André Willems (1959 - 2018) in woord en beeld; een Franciscaner in burgerkleding

Print

Afbeelding: Laurens Bouvrie

Een jaar geleden had fotojournalist Laurens Bouvrie een lang gesprek met de verleden week overleden André Willems. Die conversatie vond plaats korte tijd voor zijn - naar later bleek - laatste terugkeer in het stadhuis. Een gesprek over het leven, geloof, politiek en goede boeken. Een deel van het gesprek zou worden gebruikt bij aanvang van de verkiezingscampagne. Hij zou nog een keer de lijsttrekker van de Senioren Partij Maastricht worden. De meeste tijd werd evenwel besteed aan het dagelijkse leven in het algemeen en in het bijzonder ‘onze mazzel’ dat in Maastricht te mogen doen. Bouvrie doet nog een keer verslag over André Willems; acht jaar stadsbestuurder maar vooral een Franciscaner in burgerkleding

In de parochiekerk Sint Pieter Beneden is maandagmorgen massaal afscheid genomen van de verleden week overleden André Willems. Twee termijnen diende hij zijn stad Maastricht als wethouder. De laatste van die twee vocht hij een aantal keren tegen een tumor. In de zomer van 2017 keerde hij nog een keer terug. Vol optimisme en bereid nog een keer de Senioren Partij Maastricht kar naar de gemeenteraadsverkiezingen 2018 te trekken. Eind verleden jaar kreeg de door vrijwel iedereen als aimabele omschreven politicus te horen dat weer een tumor bij hem was geconstateerd. Weer ging hij de strijd aan. Voor de laatste keer; zo werd in begin 2018 steeds duidelijker. Op 1 mei van dit jaar overleed André Willems. Hij werd 59 jaren oud.

Laurens Bouvrie schetst zijn eigen 'Willems-ervaringen' nog een keer in woord en beeld

In alles was hij het tegendeel van de politicus zoals die in social media wordt gekarakteriseerd 

Worden de standaard en social media weer overspoeld met negatieve opmerkingen over politici – dus vrijwel dagelijks – is niet zelden mijn reddingsboei André Willems. Neen, ik schrijf dit niet met in het achterhoofd ‘over de doden niks dan goeds’. De leider van de Senioren Partij Maastricht en acht jaar lang wethouder was in heel veel het tegendeel van wat de huidige algemene opinie genoemd mag worden als het over volksvertegenwoordigers en bestuurders gaat.

André Willems kreeg het schaamrood op zijn kaken bij vragen over armoede, kansloze jongeren en te weinig geld voor zorg. Ging niet amechtig in de verdediging als hij werd geconfronteerd met kritiek op items waar de gemeente Maastricht niet al te goed uit de verf kwam. Nog minder nam hij een vlucht naar voren of gooide er een kwinkslag tegenaan om iets negatiefs te bagatelliseren. Liever stuntelde hij om daarmee symbolisch het boetekleed aan te trekken. Onderwerpen over bestuurlijke zaken die negatief het nieuws haalden trok hij zich persoonlijk aan. Niet overgoten met een populistisch sausje; hij werd oprecht verdrietig van bittere feiten uit het sociaalmaatschappelijke leven en ergerde zich kapot dat hij – met handen en voeten gebonden aan de keiharde politieke realiteit – niet in staat was per direct met een oplossing te kunnen komen.

Een gewone man en daarom juist heel bijzonder

In zijn acht jaar als wethouder van zien geliefde Maastricht bleef André Willems vooral een inwoner van de stad. Een – op zijn mooie hoeden en petten na – in alle opzichten gewone man. Maar wel met een missie. Hoe moeilijk ook – hij wist het zelf als geen ander -  wilde hij goed doen voor alle Maastrichtenaren. Jong en oud, arm en rijk, laag of hoog opgeleid.  Iedereen met maatschappelijk sores aan zijn hoofd kon bij Willems zijn verhaal kwijt.

Druk of niet, de vrijdag ging hij bij zijn moeder eten. Niks bijzonders misschien juist vanwege dat niet buitengewone zag ik hem wel als een apart mens. Een gesprek met André Willems – waar en hoe lang of kort dan ook – was altijd relevant en vooral inspirerend. Regelmatig ruilden we boeken met elkaar. Zoals het indrukwekkende Alleen in Berlijn van Hans Fallada (pseudoniem van Rudolf Ditzen). Een verhaal over twee hele gewone mensen die op unieke en vreedzame wijze zich verzetten tegen de Nazi’s. Nadat hij dit boek gelezen had en terugbracht zei hij enorm onder de indruk te zijn. Een echtpaar dat in stilte en op kleinst mogelijke wijze protesteert tegen de zieke samenleving waarin ze leven.

Een Franciscaner in burgerkleding

De overleden André Willems was een gelovig mens. Indien het aan de orde kwam sprak hij daar graag over. Niet doorspekt met dogma’s, wel met de stellige overtuiging dat geloof een bijdrage kan leveren aan een betere maatschappij. “Niet op zijn bisschop Gijsen’s”, vertrouwde hij mij een keer toe. Hij was een groot aanhanger van de filosofie en levenswijze van Franciscus van Assisi en diens volgers. Leven om anderen te helpen; dat vond de SMP-leider zijn grote missie. Neen, dat wilde hij absoluut niet doen met de borst vooruit en met een gezicht waaraan af te lezen was ‘kijk mij eens goed zijn’.  Complimenten ontvangen vond hij maar lastig mee om te gaan. Op de foto komen te staan was een noodzakelijk kwaad. Deed hij een ‘fotojournalistiek’ beroep op je, deed hij dat niet om zelf vooraan te staan. Dat soort verzoekjes kwamen er altijd weer als hij een groep mensen die het niet makkelijk hadden ‘weer aan de praat had gekregen’.

Zijn familie, vrienden, collega bestuurders en de gemeente Maastricht zullen André Willems heel erg missen. Dat zal ook zo zijn binnen de Senioren Partij Maastricht. De partij die hij ontzettend trouw was, maar meer nog de weg liet bewandelen die vol met bewegwijzering stond met daarop opdrachten goed te doen voor heel Maastricht, inclusief de junioren (lees: jeugd) van de stad.

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →