Café Zuid in Maastricht: Leuk chillen lastig met flauwe koffie

Print
Limburg is rijk aan terrassen. Aan de Maas, bij beken, in bossen, in steden en in dorpen op het platteland, overal lokken blije parasols je om halt te houden voor een koele of warme verrassing. Maar er kan er maar één Het Beste Terras van Limburg worden. Jullie, de lezers, meldden massaal jullie favoriete terras aan. Na een eerste stemronde gaan er twintig naar de finale. De komende dagen stellen we ze aan jullie voor.

Wat: Café Zuid
Waar: Plein 1992 15, Maastricht

Op de rechteroever van de Maas zijn ze gek op straatparades met relieken en grote podia, gevuld met zuurstokkleurige hoepeljurken en zachte violen. Op de ‘mondainere rive gauche’ houden ze van deunen die een andere klank en beat hebben dan het lokale patois aan de overzijde. Engels, Frans, Spaans en Italiaans kleurt hier de omgevingsmuziek van de hotspots voor studenten, artiesten en kunstzoekers.

Café Zuid is zo’n trendy relaxplek voor terrazzista’s die van cool, veggy en mild spicy houden. Lastig te vinden voor wie niet bij de incrowd hoort. Geen bord wijst de weg. De entree aan het winderige plein 1992 is allesbehalve uitnodigend, afgezien nog van de heftige geuren die je tegemoet waaien vanuit de keuken van het restaurant waar ze de ‘coole’ hapjes en wereldgerechten bereiden. Eerst deinzen we terug voor al dat zwart op het terras: grote parasols, tafels, stoelen, loungeschommelbanken, kleding van de bediening.

Alles is in deze kleur, die wel cool is, maar blij word je er niet van. Gelukkig maakt het geroezemoes van de gasten veel goed. Met uitzicht op een setje speelse fonteinen in een vijvertje dat in een zachtglooiend ligveldje dobbert, bestellen we koffie en jus van de kaart, waar Silvie vrolijk van wordt. "Gelukkig geen tosti’s en die eeuwige uitsmijters, maar quinoa, wraps en aardig wat mooie wijnen. Werelds.”

Na de eerste slok koffie klinkt ze anders. "Lauw en slap, en ook nog zo klungelig geserveerd. Kan gastvrijer.” Ik houd mijn mond maar; mijn goedgevulde glas verse jus is ook maar lauw. Jacques wil de vega schotel proeven. Een plank met smeersels, falafel, spiesje manchego kaas, schaaltje quinoa en geroosterde stukjes paprika, aubergine en courgette brengt de serveerster, die lijkt te trainen voor een hardloopwedstrijd. Waar zijn de lepeltjes of vorkjes om dit op het stokbrood te krijgen? "Vergeten in dc haast zeker. De smaak is bijna echt werelds”, meent Jacques.

+ Uitzicht op groene Maasoever, schommelbanken, variatie in hapjes
- Entree moeilijk vindbaar, bediening snel en stug, veggy plankje duur.