La vita è bella in het Roermondse Parkzicht

Print

Parkzicht is een bedevaartsoord voor pelgrims die op zoek zijn naar de Italiaanse Keuken. Afbeelding: De Limburger

Wekelijks legt culinair verslaggever Ray Simoen een Limburgse eetgelegenheid op de grill. Brengt Parkzicht in Roermond deze week zijn smaakpapillen op hol? Mooie gerechten, pure smaken, die een betere huiswijn verdienen.

In Puglia wilden Hans en Thea Heijnders eerst een restaurant openen. Maar het leven in de hak van de Italiaanse laars trok hen bij nader inzien niet zo. Te broeierig, zowel klimaat als bewoners. Het Italiaanse azuurblauw werd snel ingeruild voor het Roermondse groen van de wijk, die grossiert in allerlei schakeringen van deze kleur, de Kepèl in ’t Zandj. Rustige buurt, waar de rivier de Roer ritselend langs sluipt. Prevelende geluiden komen uit het naburige Processiepark, waar bedevaartgangers bij de kunstig beschilderde staties steun zoeken.

Score 8 | Eten 8 | Bediening 7 | Ambiance 7 | Prijs 7,5 

Dorst van het bidden
Waar kerken staan, zijn kroegen nooit ver weg. Van bidden en bedevaarten wordt een mens dorstig. Elke sterveling belijdt in de kerkbanken zijn dorst naar het eeuwig leven. Maar die naar bier is vaak groter en sneller gelest. Bovendien is het nog maar de vraag of in het hiernamaals een tap staat, die aangesloten is op een eeuwig vol vat.

Als een wit baken van hoop voor honger- en dorstlijders ligt Parkzicht te ‘shinen’ in het groen. Voorin een café, zoals dat door Herman van Veen en Vader Abraham is bezongen: veel bruin hout, zwart-witte tegels op de vloer en wanden behangen met veelvormige bric á brac.

Achterin ligt het restaurant met glazen serre. Die ziet uit op een tuin met veel groen, geknipt naar mediterrane snit. Daar staan ook tafeltjes en stoelen voor gasten, die hun gerechten buiten kunnen genieten. Parkzicht is een drukbezochte pleisterplaats van pelgrims naar ‘La Cucina Italiana’ van het echtpaar Heijnders. Deze dag is het rustig, we kijken in het zwarte gat van de foro al legna, de houtgestookte oven. Geen pizza’s vandaag, de pizzaiola - pizzabakker- heeft vrij. "Als het hier vol zit, en de geuren van buiten zich vermengen met die van de keuken, dan is het hier snel ‘la dolce vita", fluistert de gast.



Karakterloze wijn
We beginnen onze culinaire bedevaart met een glas huiswijn en een glas Pecorino. Die doop valt de gast niet licht. "Wijwater smaakt waarschijnlijk beter, karakterloos deze huiswijn.” Ik prijs me gelukkig met mijn frisse, licht fruitige Pecorino, waarvan de serveerster niet meer weet te vertellen dan dat hij uit Italië komt.

Teleurstelling maakt plaats voor verrukking bij de gast zodra zijn voorgerecht wordt geserveerd. "Mooie, handgemaakte ravioli. Precies goed qua dikte zodat je de vulling van garnalen en zacht gekruide ricotta goed proeft. Roze romige saus is net zo zorgvuldig gekruid.”
De kok heeft een grote, opengevouwen gamba boven op de ravioli gelegd nadat hij hem kort gegrild heeft. "Gamba is sappig en stevig gebleven. Gaat mooi samen met het zalvige van de raviolivulling.”

Te zout of niet te zout?
Mijn bord zeevruchten is royaal gevuld met drie coquilles, drie gamba’s en vijf vongole. Coquilles en gamba’s vormen een smaakvolle dam tegen het meertje van visfond met licht gegrilde tomaatjes, waarin de vongole drijven. Oogt een beetje naïef maar de smaak is dat niet. "Hoewel de coquilles niet rechtstreeks uit de schelp lijken te komen hebben ze een mooie, frisse structuur, precies goed gebakken. Gamba’s goed van vorm en smaak, vongole iets minder door de tomaten-vissaus. ” Gast proeft van de saus die hij anders dan ik "helemaal niet aan de zoute kant”, vindt. "Een geconcentreerde tomaten-vissaus is het.”



Over de saus bij mijn zacht gebakken en malse scaloppino al vino bianco- kalfslapjes in witte wijnsaus - zijn we het wel eens. "Dun en teveel.” Later zal kok Heijnders dit bestrijden. "Zo hoort de saus bij de scaloppino te zijn.” Kan wel zijn, maar het gerecht had meer uitstraling gehad als de lapjes niet zo als vlees-eilandjes in een plas saus met salieblaadjes hadden gedreven.

Schilderij van smaken
Mond dicht, proeven, zeggen we tegen elkaar. "Kalfslapjes smaken perfect. Garnituur van in de schil gebakken en met rozemarijnblaadjes bestrooide aardappelen en boontjes smaken hier goed bij.”

Een schilderij van kleuren en smaken is de kabeljauw van de gast. "Perfect gebakken kabeljauw. Mooi die frisse lamellen visvlees. De zilte ansjovis, het bittertje van de olijf en het lichte zuurtje van de tomaten-vissaus verrijken dit gerecht.”

Op zijn Italiaans sluiten we af. Met een zacht romige panna cotta en een kloeke portie tiramisu, die we aantreffen onder een ferme laag cacaopoeder.