Ivo's Formule 1-blog: Spreken met de voeten

Print
Ivo's Formule 1-blog: Spreken met de voeten

Afbeelding: De Limburger

Ivo op den Camp, Formule 1-verslaggever van de Limburgse kranten, doet dit weekeinde verslag van de race in Barcelona. In dit blog gaat hij in over zijn held Andrés Iniesta waarmee Max Verstappen een ontmoeting had.

Ik heb nooit met jaloeziegevoelens richting Max Verstappen rondgelopen, maar deze week betrapte ik me op een tikkeltje afgunst. Donderdag circuleerde er op social media een foto van een ontmoeting tussen de coureur en Andrés Iniesta. Een propagandaplaatje van een horlogemaker, meer was het niet. Maar dan nog. Drie jaar geleden bezorgde ik – als fervent socio van FC Barcelona – Verstappen nog een ticket voor de halve finale van de Champions League in Camp Nou tegen Bayern München. Achter het doel, derde ring, tussen de aficionados. Ik denk dat hij Iniesta alleen in herinnering had als de man die Oranje (wat een gelukzalige dag, maar dat is puur persoonlijk) de nek omdraaide in de WK-finale van 2010, toen Max dus 12 jaar oud was.

Kriebels
Eén dag voor de ontmoeting tussen de coureur en de voetballer arriveerde ik in Barcelona. Rond een uur of half zes deponeerde ik het koffer op mijn hotelkamer en begon het te kriebelen. Barcelona, Camp Nou, om acht uur tegen Villarreal, wedstrijd om des keizers baard, maar… wel nog één kans om de held aan het werk te zien. Drie weken geleden hadden we, mijn zoon Miguel en ik, in Madrid bij de finale om de Copa del Rey tegen Sevilla eigenlijk al afscheid van hem genomen. Daar toverde hij als vanouds, dansen met de bal, elegantie in het kwadraat en een wondermooie treffer. Maar toch, nog één keer. Op naar Camp Nou voor een laatste herinnering. Aan onder meer die onvergetelijke 6 mei 2009. Met mijn neefjes, die toen in een voorstadje van Barcelona woonden, bij de tennisclub op een groot scherm Chelsea-Barca volgen. De 1-1 van Andrés Iniesta in de 93ste minuut. Wat een ontlading, op naar de Champions League-finale.

Apotheose
Ze zijn ontelbaar, die gelukzalige momenten van vervoering. Veroorzaakt door Andrés Iniesta, die je laat beseffen waarom voetbal (met Formule 1) de mooiste sport van de wereld kan zijn. En ook nu weer, vlak voor mijn neus: een steekballetje door de benen van een tegenstander dat leidt tot een doelpunt en een boogballetje op Messi, ook een treffer. De avond kan niet meer kapot; met als apotheose de staande ovatie als Iniesta halverwege de tweede helft een publiekswissel krijgt.

Jaloers
Een uurtje of twaalf later schudt dezelfde Andrès Iniesta onze Max de hand. Ja, ik ben jaloers. Wie weet, wordt Max ooit net zo’n wereldster; eentje die overal bejubeld wordt… behalve in Amsterdam. Wat Max vooral opviel? Dat hij geen woord Engels spreekt. Klopt Max, Andrès spreekt altijd met zijn voeten.