Zoe waor 't Vreuger: toerte, hermenieje en väöl plezeer

Print
Zoe waor 't Vreuger: toerte, hermenieje en väöl plezeer

De kleuterklas van de Aloysiusschool kwam in 1982 koekjes bakken in de bakkerij. Afbeelding: Familie Duchateau

U proeft het zo … ik hoef de rest van deze slogan niet te verklappen. We hoorden hem jarenlang op de regionale radio en lazen hem op de stadbussen. Banketbakker Sjef Duchateau. Met zijn dochters Fabienne en Vivianne haalt hij herinneringen op aan de mooie jaren op de Spilstraat 7-9.

In december 1945 begonnen de ouders van Sjef , Sjef Duchateau sr. en Hélène Smeets, op dat adres hun zaak. Toen alleen nog bakkerij maar in een onbenutte ruimte werden wat tafeltjes gezet waar koffie werd geschonken voor mensen die op een bestelling wachtten. Dat was het begin van de bekende lunchroom  met uiteindelijk honderdvijfenzeventig plaatsen. In 1966 begon zoon Sjef mee te werken en toen hij trouwde met Alja Gerits, in 1976, nam hij de zaak over. 

Uniek concept
Het was een uniek concept; een banketbakkerij met lunchroom in hartje Mestreech. Vooral in de beginjaren was vlaai iets wat nog niet in “Holland” te krijgen was, dus elke toerist nam het Maastrichtse gebak mee naar huis. 
Sjef werd beroemd: Bekende Nederlanders vonden hun weg naar de Spilstraat. Humberto Tan, Benny Neyman, Bassie&Adriaan en zelfs Germaine Jackson kwamen er “tuurtsjes preuve”. Duchateau was een speciaalzaak waar alles met veel liefde werd bereid. Het was dan ook niet verwonderlijk dat Sjef voor allerlei gelegenheden taarten moest bakken: voor Wubbo Ockels, een schilderachtige taart voor en met Chrit Rousseau, de beroemde “taart van de Maaspost”, de taart voor de Machtsoverdracht met Vastelaovend en natuurlijk sprookjesachtige bruidstaarten. 

Brandweer
De dochters hebben een heerlijke jeugd gehad. Het gezin woonde boven de zaak, en al moesten pa en ma hard werken, ze waren er wel altijd. Alle kinderen kwamen er graag. Er werden hutten gebouwd in de woonkamer, in de kelder werd geracet op steekwagentjes en ooit werd er door de hele achterbouw een groot doolhof van dozen gebouwd. Zelfs als Fabienne en Vivianne niet thuis waren, kwamen er kinderen mee spelen. Wekenlang! Alja wilde na een tijdje de boel wel weer eens aan kant hebben maar daar kwam protest van de hele kinderschare tegen. Uiteindelijk heeft ze gezegd dat de brandweer was geweest en al dat karton in huis te gevaarlijk vond. Tot verdriet van het grut werd het opgeruimd. Want als de brandweer het zegt … 

Altijd reuring
Het wonen in de stad was een feest. Voor elke hermenie die langs kwam, liet de hele familie alles uit de handen vallen om naar het raam te rennen. Naast gebak fabriceerde Sjef ook veel Vastelaovendsleedsjes en het is dus niet vreemd dat “Iech huur ’n hermenie” ook van zijn hand is. Met Carnaval zat het huis vol, op donderdagavonden kwam de vriendenkring van de dochters er bij elkaar, je hoorde het Carillon en de kreten van de Bananenboxer, het zingen van mensen die op stap waren. Altijd reuring, altijd gezelligheid. 

Laatste appelflappen
Eind jaren negentig bleek dat er geen opvolger voor Sjef was. Dochter Fabienne wilde het onderwijs in, dochter Vivianne de reiswereld. In september 2000 stopten Sjef en Alja met de zaak. Vivianne ging toen op Formentera werken en heeft daar het allerlaatste stukje vlaai van haar vader opgegeten. Door een gesneuvelde vrieskist in huize Duchateau is de laatste doos met appelflappen vijf jaar geleden helaas verloren gegaan. 

Sjef en Alja wonen nu buiten de stad, net als de dochters. “Ik hoor de stilte,” vertelt Vivianne. De stadsgeluiden hoorde ik vroeger niet, je wist niet beter, maar nu hoor ik de stilte.”

Bakken wordt niet meer gedaan. Met uitzondering van taartjes met Nieuwjaar. Waar menig familielid tijdens het diner weinig voor eet. Er moet wel immers wel nog “e leukske in de boek” zijn voor … u proeft het zo … het is van Sjef Duchateau.

 

Rectificatie met betrekking tot het artikel over ’t Piepenhoes:
“ ’t Piepenhoes, dat waor vreuger vaan mienen opa”. Hierbij wil ik mij excuseren: het Piepenhoes was vroeger van de zeven broers en zusters Rijnders, waaronder mijn opa Eugène Rijnders. Zij hebben gezamenlijk dagelijks zorg gedragen voor deze unieke rookwarenzaak in Maastricht.

 

 

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →