Zoe waor 't vreuger: Maison Louis

Richard Colson is de huidige eigenaar van Maison Louis aan de Stokstraat.

Richard Colson is de huidige eigenaar van Maison Louis aan de Stokstraat.© Vivianne Rijnders

Van 'zjieleeke oonder de plenk' tot leverancier van het koninklijk huis. Vivianne Rijnders neemt de lezer mee in het verleden van Maison Louis, een begrip in Maastricht.

Vivianne Rijnders

Het ruikt lekker in de winkel. Naar luxe stoffen, naar het hout van het prachtige interieur. Alleen al daarom is Maison Louis in de Stokstraat te Maastricht een prettige omgeving. Richard Colson, eigenaar van, zoals het vroeger genoemd werd ‘Kleedermagazijn Maison Louis, gespecialiseerd in heeren- en kindercostumen’ neemt me mee naar zijn kantoor waar ik mag genieten van verhalen uit de rijke geschiedenis van Maison Louis.

Fout gekniptLouis Foijer opent op 1 maart 1879 in de Grote Staat 1828, (nu nummer 43) een winkel met een uniek concept: confectiekleding. Een heer van stand liet zich in die tijd een maatpak aanmeten, maar voor de gewone burger was dit te duur. Louis liet zich inspireren door de Joodse families Van Dam en Levie, grondleggers van de confectie-industrie, en besluit zelf confectiekleding te gaan maken en verkopen. Het pand aan de Grote Staat was groot genoeg voor zowel een winkel als een atelier, kantoor en woonruimte. Uit Parijs werd een coupeur gehaald en Maison Louis was geboren. Een heel enkele keer gaat er iets mis: daarvan getuigt een later onder de vloerplanken gevonden ‘zjieleeke’ dat fout geknipt was. ‘12 juli 1879’ staat er op het half vergane, aangehechte bonnetje. Het hangt ingelijst in de huidige winkel.

BloeitijdDe zaak loopt hard, zeker nadat aan het begin van de twintigste eeuw Louis’ schoonzoon Daniël Frank mede-eigenaar wordt. Rond 1920 wordt het aangrenzende pand (nr. 41) voor achttienduizend gulden gekocht om uit te kunnen breiden. Foijer en Frank werken niet alleen hard, maar zetten zich ook nog eens in voor de Joodse gemeenschap.In 1928 overlijdt Louis en neemt Daniël Frank de zaak over. Helaas is het lot hem niet gunstig gezind: hij sterft onverwacht in 1933, zijn weduwe wanhopig achterlatend. Zoon Lou wil wel uithelpen maar heeft er niet de juiste vaardigheden voor. In 1934 betreedt Pierre Fischer Maison Louis en dat is een goede zet. Het bedrijf groeit en bloeit zodanig, dat in 1936 een derde pand (nr. 39) gekocht kan worden. Bij het zestigjarig jubileum in 1939 zijn heeft Maison Louis ruim dertig mensen in dienst.

Juden GeschäftDe oorlog breekt uit en zoon Lou vlucht samen met moeder Hélène naar Amerika. Van te voren had hij notarieel laten vastleggen dat Pierre directeur van Maison Louis zou worden en de woning boven de winkel zou betrekken. Dankzij het feit dat hij de hele oorlog heeft volgehouden dat alles wat er stond van hem was, behoorde de familie Frank tot één van de weinige families die na de oorlog al haar bezittingen nog had. Tijdens deze zware jaren werd er niet geleverd aan Maison Louis. De werknemers die er nog waren, moesten het hebben van herstelwerkzaamheden en het keren van jassen. Het bord “Juden Geschäft” is dankzij eerste verkoper meneer Bremen vakkundig verdwenen.

SneeuwpakkenTijdens de bevrijding van Maastricht in september 1944 krijgt Pierre Fischer van een Amerikaanse officier een speciale opdracht: of hij witte sneeuwpakken kon maken voor de soldaten in de Ardennen. Mevrouw Fischer wist van lakens zo’n pak te fabriceren en de tevreden officier wilde er vijfduizend afnemen. Er werd gezocht naar lakens en uiteindelijk werden er samen met de gevorderde confectiefabriek De National honderdvijftig stuks gemaakt! Van de stofrestanten werd kinderondergoed genaaid dat door het Rode Kruis verspreid werd onder de kinderen van Maastricht.

LaagdrempeligerNa de oorlog besluit Lou in Amerika te blijven, maar hij bezoekt jaarlijks de zaak in Maastricht. Pierre Fischer bouwt Maison Louis weer op. Dankzij scherpe prijzen wordt de zaak laagdrempeliger. Het is een succes en in 1956 neemt Pierre de zaak volledig over. Zijn zonen, Gerard en de helaas recent overleden Wim, treden in ’66 bij hun vader in dienst. Grote Staat 37 wordt gekocht, Paul Colson wordt aangenomen en Maison Louis wordt een echt modewarenhuis waarover Wim de leiding krijgt. Op de eerste verdieping komt een kinderafdeling. Richard kan zich nog herinneren dat hij als klein menneke daar met de flipperkast speelde als er kleding gekocht moest worden.

OpvolgingHelaas lijdt Maison Louis onder de concurerende V&D en C&A. Het concept wordt veranderd: de kinderafdeling verdwijnt en de focus kwam te liggen op luxere merken. Maison Louis floreert weer. Kroon op het werk is natuurlijk het predicaat ‘Hofleverancier’, dat de zaak in 1989 krijgt. Wim Fischer loopt tegen zijn pensioen en geen van zijn drie kinderen gaat de zaak overnemen. Geen opvolging en het pand is toe aan een grondige verbouwing. Stoppen of … ? Richard Colson, zoon van Paul, wil ooit graag de zaak overnemen. In 2009 gaat Paul Colson dat doen, voor zijn zoon. De renovatie gaat door en Maison Louis verhuist tijdelijk naar de Grote Gracht. Maar zoals dat vaak met renovaties gaat, loopt ook deze enorme vertraging op. Dat doet de zaak geen goed. Er kan een pand aan de Stokstraat betrokken worden. Dat is moeilijk voor Wim; zijn hele leven, zowel privé als zakelijk, heeft zich afgespeeld in de Grote Staat. Er huist zoveel geschiedenis, emotie en bezieling daar, op nummer 39 tot en met 43. Uiteindelijk wordt de knoop doorgehakt en zetelt Maison Louis sinds 2011 in de Stokstraat. Richard mag zich sinds 2015 vol trots eigenaar noemen. Vader Paul is nog nauw betrokken bij de zaak en Richard heeft veel aan hem. Ook Wim Fischer zaliger is tot het laatst regelmatig in de winkel gekomen. “Wim was een man zonder bravoure, een persoonlijkheid die rust uitstraalde, een echte English Gentleman”, zegt Richard. Zijn overlijden is recent, de wond nog vers. “Wim keek naar het grote geheel, voegde de daad bij het woord als er iets moest gebeuren. Hij wilde geen schouderklopjes, was bescheiden.” Richard praat vol lof over zijn legendarische voorganger.

150 jaar“Het streven is het 150-jarig bestaan van Maison Louis in 2029,” vertelt Richard. “Dat verdienen de mensen en het bedrijf gewoon!” Aan hem zal het niet liggen. “De zaak zit in mijn bloed, is verweven met mijn leven. Thuis hadden pa en ma het er altijd over, ik ging vaker mee, ben ermee opgegroeid.”

Of zijn kinderen ooit Maison Louis gaan overnemen? “We zullen het zien. Het bedrijf bestaat bijna honderdveertig jaar en is steeds overgenomen en niet altijd van vader op zoon.” Feit is dat Maison Louis een rijke geschiedenis heeft, een begrip is in Maastricht en geleid wordt door een man met bezieling, met hart voor de zaak. “Net zoals al onze werknemers,” besluit een ‘gruutse’ Richard.

Meer lezen?

Nieuwe actie: Één jaar toegang tot alle Plus-artikelen voor slechts 1,04 per week. Daarmee lees je dagelijks meer dan 100 nieuwe Plus-artikelen op onze site & app. Of kies voor een van onze andere abonnementen.

Ik word digitaal abonnee