Dit is een Via Limburg artikel. Bekijk meer artikelen

Ik wil geen wethouder of marketeer meer horen zeggen dat Maastricht de gastvrijheid nummer 1 van Nederland is

Zeurcolumn

Print
Zeurcolumn

Het dagelijkse ochtendbeeld op het Vrijthof in Maastricht Foto: Laurens Bouvrie

De stand van zaken bij de laad - en loshaven Vrijhtof Maastricht? "Het is niet makkelijk, maar we zijn er mee bezig".

Tijd voor mijn jaarlijkse zeurcolumn. Niet omdat ik dat zo graag wil, maar omdat het moet. En dat net in de tijd dat het leven op zijn mooist is: de lente. Daar ga ik dan maar weer. De laad-en loshaven Vrijthof. Deze keer heb ik vooraf geen navraag gedaan bij de gemeente Maastricht over de stand van zaken. Ik denk namelijk het antwoord te weten zonder de vraag te stellen wanneer het plein en de terrassen verlost worden van het dagelijkse koelwagenconcert met iedere dag hetzelfde a-capella lied van de dieselgeneratoren. Het antwoord heeft de strekking van die van verleden jaar en alle jaren ervoor: “Het is niet makkelijk, maar we zijn er mee bezig.” Ik weet vrijwel zeker dat zolang een groot deel van de eigenaren van horecabedrijven het wel goed vindt, die situatie nooit echt gaat veranderen. Het lijkt er sterk op dat de verantwoordelijke beleidsmakers profiteren van die laksheid en – volgens mij schreef ik dit ook al eerder-  daarmee allebei een dikke middelvinger opsteken naar terrasgasten. Waren dat ambtenaren, bestuurders en horecaondernemers uit Almere of Almelo met een dergelijke attitude riepen we in koor: “Die Hollenders snappe d’r niks vaan”. Koekkoek, placht mijn vrouw te zeggen bij een dergelijke nonsens. In Maastricht, dat door vertegenwoordigers tientallen zo niet honderden keren per jaar de hemel wordt in geprezen vanwege haar gastvrijheid, prachtige pleinen en fijnste terrassen van Nederland krijg je tot aan het middaguur een heerlijke cappuccino – indien het is gelukt je verstaanbaar te maken – met uitzicht op de prachtige logo’s en foto’s op vrachtwagens van Hanos, Beckers-Royen, Daily Fresh, Brand’s Bier, Bavaria, Bidfood. Het prachtige plein zelf – het is immers 2018 - kun je dan op het gemak vanaf je terrasstoel bekijken op smartphone of tablet.

Ik herhaal wederom dat ik ontzettend veel respect heb voor de chauffeurs die tevens dienstdoen als lossers en laders. Zij verrichten dagelijks in alle weersomstandigheden zwaar werk. Maar dat heb ik ook voor putjesscheppers, verplegers, obers, politieagenten, handhavers, dokters, onderwijzers en scheidsrechters. Kortom voor iedereen die dagelijks zijn ding doet om de schoorsteen te laten roken en zich nuttig maakt voor de maatschappij. Ik wil – zo lang geen deugdelijke oplossing in gang wordt gezet – alleen laten weten dat ik geen wethouder of marketeer die Maastricht moet promoten himmelhoch jauchzend wil horen zeggen dat deze stad de nummer één is op het gebied van gastvrijheid en uitstraling. Tot eindelijk eens een keer iemand knopen doorhakt en het probleem in de praktijk aanpakt, blijf ik wat dit onderwerp betreft zum Tode betrübt.

In die gemoedstoestand verkeerde ik ook maandagochtend. Een grote oranje zon prikte fraai door een lichte bewolking. De temperatuur zo vroeg al erg aangenaam. Het ochtendverkeer kwam stilletjes op gang toen ik mij naar het stadspark begaf. Het mooie weekend lokte ons naar buiten. Het stadspark was twee dagen lang de pleisterplaats voor genieters van twee zomerse dagen. Ik bedank bij deze al die mensen die in staat zijn geweest met tassen vol drankjes en voedsel naar die heerlijke plekjes te gaan. Het is een genot om op een stralende dag te zien dat het stadspark wordt benut als een grote gemeenschappelijke tuin. Ware het niet dat veel van die gasten vooral lamzakken mogen worden genoemd. De plastic soep die onze oceanen naar de kloten helpt begint aan de boorden van de Jeker en de vijvers van het Maastrichtse stadspark. Genoeg gezeurd. Een prachtige dag is begonnen. Tijd om te genieten van een cappuccino en het maandagconcert van de koelwagens op het Vrijthof.