Over vrijwilligerswerk in Marokkaanse kringen

Print
Venlo - Een kamertje in de moskee Al Houda aan de Tegelseweg in Venlo. Onderwerp van gesprek: vrijwilligerswerk in allochtone-, meer specifiek: Marokkaanse kringen.

Gesprekspartner: Mimoun Boulbaroud, secretaris van de moskee, en al veertig jaar wonend in Venlo.

Lees ook: ‘Weet je wel hoeveel talen ik in mijn hoofd heb?’

De ontmoeting is niet helemaal toevallig tot stand gekomen. Tijdens een eerder interview met Marokkaanse Venlonaar Zakaria Bouders kwam het (gebrek aan) vrijwilligerswerk onder Marokkaanse Nederlanders al even ter sprake. "Ga eens praten met moskee Al Houda", zei Zakaria. "Die doen veel vrijwilligerswerk, niet alleen voor de eigen achterban maar ook voor de buurt".

Iedereen welkom
Zo gezegd, zo gedaan, en moskeesecretaris Mimoun Boulbaroud (43) is onmiddellijk bereid tot een gesprek. "De moskee is niet alleen een gebedshuis, maar ook een gemeenschapshuis, en niet enkel voor moslims maar ook voor de buurt", trapt hij af. "We nodigen tijdens de vastenmaand Ramadan bijvoorbeeld iedereen uit voor de iftar, het breken van het vasten ’s avonds. We gaan dan langs de deuren, echt aankloppen, iedereen is welkom. Elk jaar komen er toch wel zo’n vijftig mensen".

Er heerst wat drempelvrees bij de omwonenden, ervaren de betrokkenen bij de moskee. "Maar als mensen eenmaal hier binnen zijn geweest zeggen ze: ik wist niet dat het hier allemaal zo open was".

Schoonmaakactie
Maar er gebeurt meer, vervolgt Mimoun. Zo’n zes volwassenen en hun kinderen doen elk jaar mee aan de schoonmaakactie Venlo Schoon. Eén gepensioneerde moskeebezoeker gaat een paar keer per week met een soort golfkarretje door de wijk om op te ruimen. Kinderen krijgen in de moskee Arabische les en Koranles van zo’n acht vrijwilligers. Anderen geven rondleidingen voor scholieren. En de moskee organiseert voorlichtingsavonden over zorg.

"Daarnaast zijn er veel mensen van de moskee die buiten de moskee ook vrijwilligerswerk doen", geeft Mimoun het gesprek een volgende wending. Tot die mensen behoort niet in de laatste plaats hijzelf. Tientallen jaren is hij inmiddels actief voor voetbalclubs, momenteel Kwiek Venlo in Venlo-Zuid. "Jeugdtrainer, wedstrijdsecretaris en technisch coördinator", somt hij op.

"En weet je: vaak hoor je dat allochtone ouders niet betrokken zijn bij de voetbalclub van hun kind. Maar wij hebben het omgekeerde probleem. Wij kunnen geen autochtone vrijwilligers meer krijgen". De zeven elftallen van Kwiek Venlo – met gemiddeld zo’n zestig procent spelers van allochtone herkomst - worden geleid door één Nederlander en zes Marokkanen, vertelt Mimoun. En die laatsten zijn grotendeels via hem in het leiderswerk gerold. "Ik heb hen kunnen overtuigen om ook een elftal te gaan trainen".

Ouders
Want dat was nog geen vanzelfsprekendheid, erkent Mimoun. "Turkse en Marokkaanse ouders komen niet naar het sportveld, zeker niet als de kinderen eenmaal veertien, vijftien jaar oud zijn en ze niet meer gebracht hoeven te worden". En áls die ouders - meestal vanwege hun eigen interesse in voetbal - tóch komen, zullen ze niet heel snel zelf actief worden binnen de vereniging, gaat Mimoun verder.

"Veel Marokkaanse ouders wíllen op zich wel iets doen, maar zijn een beetje bang om uitgemaakt te worden voor bemoeial. Ze durven gewoonweg niet. Als je ze uitnodigt doen ze het wel, maar niet zomaar uit zichzelf. Initiatief tonen is voor hen een beetje een probleem. Nederlanders zijn brutaler".

God
Maar er speelt nog meer mee, gaat Mimoun verder. "Hier in de moskee pakken mensen wél ongevraagd de stofzuiger en gaan schoonmaken. Soms zelfs twee of drie keer, ook als het al lang schoon is. En nee, dat doen ze niet omdat het voor andere moslims is, ze doen het voor God. In de islam worden goede daden beloond, dat heet ‘hasanaat’".

En dan raakt Mimoun aan een teer punt. "Veel Marokkanen, niet allemaal, maar vooral van de eerste generatie, zeggen vaak tegen mij: ‘Je gaat toch niet helemaal met die jeugdspelers naar Venray rijden zonder dat je er benzinegeld voor krijgt? Daar moet je voor betaald krijgen! Niemand gaat zoiets voor niets doen!’. Ze zien iets doen voor anderen als een baan, als een soort werk waar je een vergoeding voor moet krijgen. De prikkel voor hen om wat te doen is financieel. Maar ze vergeten dat het juist in de islam heel belangrijk is om vrijwilligerswerk te doen".

Acceptatie
Mimoun ziet wel verandering, langzaam maar zeker. "Ik zie het bij onze eigen club, maar ook bijvoorbeeld op de school van mijn kind. Daar zit inmiddels een Marokkaanse ouder én een Marokkaanse docent in de medezeggenschapsraad".

Bovendien is het ook een kwestie van acceptatie, besluit hij. "Als Marokkaanse mensen geaccepteerd worden binnen een club, zullen ze ook eerder wat doen. En omgekeerd, als ze géén waardering krijgen doen ze minder. Als autochtone bestuursleden allochtonen met open armen verwelkomen, dan helpt dat dus. Als ze zeggen: OK, ik begrijp dat je geen bardienst kunt draaien omdat er alcohol wordt geschonken. En ik begrijp ook dat je vrouw niet achter de bar kan staan. Maar wil je wel de kleedkamers schoonmaken dan?".

Wilt u ook meepraten over allochtonen en vrijwilligerswerk? Kent u voorbeelden, goed of slecht? Meld u via sjors.vanbeek@delimburger.nl.

Terug naar Wat beweegt Limburg