Russische Galina, vermalen in de Nederlandse bureaucratie

Print
Dit wordt geen vrolijk verhaal. Dit wordt het verhaal van een Russische die het moeilijk heeft in Nederland. Eigenlijk liever terug wil, maar dat niet zomaar kan.

Galina Yurchenko (49) kwam in 2000 naar Nederland, naar haar Nederlandse man die ze online had leren kennen. Haar achtergrond is complex – mede oorzaak van haar latere problemen. Ze kwam uit Sebastopol op de Krim, toen nog Oekraïne, inmiddels geannexeerd door Rusland. Haar nationaliteit is Oekraïens. "Maar ik voel me Russisch. Ik spreek niet eens Oekraïens", zegt ze in haar woning in Jabeek.

Balkenende
Of het meespeelde tijdens haar aanvraag voor een verblijfsvergunning in Nederland, wie zal het zeggen. Feit is dat het negen jaar duurde voordat de IND (Immigratie- en Naturalisatiedienst) akkoord ging. En dat pas nadat Galina en haar partner rechtstreeks brieven hadden geschreven aan premier Balkenende, of hij alsjeblieft wilde bemiddelen. Toen was het binnen twee maanden gepiept. Galina bleef achter met het idee dat het ‘pure treiterij’ was van de IND.

Inmiddels was de wet in Nederland ook veranderd. Om een Nederlands paspoort te kunnen verkrijgen moesten voortaan gewaarmerkte geboorteaktes worden overlegd. Daarvoor is een reis naar Kiev nodig – waar etnische Russen niet meer echt met open armen worden ontvangen. En zonder die Oekraïense officiële zegels is een Nederlands huwelijk óók onmogelijk. Een samenlevingscontract mag wel, en dat is er dus ook.

Zwanger
Twee maanden na haar komst naar Nederland raakte Galina zwanger. De Zuid-Limburgse gemeente waar ze toen woonden had twijfels of de Nederlandse man wel echt de vader was – er kwam een DNA-test aan te pas om het te bewijzen, vertelt Galina.

Door de bureaucratische perikelen en het uitblijven van de verblijfspapieren mocht Galina in Nederland nog niet werken. Een uitkering kreeg ze ook niet. "Ik bestond hier niet. Ik was persona nul", kijkt ze terug. In Rusland/Oekraïne had ze een universitaire graad in biologie en chemie. Hier haalde ze haar staatsexamen Nederlands binnen drie maanden. Om aan geld te komen gaf ze Russische les en deed wat schoonmaakwerk.

Slordig
Omstreeks 2006 kreeg Galina medische problemen: wondroos. "Maar geen papieren en dus ook geen ziektekostenverzekering". Ze is er van overtuigd dat ze om die reden slordig is behandeld door huisarts en ziekenhuis. Pas toen haar been letterlijk zwart begon te worden zagen de artsen de ernst van de situatie in en werd ze alsnog opgenomen. "Twee dagen later en het been had geamputeerd moeten worden".

Ze hebben er later nog een zaak over aangespannen bij het Medisch Tuchtcollege. "Maar het heeft geen zin. Vechten met molens. Don Quichote".

Uitkering
Die strijd met windmolens kwam nogmaals, met eerder genoemde gemeente - waar ze tegenwoordig niet meer wonen. Omstreeks 2010, Galina had inmiddels wél een uitkering, wilde ze een bedrijfje starten. Kleding verkopen op Marktplaats. Van de Kamer van Koophandel had Galina nog nooit gehoord, en tijdens een gesprek met de gemeente ‘vertelde niemand me dat ik geen spullen mocht verkopen’, zo blikt ze terug. Ze is nog altijd verontwaardigd. "Ik had het nota bene zélf aan de gemeente verteld wat ik wilde gaan doen…".

Anderhalf jaar later stond de sociale recherche op de stoep. Ze hadden haar, zo bleek later tijdens de rechtszaak, dertien maanden lang gevolgd. Of ze anderhalf jaar uitkering terug wilde betalen. "Maar waarom zei niemand er eerder iets van?", vroeg ze ook aan de rechter. "Ik voel me niet schuldig. Want het is niet zo dat ik het bewust deed en dacht: de regels boeien me niet. Eerlijk, ik wíst het gewoon niet. Ik ben hoog opgeleid, maar ik voelde me ineens volkomen debiel".

Dus daar zat ze. In Nederland, met twee kinderen en een partner met een uitkering. Het gezin zat financieel volkomen aan de grond. "Niemand wees ons op de Voedselbank. De huur konden we niet meer betalen. De gemeente zei: dat is niet ons probleem. Ik zei: jullie behandelen mij als fascisten".

Scholen
En dan nog diverse botsingen met diverse scholen van de kinderen: voor Galina is Nederland één groot slagveld met instanties gebleken. "En dus worstel ik nu heel erg met mezelf, wat ik van Nederland vind", zegt ze. "Voor de kinderen is het goed hier, en daarmee voor mij als moeder ook. Nederland is eigenlijk ook een geweldig land. Mooie huizen, mooie planten, een sprookje. Maar persoonlijk, als individu, ben ik hier niet blij".

Als alles goed was gegaan, vooral qua papierwinkel maar ook medisch, dan had ze eerder kunnen werken, meer geld gehad, en eerder volwaardig kunnen integreren. "Dan was ik blijer geweest hier. Nu vind ik het eerlijk gezegd verschrikkelijk. Ik ben al achttien jaar aan het vechten hier". Anderzijds, zo troost ze zichzelf: "Hiervóór had ik ook een moeilijk leven. Toen dacht ik: misschien is het in Europa beter". Dat wil ze andere Russische vrouwen ook meegeven: denk niet dat het een sprookje is als je met een Nederlandse man trouwt.

Terug
Ze is erg veranderd, door alle tegenslagen in Nederland. "Toen ik kwam was ik euforisch. Ik was een open, vriendelijk, vrolijk persoon. Nu ben ik als een boze wolf. Ik praat minder met mensen, vertrouw ze niet meer echt. Dat zeggen ze in Rusland ook hè: wie leeft tussen wolven wordt zelf een wolf".

En wat, zo krijgt Galina voorgelegd, als mensen haar verhaal lezen en zeggen: ga dan lekker terug, als het hier niet bevalt?

"Oh, dan heb ik een antwoord!", zegt ze resoluut. "Dan zeg ik: ik zou met alle plezier terug gaan, áls ik alleen was. En niet om het land hè! Maar om wat er met mij hier gebeurd is. Het is op zich een goed land. Maar ik ben mezelf wel totaal verloren hier".

Terug naar Wat beweegt Limburg