Bange moslima in Afghanistan, vrijgevochten christen in Nederland

Print
Toen ze net in Nederland was werkte Zahra Husseini (34) onder fictieve naam - en met een hoofddoek op - mee aan een filmpje over haar dramatische verleden.

Nu wil ze per se met haar echte naam worden vermeld. En de hoofddoek is af, ze is inmiddels christen geworden.

De metamorfose van een Afghaanse in Nederland.

Zahra is wees. Toen ze 5 jaar was verongelukten haar ouders. Op haar 13e werd ze uitgehuwelijkt aan haar - toen - 21-jarige man. Met hem verhuisde ze twee jaar later van Afghanistan naar Iran. "We kregen vier kinderen. Ik werkte altijd tot 2, 3 uur ’s nachts. En mijn man sloeg me. Met kabels, met hout. Mijn oog was altijd paars”, zegt ze, in bewonderenswaardig goed Nederlands voor iemand die nog geen twee jaar in Nederland is.

Ze wordt emotioneel tijdens het gesprek. Een traantje vloeit.

De mishandelingen werden haar uiteindelijk teveel: Zahra vluchtte, lopend, met haar kinderen, naar Turkije. Daar werd ze opgepakt en teruggebracht naar Iran. Ze was doodsbang dat haar man of diens familie haar zou vermoorden. Ze vluchtte opnieuw, ditmaal met hulp van mensensmokkelaars. Haar man kwam haar zoeken in Turkije en Zahra vluchtte verder – tot in Nederland. Ze woonde in azc’s in Maastricht, Arnhem, Groningen en Amsterdam. Nadat ze een verblijfsstatus kreeg belandde ze in Venray. "Op 15 september 2017”, weet ze nog heel precies.

Nu werkt Zahra als schoonmaakster. Ze volgt inburgeringslessen en extra taallessen. "Het verplichte minimumniveau heb ik gehaald. Maar ik wil een stap hoger. Uiteindelijk wil ik een mbo-diploma”, zegt ze. In september begint ze aan een zorgopleiding. "Ik wil heel graag zelfstandig zijn, iets terugdoen voor Nederland. Geen uitkering pakken. En mijn kinderen moeten ook goed leren. Hier wonen zoveel aardige mensen, het is veilig en mooi. Nederland, bedankt voor al het positieve heb gekregen!”, zegt Zahra.

Wat haar opvalt hier? " Goede regels. Man en vrouw zijn gelijk. Kinderen kunnen gratis naar school. En de gemeente helpt vluchtelingen om zelfstandig te worden”. Negatieve ervaringen heeft ze in Nederland niet gehad. "Al is het wel lastig om hier werk te vinden. Moeilijker dan in Iran of Afghanistan. Daar begin je gewoon. Hier heb je opleiding en ervaring nodig”.

Die vrijheid, óók als vrouw, die vindt Zahra belangrijk. "Ik was 32 jaar moslim. Ik mocht mijn eigen geloof niet kiezen. Nu wel. De christenen die ik tegenkwam waren allemaal aardig. Geen racisten. Het maakt hen niet uit of je zwart of wit bent. Christenen helpen je ook zonder iets terug te verwachten. Moslims niet: die willen meteen iets terug van jou”.

Anderhalf jaar geleden besloot Zahra protestants te worden. Dat ging niet zonder slag of stoot. "In het azc wilden moslims niet meer met me praten. Van de mannen mocht ik ook niet meer met hun vrouwen praten. Ze noemden me een ‘vieze vrouw’. Maar ik heb toch mijn hart gevolgd”.

Tot haar bekering kookten de vrouwen vaak samen. Daarna niet meer. "Ik was ineens onrein. Als er een spatje olie van mijn eten in hun eten kwam gooiden ze dat weg. Ze wilden dat ik voortaan op een ander fornuis ging koken. En tegen mijn dochter zeiden ze ook: je moeder is slecht”.

De dochter is nu ook christen.

Aan het einde van het gesprek doet Zahra spontaan een oproep. "Ik wil tegen immigranten zeggen: zorg dat je hier netjes en rustig leeft. Kijk niet altijd naar de gemeente voor hulp. Betaal belasting. Niet zwart werken, niet zwart reizen. Alsjeblieft! Het is hier geen Afghanistan of Syrië. Dit is Nederlands. Hier is het rustig”. 

Terug naar Wat beweegt Limburg