Na 43 jaar volleybal Jokers Heer is het welletjes geweest voor Romy, José en Marlies

Print

Na 43 jaar samen volleyballen stoppen de dames van het eerste uur van VC Jokers Heer met competitie spelen Afbeelding: Laurens Bouvrie

Meer dan 40 jaar samen volleybal. Afgelopen zaterdag speelden de vrouwen van het eerste uur van VC Jokers hun laatste duel

In het sporthallencomplex van de Universiteit Maastricht in Randwyck heeft een deel van het vierde damesteam van VC Jokers Heer afscheid genomen van de competitiesport. Niet zomaar een groepje sporters. De vrouwen die zaterdagavond hun kniekousen en elleboogbeschermers aan de wilgen hingen behoren tot de volleyballers van het eerste uur van deze club die in 1975 voortkwam uit Heer Ploum. Dat was in een tijd dat deze sport in Maastricht werd beoefend op het hoogste niveau. En dat ‘de oudjes van nu’ nog steeds over een verfijnde techniek beschikken en niet minder de zwakke plekken bij de tegenstander weten te lezen, bewezen ze in hun laatste duel. Een team van Fyrfad (UM) – die allen kleinkinderen konden zijn van het afscheidnemende deel van Jokers 4 – werd vakkundig in de pan gehakt. Met mooie set ups, geplaatste smashes, geraffineerde lobjes en goed verdedigingswerk gingen de jonkies tegen de gewiekste Jokers-dames met 4-1 ten onder.

 

Voor de allerlaatste keer kwamen ze als competitiesporters nog een keer bij elkaar. Partners, kinderen en kleinkinderen waren ook naar de fraaie sporthal in Randwyck gekomen. Coach Mia Eggen (79!) deed gewoon haar ding. Alles goed en wel. Zo een laatste wedstrijd gaan we niet lachend ten onder was te lezen in haar ogen. Fanatiek als altijd spoorde ze haar meiden aan om nog een keer alles uit de kast te halen. De zo ervaren trainster – zij was onder meer coach van VC Heer, VC Maastricht en Grovoc – heeft een hekel aan verliezen. Dat bleek in die allerlaatste wedstrijd nog maar eens een keer. Liep het even niet en dreigde Fyrfad toch nog ‘in de wedstrijd te komen’, riep ze om een time-out en zette ze de Jokers 4 weer op scherp.

 

Mieke Janssen – Vogels behoort niet tot de aller eersten van dit team. “Ik kwam er in 1979 bij. In jaren iets minder maar wat voel ik me bij deze groep thuis. Dat geldt overigens voor de hele club. Bij VC Jokers Heer heerst een fantastisch saamhorigheidsgevoel.” Zelf bewees ze dat door een kwart eeuw de functie Coördinatie Arbitrage op zich te nemen.  Janssen: “Ieder lid zet zich op vrijwillige basis voor de talrijke taken die er zijn. Van kleine dagelijkse taken tot het organiseren van toernooien. Ieder lid doet wel iets nuttigs voor de club.”

 

Na de topjaren in het eerste team vormden de dames een vriendenteam op een lager niveau. Maar niet minder fanatiek. Met regelmaat kon een kampioenschap worden gevierd. Die promotie gaven ze met liefde en plezier door aan een team waarin voornamelijk jongeren speelden. Dat de leeftijd een rol begon te spelen merkten ze niet eens zozeer aan hun prestaties. Dat kwam meer door de reacties van officials of het ontvangstcomité van de tegenstanders. Mieke Janssen: “De laatste jaren kregen we bij aankomst wel eens de vraag gesteld of we als publiek achter het glas (kantine) of in de zaal naar de wedstrijd wilde komen kijken. Een NeVoBO-official riep bij een toernooi een keer om – terwijl we met onze tassen naast hem stonden – waar de speelsters van De Jokers bleven. Romy (red. Scaf) zei tegen de goede man dat ze zelf van plan was te gaan spelen. De official verontschuldigde zich. Hij dacht dat we ouders waren.”

 

Een echt afscheid willen de dames deze dag niet noemen. De Jokers Dames 4 blijft gewoon bestaan. Het is alleen vanaf nu een feit dat de laatste dames van het eerste uur hun allerlaatste balletje hebben geslagen. Ze zijn het allemaal eens met de stelling dat het volleybalspel niet het enige is dat hen bindt. “We zijn door de jaren heen toch wel een soort familie voor elkaar geworden”, is de algemene opvatting.  Ze hebben ook alle respect voor de nieuwe generaties die op andere wijze invulling geven aan de club die hen zo veel sportplezier bracht. “Zo gaat dat ….  en dat is ook goed”, zegt Mieke Janssen als ceremoniemeester van de feestavond die volgt op de laatste – gewonnen – wedstrijd.

 

Van het team dat ooit derde divisie speelde stonden zaterdagmiddag nog twee van hen binnen de lijnen. Romy Scaf (59) en José Fliek (65). Ze werden door de anderen die de afgelopen maanden stopten hartstochtelijk aangemoedigd. Onder hen ook Marlies Aarts (61). Zij speelde in januari haar laatste wedstrijd. Het drietal maakte jarenlang deel uit van het eerste team. Daarna gingen ze met elkaar en hun andere Jokers-vriendinnen verder. Na 43 jaar samen volleybal is het voor hen gedaan. Maar nog niet voor coach Mia Eggen. Zij blijft een team van Grovoc nog wel een tijdje tot het gaatje laten gaan.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Volg nieuws uit jouw gemeente via Facebook

De Limburger heeft voor alle 31 gemeenten een eigen Facebookgroep met het laatste plaatselijke nieuws.

> Neem een kijkje