Leon Verdonschot: 'Lang leve de vooruitgang'

Print
Leon Verdonschot: 'Lang leve de vooruitgang'

Afbeelding: De Limburger/Stefan Koopmans

Columnist Leon Verdonschot schrijft over wat hij meemaakt, ziet en observeert tussen Amsterdam en Maastricht. Het goede leven met een vleugje rock-’n-roll.

Er stond maandagochtend een grote groep meisjes op de Nieuwezijds Voorburgwal. Het waren er ongeveer veertig en ze stonden voor een hotel.

Vertrouwd
Het is een beeld dat na een paar jaar wonen in Amsterdam vertrouwd is geraakt. Het betekent dat in dit hotel op dit moment een ster verblijft. Een tienerster. Tot voor kort wist ik dan zeker dat het een zangeres of een (ex-)lid van een boyband betrof, maar inmiddels kan het ook iemand zijn die ik nog nooit heb gezien en wiens naam ik nooit heb gehoord, maar die als vlogger meer volgers heeft dan vrijwel al mijn favoriete artiesten samen ooit albums hebben verkocht. Niets verdwijnt zo snel als roem, maar niets verschijnt ook zo snel.

Sommige voorbijgangers bleven even staan om naar de meisjes te kijken of foto’s van ze te nemen. Ze gingen onverstoorbaar door met wat ze aan het doen waren, namelijk hetzelfde als die voorbijgangers: foto’s van zichzelf en elkaar nemen en die posten op social media, en dat liken.

Vele uren
Van een medewerker van popzaal Ziggo Dome hoorde ik laatst dat ze dit de spannendste avonden vinden: die met artiesten die vooral tieners trekken. Hij vertelde hoe die vele uren voor de zaal liggen, kou of geen kou. Gaat de zaal eindelijk open, dan rennen ze rechtstreeks naar het hek. Van kou naar hitte, vergeten iets te drinken of eten: al voor hun ster is verschenen, vallen de eerste fans flauw. De Ziggo Dome-medewerker zei het op een toon ergens tussen vaderlijke bezorgdheid en onbegrip in.

Aandoenlijk
Ik keek naar de meisjes en vond het eigenlijk vooral aandoenlijk. En zelfs herkenbaar. Lang leve de vooruitgang, zonder meer, maar ik mis nog steeds af en toe de rijen voor het postkantoor wanneer de voorverkoop voor concerten begint. De spanning in die rij, even ondraaglijk als verbroederend. Het applaus voor de postkantoor­medewerkers die zo attent waren om 10 uur meteen álle kaartjes uit te printen en ze daarna een voor een te verkopen. Uiteindelijk de triomf van het kaartje in mijn hand, als een medaille. Maar het belangrijkste doel van de rij blijft de rij zelf. De rij is het startschot van de voorpret. Het concert is pas in de zomer van volgend jaar, maar met de voorpret begint het concert ook al een beetje. De artiest van die meisjes speelde waarschijnlijk vanavond ergens in Amsterdam, maar hun concert was al begonnen, hier en nu.

Als tiener was ik zelf fan van Fish, de ex-zanger van Marillion. Toen die in de Hanenhof in Geleen op zou treden en de voorverkoop begon, lagen mijn vrienden en ik uren voor de opening al voor het kantoor van Buro Pinkpop. Fish zou de Hanenhof binnen een kwartier uitverkopen, wisten we zeker. Toen Jan Smeets iets voor tienen verbaasd zijn auto voor het kantoor parkeerde, waren we nog steeds de enigen voor de deur. Jan Smeets keek net als die Ziggo Dome-medewerker: een beetje vaderlijk bezorgd.

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen