wisten- een voorbode van de ontsluiting van het Lanakerveld aan de Belgische zijde. Inmiddels waren we jonge tieners en was het vuurtje stoken, het tikkertje spelen en het rondhangen afgelopen om plaats te maken voor het sleutelen en aan de praat krijgen van brommers. Voor testritten en snelheidswedstrijdjes was het Lanakerveld ideaal: behalve wat agrariërs die het veld bewerkten kwam er nauwelijks iemand. Toen het veld voor ons als jongeren te klein werd en wij ons speelterrein verlegden in de richting van de stad, voltrok zich de teloorgang van het Lanakerveld in rap tempo. Amcel kwam, wegen werden aangelegd, het bosje en akkers werden onteigend. We verhuisden en ik verloor het Lanakerveld uit het oog. Anno 2018 is er van het veld uit mijn jonge jaren niet veel meer over. Waar eens de korenvelden in een zomerbries wuifden domineren nu gigantische windmolens en fabrieksgebouwen de horizon. Straks komt er een zonnepanelenpark bij en zal de aanblik van het veld weer totaal veranderen. Jammer, maar dat is blijkbaar de tol van de vooruitgang. Gelukkig is het voor mij een koud kunstje om mijn ogen te sluiten en zoete beelden op  te roepen van het idyllkisch Lanakerveld uit mijn jeugd.

Volg nieuws uit jouw gemeente via Facebook

De Limburger heeft voor alle 31 gemeenten een eigen Facebookgroep met het laatste plaatselijke nieuws.

> Neem een kijkje