Dit is een Via Limburg artikel. Bekijk meer artikelen

Column: Der Jo aus Maastricht

Print
Column: Der Jo aus Maastricht

Begeleiders van MVV proberen de dug-out in het stadion van Roda JC met Rode Kruis dekens tegen de zon te beschermen (28 mei 2017) Foto: Laurens Bouvrie

Wie heeft het filmpje inmiddels niet gezien. ‘Der Jo uit Maastricht (op z’n Duits uitgesproken)’ blijkt over een engelen- nog beter Angel Sidegeduld te beschikken. Voor een MVV-supporter – die wacht op de terugkeer van de Maastrichtse sterdragers in de eredivisie - is dat een goede eigenschap. Maar zondag 13 mei is dat diepe verlangen een avond lang slechts bijzaak. Zeker bij ‘Der Jo’.

 Hij probeert – zichtbaar via het schermpje van een iPhone – contact te krijgen met de abonnee achter (0456) 317070.  Ellenlang blijft de telefoon overgaan. Zo nu en dan switch het filmpje van de iPhone naar een televisie. De MVV-supporter kijkt – opmerkelijk, in het stadion blijven MVV-fans weg voor deze zender – naar een uitzending van Fox Sports. Je hoort en ziet vaag Ronald de Boer en Kenneth Pérez een wedstrijd analyseren. Dan toch…  een vrouw met grafstem neemt de telefoon op.  Het is een medewerkster van de Kerkraadse – inmiddels – eerstedivisieclub Roda JC. Op ‘z’n Heerlens’ vraagt ‘Der Jo’ of al kaarten te koop zijn voor Roda JC – MVV. In het pakket voetbalhumor bij de Kerkraadse medewerkers en zo blijkt later nog veel meer bij de supporters is niet opgenomen een dosis zelfspot. ‘Der Jo’ hoort en tel na zijn vraag dat de hoorn op het telefoontoestel van de Roda JC servicedesk wordt gekwakt. Wat volgt is een lach van de MVV-supporter gelijk een skelet dat voor je opdoemt al rijdend door een spookhuis. Het filmpje wordt diezelfde avond nog in – ik neem aan alleen in Maastricht – een hit.

Humor in het algemeen en voetbalhumor in het bijzonder; daar geniet ik met volle teugen van. Zeker in deze tijden waar schelden, dreigen, vloeken, schreeuwen de boventoon voeren. Ja ook humor in de categorie leedvermaak. Ook als ik zelf het lijdend voorwerp ben. En in het geval van Roda JC’s degradatie heb ik geen compassie met de aanhangers en nog minder met der ‘Vorstand’ van die club. Ik ben niet zo van revanchegedachtes. In sport werkt een dergelijke mentaliteit overigens vaak als een boemerang. Net zoals onderschatting of in het voorportaal van een belangrijke wedstrijd grenzeloos optimisme. Maar zondagavond – al voor het laatste fluitsignaal van de wedstrijd Roda JC – Almere City – dacht ik vaak terug aan mijn verjaardag van 2017. Dat werd de dag dat Tom Dumoulin de Giro d’Italia won en MVV aan het kortste eind trok in de finale van de play-offs. Ja, in Kerkrade. Ja, tegen Roda JC. Dat de Kerkradenaren met poep in de broek in eigen huis met 1-0 wonnen kon ik relatief snel verteren. Ik had over twee wedstrijden een dapper, strijdend en bij vlagen heel goed voetballend team van Ron Elsen gezien. Als een sportteam of een sporter alles heeft gedaan om te winnen en toch aan het kortste eind trekt ben ik – gelukkig – in staat het verlies te relativeren. De sarrende - zeg maar gerust agressief uitdagende - Roda JC aanhang zag ik vanaf het veld gelaten aan. Ik dacht vooral: het loon van de angst en jarenlang wanbeleid slaat op een later tijdstip nog wel een keer toe. 

Dat relativeren is mij nooit gelukt bij de geniepige beslissing die het Roda JC-management en ongetwijfeld ook technische staf (Huub Stevens) nam om op die tropische dag. Weet u het nog: de MVV dug-out (volledig van glas) functioneerde onder een brandende zon als een magnetron. Tien meter verder stond de dug-out van de koempelclub  piekfijn ingepakt en voorzien van koeling. Geen Kerkraadse hand hielp MVV’ers die zielig wat dekens - ontvangen van mensen van het Rode Kruis! - over het glazen dak leggen. Ik vermoedde het al langer. Maar op  Op mijn verjaardag wist ik het zeker. Roda JC is een club in verval. Wie met dat soort geniepigheden het vege lijf moet redden hoeft niet te rekenen op compassie als het – een jaar later – vijf minuten na de degradatie een telefoontje van ‘der Jo aus Maastricht’ krijgt.